از تاریکی به روشنایی

  وقتی انسانیت فریاد  می‌زند انسانیت زمانی فرو می‌پاشد که از رنج مظلومان فقط «سخن گفته می‌شود»، اما به آن عمل نمی‌شود. و ترس موذیانه جایگزین عدالت می‌شود. و وقتی ترس ما را ساکت می‌کند، دیگر یک احساس شخصی نیست، بلکه نوعی بی‌عدالتی است. صدای مظلومان هیچ دین، نام و مرزی نمی‌شناسد، مظلومان صرفاً مظلوم هستند. انسان بودن به معنای گوش دادن به ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم، همدستی ناخواسته است. البته ما نمی‌توانیم نیات و افکار افراد را قضاوت کنیم؛ فقط خدا می‌داند چه کسی واقعاً خوب است و چه کسی نیست. اما وقتی می‌بینیم که چگونه مسیحیان، مسلمانان و سایر اقلیت‌های مذهبی در هند به طور سیستماتیک توسط گروه‌های افراطی سرکوب و به طرز وحشیانه‌ای مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت خود یک بی‌عدالتی وحشتناک است. انسان بودن به معنای پیروی از ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم به معنای همدستی غیرارادی است. به ویژه در این ایام کریسمس، قلب هر انسان آزاده‌ای از رنج مسیحیان به درد می‌آید. من به عنوان یک مسلمان، ...