از تاریکی به روشنایی

بعضی انسان‌ها  از تو متنفر نیستند؛ فقط نمی‌توانند تحمل کنند که هنوز ایستاده‌ای   دشمنی همیشه از نفرت زاده نمی‌شوند. گاهی اوقات مردم از ما متنفر نیستند؛ آنها به سادگی نمی‌توانند این واقعیت را تحمل کنند که ما هنوز پس از همه شکست‌ها، دردها و سختی‌ها سرپا هستیم. در زندگی، افرادی هستند که وقتی زمین می‌خورید با شما همدردی می‌کنند؛ اما وقتی دوباره بلند می‌شوید، ساکت می‌شوند. نه به این دلیل که از شما متنفرند، بلکه به این دلیل که برخاستن شما چیزی را در آنها بیدار می‌کند؛ چیزی که ممکن است سال‌ها نادیده گرفته باشند. انعطاف‌پذیری انسان آینه‌ای است که بسیاری ترجیح می‌دهند به آن نگاه نکنند. وقتی کسی با وجود درد، استقامت می‌کند، به دیگران یادآوری می‌کند که تسلیم شدن تنها گزینه نبوده است. و این یادآوری همیشه خوشایند نیست. بعضی از مردم از شکست شما ناراحت نمی‌شوند؛ آنها حتی ممکن است در آن لحظه در کنار شما باشند. مشکل از جایی شروع می‌شود که شکست شما را نابود نمی‌کند. وقتی می‌بینند که هنوز لبخند می‌زنید، هنوز می‌نویسید، هنوز امیدوار هستید، هنوز دلیلی برای زندگی پیدا می‌کنید، احساس درد می‌کنن...

غربت و دلتنگی  برخی فکر می‌کنند غربت به معنای دور شدن از یک کشور، یک شهر یا یک خانه است. اما غربت مدت‌ها قبل از آن شروع می‌شود. غربت ، از روزی شروع می‌شود که دیگر هیچ‌کس خاطرات کودکی شما را نمی‌داند. روزی که نام خیابان‌های شهر تو  برای دیگران معنایی ندارد. روزی که مجبورید همه چیز را توضیح دهید؛ لهجه‌ت، گذشته‌ت، آرزوهایت و دلتنگی هایت. غربت،  فقط فاصله بین دو نقطه روی نقشه نیست. غربت به معنای، فاصله بین قلب یک فرد و جایی است که خود را متعلق به آن می‌داند. گاهی سال‌ها در یک کشور زندگی می‌کنی، زبانش را یاد می‌گیری، قوانینش را می‌فهمی و با مردمش دوست می‌شوی، اما ناگهان شبی فرا می‌رسد که بوی یک غذا، صدای یک آهنگ یا نام یک شهر ناگهان دیواری را که سال‌ها ساخته‌ای را فرو می‌ریزد. و در آن لحظه متوجه می‌شوی که بخشی ازوجودت هنوز هزاران کیلومتر دورتر از خودت زندگی می‌کند. تلخ‌ترین بخش دوری، دلتنگی نیست. تلخ‌ترین بخش این است که زندگی در غیاب تو ادامه دارد. والدینت پیرتر می‌شوند. خواهر و برادرهایت از تو بیگانه می‌شوند. دوستان راه خود را می‌روند. خیابان‌ها تغییر می‌کنند. و انجاست که متو...