از تاریکی به روشنایی

  ر یاکاری   چین :  اشک   تمساح  برای   فلسطین،   شکنجه   برای   اویغورها ) در جهانی که حقیقت زیر خاکستر سیاست دفن شده است، چین یکی از بزرگترین ریاکاری‌های دوران مدرن را به نمایش گذاشته است. تصاویر کمک‌های بشردوستانه آن به فلسطین را می‌توان امروز در تلویزیون دید. بسته‌هایی با پرچم چین، لوازم پزشکی و وعده‌هایی برای بازسازی غزه... اما در پشت این حرکت بشردوستانه، لکه‌ای تاریک و دردناک نهفته است: شکنجه و اردوگاه‌های غیرانسانی در سین کیانگ، جایی که میلیون‌ها مسلمان اویغور در سکوت جهان سرکوب می‌شوند. چین کشوری است که حتی به مسلمانان خود نیز رحم نمی‌کند. در کشوری که اسلام با افراط‌گرایی برابر دانسته می‌شود، کودکان از خانواده‌هایشان جدا می‌شوند تا "بازآموزی" شوند. قرآن ممنوع است، روزه گرفتن جرم است و ریش بلند یا حجاب گناهی نابخشودنی است. مساجد به طرز خشونت‌آمیزی تخریب شده‌اند، گنبدهای آنها فرو ریخته است. دیگر صدای اذان در خیابان‌های اویغور شنیده نمی‌شود. در عوض، دوربین‌های مداربسته، اردوگاه‌های کار اجباری و شکنجه‌گاه‌های مخفی، صدای خاموش میلیون‌ها نف...

دست دوستی به کسی نمی‌دهم که دشمنِ دوستم است دوستی چیزی بیش از فقط  خنده‌های مشترک یا چند کلمه محبت‌آمیز است. دوستی به معنای همبستگی است؛ یعنی وقتی همه کنار می کشند، شما در کنار کسی می‌مانید که او را "دوست"می‌نامید.  بنابراین اگر دوستی را از این معنا تهی کنیم، فقط به یک آشنایی موقت و منفعت‌طلبانه تبدیل می‌شود. البته، برخی افراد معتقدند که وفاداری و دوستی مفاهیمی منسوخ هستند و دیگر در دنیای امروز ارزشی ندارند.  این امر به ویژه در سیاست نیز صادق است، جایی که منافع شخصی بر شرافت غلبه می‌کند، لبخند زدن اجباری است و بسیاری حاضرند حتی نزدیکترین دوستان خود را برای موقعیت‌ها، معاملات یا شهرت زودگذر فدا کنند.  اما من معتقدم دوستی حد و مرزی دارد. دشمن یک دوست ممکن است هرگز به من آسیبی نرسانده باشد، اما اگر کسی عمداً به کسی که برایم عزیز است آسیب برساند، نمی‌توانم وانمود کنم که هیچ اتفاقی نیفتاده است.  به همین جهت؛ گاهی سکوت به عنوان خیانت تلقی می‌شود. گاهی یک لبخند بیشتر از یک توهین درد دارد. و حتی یک دست دادن می‌تواند این پیام را منتقل کند: "درد تو برایم مهم نیست." و...

سکوتی که بوی خون می دهد  ) در جهانی که هر روزش با خونریزی و آوارگی آغاز می‌شود، سکوت نهادهای بین‌المللی نه تنها کرکننده، بلکه شرم‌آور است. نهادهایی مانند سازمان ملل، یونیسف، دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل ظاهراً وظیفه دفاع از کرامت انسانی را بر عهده دارند؛ اما آیا این دفاع گزینشی نیست؟ آیا رنگ پوست، مذهب یا موقعیت جغرافیایی به معیارهایی برای ارزیابی «حق انسانیت» تبدیل شده‌اند؟ وقتی جنگ در اوکراین آغاز شد، جهان به پا خاست. سیاستمداران خود را مسلح کردند، رسانه‌ها شب و روز گزارش می‌دادند و نهادهای حقوق بشری بیانیه‌های پرشوری صادر کردند. با این حال، همین جهان در مواجهه با جنایات آشکار علیه مردم فلسطین، یمن، سوریه و سودان و همچنین علیه مهاجران افغان، آفریقایی و روهینگیا سکوت کرده است. گویی خون قربانی اگر سفید نباشد بی‌ارزش است؛ گویی اگر نامش «فاطمه» یا «علی» باشد، صدایش خاموش می‌شود. یونیسف در گزارش جهانی ۲۰۲۲ خود، صراحتاً هشدار داد که کودکان در مناطق جنگی مانند فلسطین، یمن، سودان و سوریه به طور جدی در معرض خطر مرگ، آوارگی، سوء تغذیه، بردگی و سربازگیری هستند. با این حال، همین گزارش ت...

تبعیضی دردناک و یک جرم انسانی  در  جهان ) در جهانی که مدام از حقوق بشر، عدالت و برابری صحبت می‌شود، تبعیض مانند زخمی باز بر بدن انسان باقی می‌ماند، گویی رنگ پوست، نژاد یا قومیت فرد، ارزیابی او را تعیین می‌کند؛ و درد برخی توجه رسانه‌ها و جهان را به خود جلب می‌کند، در حالی که فریادهای برخی دیگر در سکوت دفن می‌شود. این مقاله نگاهی اجمالی به این تبعیض دردناک ارائه می‌دهد. تبعیضی که نه تنها ناعادلانه است، بلکه جنایتی آشکار علیه بشریت نیز هست. به عنوان مثال: چرا رسانه‌ها وقتی یک آمریکایی، کانادایی یا اروپایی سفیدپوست در جایی از جهان به قتل می‌رسد، اینقدر سریع واکنش نشان می‌دهند و فریادی جهانی ایجاد می‌کنند؟ اما وقتی میلیون‌ها مسلمان به دلایل مختلف، از جمله جنگ، بمباران و خشونت سیستماتیک، جان خود را از دست می‌دهند، معمولاً صدای آنها در هیاهوی جهانی خفه می‌شود و تنها سکوتی سنگین این فاجعه را احاطه می‌کند؟ این تفاوت در دیدگاه و واکنش، نه تنها یک بی‌عدالتی ساده نیست، بلکه یک جنایت جدی علیه وجدان انسانی و حقوق بشر است. مطالعات سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر ...

  دعای صلح و امید برای کودکان فلسطین . ای خداوند مهربان، تو که از رحمتت بهشت را آفریدی و از خشمت جهنم را بر پا کردی... در این شب‌های تیره و لبریز از اندوه، دست‌های کوچک کودکان فلسطین را بگیر؛ کودکانی که بی‌پناه، خاموش و خسته، زیر آوار و آسمانی آکنده از آتش هستند. ای پناهِ بی‌پناهان، به آن‌ها آرامش عطا کن، تن‌های لرزان و روح‌های شکسته‌شان را نگاه دار. ای خدای عشق، شعلهٔ امید را در دل‌هایشان برافروز؛ تا در میانهٔ تاریکی، نور را بیابند و باور کنند که هنوز جایی برای عدالت و مهربانی در این جهان باقی‌ست. ما با قلب‌هایی شکسته و چشمانی اشک‌بار دعا می‌کنیم برای فردایی که هیچ کودکی به جای لالایی، صدای بمب نشنود و به جای خواب، ترس را تجربه نکند آمین  

خدایا بگذار ببارد از رحمت تو   ای خدای صبور ستمدیدگان ، دعا می‌کنم  که  باران نه از ابرها، بلکه از عدالت، از صلح، از نور ببارد. بر زمینی که خون کودکان را نوشیده است، بر قلب‌هایی که در سکوت شکسته‌اند، بر سرهایی که بی‌دلیل خم شده‌اند. برای اشک‌هایی که خاموشند. برای دست‌هایی که دیگر جانی برای بالا بردن ندارند، برای کودکانی که هرگز کودکی را تجربه نکرده‌اند، برای زنان بارداری که صرفاً به دلیل ملیتشان شکنجه شده‌اند، برای مردانی که بغض هایشان را در خود را دفن کردند، برای کسانی که فقط می‌خواستند زندگی کنند اما به مرگ محکوم شدند... خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از رحمت تو ببارد... نه فقط باران، بلکه آرامشی بر قلب‌های ستمدیدگان،  انتقام از ستمگران، از کسانی که خندیدند در حالی که ما گریه می‌کردیم، از کسانی که نان را از دهان گرسنگان دزدیدند، از  کسانی که آتش  را در گهواره‌ها انداختند از کسانی  که  انسان‌ها را در حال گشنگی  را به رگبار بستند... باشد که آنها نیز طعم آتشی را که خود افروخته‌اند، بی‌بازگشت بچشند. خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از...

، تنها چیزی که می‌خواهم بازگشت به وطنم . آقای رئیس جمهور، با عمیق‌ترین احترامات و درودهای گرم، این نامه را نه برای شکایت و نه برای زیر سوال بردن وجدان کسی می‌نویسم. صرفاً می‌خواهم یک رویای فروتنانه را با شما در میان بگذارم . رویایی که سال‌هاست در روح من ریشه دوانده است. من ایرانی هستم، یک زن ایرانی که سال‌هاست دور از وطنم زندگی می‌کنم، در این سال‌ها با فرهنگ‌های مختلفی آشنا شده‌ام، با زبان‌های مختلفی صحبت کرده‌ام و زندگی در کشورهای دیگر را تجربه کرده‌ام، با این حال هیچ‌وقت نتوانسته‌ام ایران را از قلبم پاک کنم. . زندگی در خارج از کشور صرفاً جدایی از وطنم نیست؛ بلکه به معنای زندگی هر روز در کنار خاطراتی است که هرگز جایگزین نمی‌شوند. هر وقت نام "ایران" را می‌شنوم، قلبم آرامش می‌یابد، اما در عین حال سنگینی طاقت‌فرسایی را احساس می‌کنم. این درد داشتن خانه‌ای است که نمی‌توانم به راحتی به آن برگردم. آقای رئیس جمهور، من فقط یک درخواست ساده دارم؛  درخواستی که ممکن است ساده به نظر برسد، اما برای من به اندازه خود زندگی ارزشمند است. من صمیمانه از شما می‌خواهم شرایطی را ایجاد کنید که به ا...

نسل‌کشی فلسطینیان چرا جهانی که مدام از حقوق بشر سخن می‌گوید، در برابر کشتار و ستم گسترده فلسطینیان سکوت کرده است؟ چرا صدای مردم فلسطین که سال‌ها تحت فشار و خشونت بوده‌اند و اکنون در شرایط بسیار سختی زندگی می‌کنند، در میان این همه سخنرانی‌ها و شعارهای بزرگ در مورد حقوق بشر، خاموش است؟   قتل عام فلسطینیان نه تنها یک فاجعه انسانی، بلکه یک شکست بزرگ برای همه مردم دنیاست. این سکوت ممکن است به دلیل منافع ملی و مسائل سیاسی باشد، اما اساساً، گواهی بر عدم اراده و شجاعت برای ایستادن در کنار مظلومان است. .
حتی سازمان‌هایی که ادعای حمایت از حقوق بشر را دارند، یا در کنار ظالمان هستند یا در واقع ناتوان و بیشتر شبیه عروسک‌هایی هستند .که نقش بازی می‌کنند و هیچ تأثیری بر واقعیت تلخ ندارند .
برخی رسانه‌ها، مانند الجزیره و انترنشنال بین‌المللی ، بارها در مورد این مسائل گزارش داده‌اند و به فلسطینیان کمک کرده‌اند. امامتأسفانه، این صداها گاهی در مواجهه با تحولات سیاسی و اقتصادی گسترده‌تر، خاموش یا ناپدید می‌شوند.
 نکته کلیدی اما این است که اسرائیل به تنهایی به اندازه کافی قدرتمند نیست که بدون حمایت، رضا...

د روغ گاهی پناهگاه می شود. ) دروغ‌ها گاهی حتی پناهگاهی برای روح خسته‌ی انسان هستند. در جهانی که حقیقت بوی خون می‌دهد؛ کودکان فروخته می‌شوند، آزادی کشته می‌شود، و عدالت تنها کلمه‌ای فراموش‌شده در قطعنامه‌هاست. مردم به دروغ پناه می‌برند؛ نه از روی جهل، بلکه از روی خستگی. چون دروغ‌ها رنگارنگ و براق هستند، وعده‌ی خوشبختی می‌دهند. موقتاً درد را ساکت می‌کنند. در حالی که حقیقت، برهنه و سرد، با چهره‌ای تلخ در گوشه‌ای ایستاده است. کمتر کسی جرأت می‌کند به آن نگاه کند. به همین دلیل، مردم گاهی اوقات برای زنده ماندن خود را به خواب می‌زنند، که گاهی این خواب چیزی بیش از یک "دروغ" نیست. دروغی تا روح بتواند کمی بیشتر دوام بیاورد.، شاید سپیده دم نزدیک باشد. زیرا دروغ‌ها مرهمی خیالی برای زخم‌های روح هستند. اما فراموش نکنیم: دروغ، در زندگی روزمره ، هر چقدر هم که آرامش‌بخش باشد، موقتی و فریبنده است. اعتماد را از بین می‌برد و ردی از روابط شکسته و قلب‌های شکسته به جا می‌گذارد. و این حجابی است بر حقیقت. کاش دنیا آنقدر شفاف و عادلانه بود که مردم برای زنده ماندن نیز مجبور به دروغ گفتن نبودند.

  سکوت و‌ همدستی در جنایت در این مقالهٔ چندبخشی، می‌خواهم توجه شما را به زوایای پنهانی جلب کنم که نشان می‌دهند چگونه احزاب سیاسی، دولت‌ها و بازیگران صحنهٔ جهانی، با بی‌عملی و گاه با غفلتی عامدانه، مردم فلسطین را به سوی مرگ سوق می‌دهند. ما با یک مسئلهٔ صرفاً سیاسی مواجه نیستیم. آنچه در فلسطین می‌گذرد، به‌روشنی به بحران اخلاقی و فروپاشی وجدان جهانی بدل شده است. اکنون دیگر باید از خود بپرسیم: چرا فلسطین دیگر یک موضوع سیاسی نیست؟ چون سیاست مدت‌هاست از این میدان عقب‌نشینی کرده و جای خود را به بی‌تفاوتی، معامله‌گری و ریاکاری داده است  ،  آری فلسطین   دیگر   یک   مسئله   سیاسی   نیست؛  بلکه صرفاً یک گور دسته‌جمعی است.  گوری   که   جهان     با لبخندهای دیپلماتیک ،  جلسات بی‌معنی و سکوت شرم‌آور سازمان‌های حقوق بشر، که. باعث  شده هر روز خاک بیشتری روی آن انباشته ‌شود. اما این خاک بوی خون می‌دهد؛ بوی گوشت سوخته کودکان، بوی نان خشک در دستان لرزان مادران و بوی فریب. این همان نانی است که اسرائیل توزیع می‌کند تا فل...