از تاریکی به روشنایی گویا روشن

مهر و‌محبت، نه در مرگ،  بلکه در زندگی نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) بعد از مرگ، ما هیچ احساسی  نداریم. به همین دلیل است که قدر کسی را که هنوز زنده است ندانستن، بی‌رحمانه‌ترین چیز در دنیاست. این ممکن است تلخ به نظر برسد، اما حقیقت این است که مردم اغلب در زمان حیاتشان قدر یکدیگر را نمی‌دانند. تنها زمانی که کسی را از دست می‌دهند، به ارزش و اهمیت او پی می‌برند. با این حال، در واقعیت، هیچ چیز دردناک‌تر از نادیده گرفتن کسی در زمان حیاتش نیست. در دنیای پرسرعت و شلوغ ما، بسیاری از ما طوری زندگی می‌کنیم که انگار زمان بی‌پایانی داریم، انگار فردایی برای جبران گذشته وجود دارد. اما حقیقت این است که هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم از فردای خود مطمئن باشیم. مرگ می‌تواند در یک لحظه آرام فرا برسد و در این میان، روابطی که می‌توانستند بهتر باشند، پایان می‌یابند، فرصت‌هایی که می‌توانستند برای ابراز احساسات واقعی استفاده شوند. من شخصاً تمام عمرم را سخت تلاش کرده‌ام تا روابطم را با بستگانم بهبود بخشم. متأسفانه، عشق و تلاش‌های من اغلب نه توسط اعضای خانواده، بلکه توسط غریبه‌هایی که اهمیت ارتباط انسانی ...

دنیایی با قضاوت کمتر و فهم بیشتر . نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) فرق انسان با حیوان، نه در اندام اوست و نه در توان جسمی‌اش؛  تمایز واقعی در رفتار و ادب است.  یک فرد با اخلاقش، با نحوه برخوردش با دیگران شناخته می‌شود، نه با آنچه در ظاهر به نظر می‌رسد. من انسان‌ها را دوست دارم. و آرزو می‌کنم ای کاش همه مردم از شرایطی شایسته بهره‌مند بودند؛  نه فقط از نان،  بلکه از امنیت، احترام و شنیده شدن. چه کسی گناهکار است و چه کسی خوب؟ این را فقط خدا می‌داند. ما انسان‌ها بیش از آن‌که داور باشیم، باید مراقب باشیم؛ مراقب زبان، قضاوت، و رفتاری که شاید زخمی بزند که هرگز دیده نشود. آری، کاش همه چنین تصوری داشتند. دنیایی با قضاوت کمتر و فهم بیشتر. جهانی که در آن، انسان‌ها پیش از داوری، مکث می‌کنند و می‌فهمند. انسان با نان خشک هم می‌تواند زنده بماند؛ تن دوام می‌آورد، اما وقتی صدایت شنیده نمی‌شود، زخم عمیق‌تری شکل می‌گیرد؛ زخمی که نه دیده می‌شود و نه به‌راحتی درمان. واقعیت همین است. بسیاری از انسان‌ها نه از گرسنگی، بلکه از نادیده گرفته شدن، از خاموش ماندن صداهایشان  فرسوده می‌شوند...