از تاریکی به روشنایی گویا روشن

  وقتی انسانیت فریاد  می‌زند نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) انسانیت زمانی فرو می‌ریزد که رنج مظلومان فقط «گفته می‌شود»، اما به ایستادگی منجر نمی‌شود. و ترس موذیانه جایگزین عدالت می‌شود. و وقتی ترس ما را ساکت می‌کند، دیگر یک احساس شخصی نیست، بلکه نوعی بی‌عدالتی است. صدای مظلومان هیچ دین، هیچ نامی را نمی‌طلبد و هیچ مرزی نمی‌شناسد. چه مسیحی، مسلمان، یهودی یا پیرو هر دین دیگری، مظلومان صرفاً مظلوم هستند. انسان بودن به معنای گوش دادن به ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم، همدستی غیرارادی است. البته، ما نمی‌توانیم نیات و افکار افراد را قضاوت کنیم؛ فقط خدا می‌داند چه کسی واقعاً خوب است و چه کسی نیست. اما وقتی می‌بینیم که چگونه مسیحیان، مسلمانان و سایر اقلیت‌های مذهبی در هند به طور سیستماتیک توسط گروه‌های افراطی سرکوب و وحشیانه مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت خود یک بی‌عدالتی وحشتناک است. انسان بودن یعنی پیروی از ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن اینکه سکوت در برابر ظلم به معنای همدستی غیرارادی است. به ویژه در این ایام ...