از تاریکی به روشنایی

  اولین   حلالیتی   که   باید   طلب   کرد؛   از     خودِ   خویش است  اگر قرار بود از کسی در دنیا طلب بخشش کنم، از خودم شروع می‌کردم. نه از روی خودخواهی، بلکه از روی صداقت. چون با بررسی دقیق‌تر، بزرگترین اشتباهات، بزرگترین شکست‌ها و بزرگترین بی‌عدالتی‌هایم نه متوجه دیگران، بلکه متوجه خودم بود. ما معمولاً بخشش را یک مفهوم اجتماعی می‌دانیم؛ چیزی بین من و طرف مقابل. اما به ندرت در نظر می‌گیریم که در درون خودمان، اول از همه، یک "دیگری" خاموش وجود دارد که سال‌هاست حقوقش پایمال شده است: حقوق خودمان. من از خودم طلب بخشش می‌کنم برای روزهایی که خسته بودم اما به خودم اجازه استراحت نمی‌دادم. برای شب‌هایی که می‌خواستم گریه کنم اما به خودم می‌گفتم باید "قوی" باشم و احساساتم را سرکوب می‌کردم. برای مواقعی که می‌توانستم تصمیم بهتری برای خودم بگیرم اما از ترس قضاوت دیگران درخواست نکردم. من از خودم طلب بخشش می‌کنم برای مواقعی که ارزشم را وابسته به تایید دیگران کردم. برای مواقعی که خودم را با دیگران مقایسه کردم و فراموش کردم که هر کسی مسیر، زمان و توان...