آقای رئیس جمهور، تنها چیزی که می‌خواهم بازگشت به وطنم است. نویسنده: گویا روشن

اقای‌ رئیس جمهور، تنها چیزی که می‌خواهم بازگشت به وطنم است.

آقای رئیس جمهور،

با عمیق‌ترین احترامات و درودهای گرم،

این نامه را نه برای شکایت و نه برای زیر سوال بردن وجدان کسی می‌نویسم. صرفاً می‌خواهم یک رویای فروتنانه را با شما در میان بگذارم . رویایی که سال‌هاست در روح من ریشه دوانده است.

من ایرانی هستم، یک زن ایرانی که سال‌هاست دور از وطنم زندگی می‌کنم، در این سال‌ها با فرهنگ‌های مختلفی آشنا شده‌ام، با زبان‌های مختلفی صحبت کرده‌ام و زندگی در کشورهای دیگر را تجربه کرده‌ام، با این حال هیچ‌وقت نتوانسته‌ام ایران را از قلبم پاک کنم..

زندگی در خارج از کشور صرفاً جدایی از وطنم نیست؛ بلکه به معنای زندگی هر روز در کنار خاطراتی است که هرگز جایگزین نمی‌شوند. هر وقت نام "ایران" را می‌شنوم، قلبم آرامش می‌یابد، اما در عین حال سنگینی طاقت‌فرسایی را احساس می‌کنم. این درد داشتن خانه‌ای است که نمی‌توانم به راحتی به آن برگردم.

آقای رئیس جمهور،

من فقط یک درخواست ساده دارم؛  درخواستی که ممکن است ساده به نظر برسد، اما برای من به اندازه خود زندگی ارزشمند است.

من صمیمانه از شما می‌خواهم شرایطی را ایجاد کنید که به ایرانیانی مانند من اجازه دهد بدون ترس، بدون تردید و با اطمینان به وطن خود بازگردیم. این درخواست نه سیاسی است و نه با انگیزه دیگری؛ صرفاً برای این است که بتوانیم بار دیگر خاک وطن خود را ببوسیم، عزیزان خود را در آغوش بگیریم و احساس کنیم که هنوز فرزندان این سرزمین هستیم.

البته با کسانی که مرتکب جرم شده‌اند باید طبق قانون برخورد شود. با این حال، هزاران ایرانی بی‌گناه مانند من در اضطراب و تردید مداوم زندگی می‌کنند و مطمئن نیستند که آیا می‌توانند بدون ترس به وطن خود بازگردند یا خیر.

آقای رئیس جمهور،

گاهی اوقات، کلمات نوشته شده روی کاغذ معنای بسیار بیشتری از یک امضا دارند؛ آنها آرامش را به هزاران قلب می‌آورند. گاهی اوقات، یک توافق بسیار فراتر از یک تصمیم اداری است؛ به پلی تبدیل می‌شود که یک وطن را با فرزندانی که سال‌ها از آن جدا شده‌اند، متصل کند.

اگر در دوران ریاست جمهوری خود اعلام کنید که ایرانیان مقیم خارج از کشور می‌توانند بدون ترس، در چارچوب قانون و با ضمانت‌های قانونی روشن به وطن خود بازگردند، باور کنید، چنین تصمیمی برای بسیاری از ما از هر هدیه‌ای ارزشمندتر خواهد بود.

رویای من این است که روزی همه ایرانیان بتوانند با خیال راحت به وطن خود بازگردند و هر ایرانی وظیفه‌شناسی از حقوق ذاتی خود،  نه صرفاً به عنوان یک رویا، بلکه به عنوان یک واقعیت،  بهره‌مند شود. این همچنین آرزوی همیشگی من بوده است.

آقای رئیس جمهور،

هیچ پدری در خانه خود را به روی فرزندانش نمی‌بندد. ایران خانه ما نیز هست. لطفاً به فرزندان این خانه، در صورت تمایل، اجازه دهید بدون ترس به خانه بازگردند.

با احترام و قدردانی،

گویا روشن