از تاریکی به روشنایی

خیانت آشنا. من از بیگانگان هرگز ننالم ، که با من هر چه کرد، آن آشنا کرد … مطلبم را با این ضرب المثل شروع می کنم. چرا که ، درد من دیدن خنجرهایی است که از آستین آشنا بیرون کشیده می‌شوند.. .  در جهانی که نام اسلام را یدک می‌کشد، مردمی هستند که بی‌خانمان، گرسنه، آواره و زیر پرچم اسلام قتل عام می‌شوند. بنابراین قبل از اینکه از غرب شکایت کنم، قبل از اینکه انگشت اتهام را به سمت صهیونیسم و ​​امپریالیسم نشانه بگیرم، از سکوت، خیانت و بی‌عملی جهان اسلام صحبت خواهم کرد. زیرا که با من هر چه کرد، آن آشنا کرد... و این اعتراف تلخ آغاز روایت من است. در این میان، نمونه‌های دردناک و افشاگرانه‌ای وجود دارد که چهره واقعی جهان اسلام را به وضوح نشان می‌دهد. فلسطین، سودان، روهینگیا، یمن و افغانستان پنج نمونه برجسته از مردمی هستند که قربانی شعارهای پوچ، سیاست‌های بی‌وجدان و خیانت آشکار شده‌اند. آنها آینه‌هایی هستند که نه دشمنان خارجی، بلکه بی‌تفاوتی برادران مسلمان خود را منعکس می‌کنند. یکی از بارزترین نمونه‌هایی که چهره واقعی جهان اسلام را آشکار می‌کند، فلسطین است. بسیاری از کشورهای اسلامی سال‌هاست که از ...

سکوتی که بوی خون می دهد  ) در جهانی که هر روزش با خونریزی و آوارگی آغاز می‌شود، سکوت نهادهای بین‌المللی نه تنها کرکننده، بلکه شرم‌آور است. نهادهایی مانند سازمان ملل، یونیسف، دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل ظاهراً وظیفه دفاع از کرامت انسانی را بر عهده دارند؛ اما آیا این دفاع گزینشی نیست؟ آیا رنگ پوست، مذهب یا موقعیت جغرافیایی به معیارهایی برای ارزیابی «حق انسانیت» تبدیل شده‌اند؟ وقتی جنگ در اوکراین آغاز شد، جهان به پا خاست. سیاستمداران خود را مسلح کردند، رسانه‌ها شب و روز گزارش می‌دادند و نهادهای حقوق بشری بیانیه‌های پرشوری صادر کردند. با این حال، همین جهان در مواجهه با جنایات آشکار علیه مردم فلسطین، یمن، سوریه و سودان و همچنین علیه مهاجران افغان، آفریقایی و روهینگیا سکوت کرده است. گویی خون قربانی اگر سفید نباشد بی‌ارزش است؛ گویی اگر نامش «فاطمه» یا «علی» باشد، صدایش خاموش می‌شود. یونیسف در گزارش جهانی ۲۰۲۲ خود، صراحتاً هشدار داد که کودکان در مناطق جنگی مانند فلسطین، یمن، سودان و سوریه به طور جدی در معرض خطر مرگ، آوارگی، سوء تغذیه، بردگی و سربازگیری هستند. با این حال، همین گزارش ت...

  سکوت و‌ همدستی در جنایت در این مقالهٔ چندبخشی، می‌خواهم توجه شما را به زوایای پنهانی جلب کنم که نشان می‌دهند چگونه احزاب سیاسی، دولت‌ها و بازیگران صحنهٔ جهانی، با بی‌عملی و گاه با غفلتی عامدانه، مردم فلسطین را به سوی مرگ سوق می‌دهند. ما با یک مسئلهٔ صرفاً سیاسی مواجه نیستیم. آنچه در فلسطین می‌گذرد، به‌روشنی به بحران اخلاقی و فروپاشی وجدان جهانی بدل شده است. اکنون دیگر باید از خود بپرسیم: چرا فلسطین دیگر یک موضوع سیاسی نیست؟ چون سیاست مدت‌هاست از این میدان عقب‌نشینی کرده و جای خود را به بی‌تفاوتی، معامله‌گری و ریاکاری داده است  ،  آری فلسطین   دیگر   یک   مسئله   سیاسی   نیست؛  بلکه صرفاً یک گور دسته‌جمعی است.  گوری   که   جهان     با لبخندهای دیپلماتیک ،  جلسات بی‌معنی و سکوت شرم‌آور سازمان‌های حقوق بشر، که. باعث  شده هر روز خاک بیشتری روی آن انباشته ‌شود. اما این خاک بوی خون می‌دهد؛ بوی گوشت سوخته کودکان، بوی نان خشک در دستان لرزان مادران و بوی فریب. این همان نانی است که اسرائیل توزیع می‌کند تا فل...