از تاریکی به روشنایی گویا روشن

بدترین نوع آلزایمر بدترین نوع آلزایمر آن نیست که انسان بر اثر بیماری،عزیزانش را فراموش کند. بدترین نوع آلزایمر زمانی است که انسان، آگاهانه و با اراده، کسانی را فراموش می‌کند که روزی برای نجاتش جنگیدند، دستش را گرفتند و در سخت‌ترین روزهای زندگی کنارش ایستادند. آلزایمرِ مغز یک بیماری است؛ اما آلزایمرِ وجدان یک انتخاب است. چه بسیار انسان‌هایی که تا زمانی که نیازمند بودند، نام همه را به خاطر داشتند؛ اما همین که به پول، مقام یا اندکی قدرت رسیدند، گذشته را دفن کردند. گویی پدر و مادری وجود نداشته‌اند، گویی خواهرش    هرگز فداکاری نکرده، گویی هیچ دستی در روزهای سقوط به سویشان دراز نشده است. این افراد چیزی را فراموش نکرده‌اند؛ آنها تصمیم گرفته‌اند فراموش کنند. فراموش کردن خوبی‌ها، اتفاقی نیست. نادیده گرفتن فداکاری‌ها، اشتباه نیست. پشت کردن به کسانی که روزی پشت و پناهت بودند، بیماری نیست. این‌ها نشانه‌های فقر حافظه نیست؛ نشانه‌های فقر شخصیت است. جامعه معمولاً برای مبتلایان به آلزایمر دل می‌سوزاند، و حق هم دارد. اما برای کسانی که عمداً گذشته خود را انکار می‌کنند چه نامی باید انتخاب کرد؟ ک...