از تاریکی به روشنایی

اردوغان؛ بازیگری ماهر در خاورمیانه چگونه کسی که فقط به یک زبان، نه زبان آکادمیک و دیپلماتیک ترکی، بلکه زبان کوچه و بازار مسلط است، می‌تواند در سیاست داخلی ترکیه و بازی پیچیده خاورمیانه تا این حد زیرک و حسابگر باشد؟ به نظر من او شایسته مدال طلا است! نه به خاطر زبان‌شناسی‌اش، نه به خاطر دیپلماسی کلاسیکش؛ بلکه به این دلیل که توانسته با این زبان ساده و محاوره‌ای، چنان ماهرانه سیاست بازی کند که بسیاری از سیاستمداران باسواد و چندزبانه هنوز قواعد بازی او را نمی‌فهمند. اردوغان را نمی‌توان یک سیاستمدار ساده دانست. او سال‌هاست که نشان داده در سیاست، بیش از وفاداری به اصول ثابت، به فرصت‌ها، منافع و موازنه قوا نگاه می‌کند. امروز با یک طرف دست می‌دهد، فردا با طرف دیگر مذاکره می‌کند و در صورت لزوم، پس‌فردا همان دو طرف را در مقابل هم قرار می‌دهد؛ بدون اینکه لزوماً از هیچ‌کدام برای همیشه بگذرد. این مهارتی است که در خاورمیانه جواب می‌دهد. اردوغان به خوبی فهمیده است که در این منطقه، شعارها فقط برای مردم است؛ پشت میز مذاکره، آنچه اهمیت دارد قدرت، پول، جغرافیا و اهرم فشار است. او از «برادری» صحبت می‌کند، ...

آیا حقوق بشر یک ابزا ر  سیاسی است؟ فعالان حقوق بشر سال‌هاست که درباره فلسطین صحبت می‌کنند، اما فاصله بین حرف و عمل به اندازه خونی است که روزانه در فلسطین ریخته می‌شود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش‌ها را منتشر می‌کنند، کنفرانس‌ها را برگزار می‌کنند، قطعنامه‌ها را تصویب می‌کنند و دولت‌ها یکی پس از دیگری بیانیه صادر می‌کنند. اما اگر همه این سازوکارهای بین‌المللی برای متوقف کردن کشتار مداوم غیرنظامیان ناتوان هستند، باید بپرسیم: هدف این نهادها در وهله اول چیست؟ شکی نیست که اسناد، گزارش‌ها و هشدارهای متعددی در مورد قتل عام فلسطینیان توسط اسرائیل وجود دارد. حتی سازمان‌های حقوق بشر سال‌هاست که گزارش‌های متعددی در مورد این فاجعه و نقض حقوق فلسطینیان منتشر می‌کنند. اما چه چیزی تغییر کرده است؟ هیچ چیز؛ برعکس، مردم فقط از مبارزات قدرت خسته شده‌اند. زیرا تا زمانی که طرف مقابل ضعیف باشد، قوانین بین‌المللی جدی گرفته می‌شود. اما وقتی یک متحد قدرتمند، منافع استراتژیک، قراردادهای نظامی و نفوذ سیاسی در خطر باشد، اصولی که آنها با شور و شوق از آنها دفاع می‌کنند، قربانی منافع شخصی پشت درهای بستە پنهان می...

زورگویی آمریکا امروزه نه تنها جهان در بحران است، بلکه یکی از قدرتمندترین بازیگران آن هنوز معتقد است که حق تعیین سرنوشت دیگران را دارد. واشنگتن همیشه از «نظم جهانی» صحبت کرده است، اما سؤال این است: نظم برای چه کسی؟ و چه قوانینی اعمال می‌شود؟ به محض اینکه قوانین به نفع آمریکا باشند، صحبت از قانون و نظم می‌شود؛ به محض اینکه این قوانین با منافع واشنگتن در تضاد باشند، ناگهان «منافع ملی آمریکا» اهمیت پیدا می‌کنند. این تناقض دیگر نمی‌تواند پشت کلمات زیبا پنهان شود. آمریکا خود را یک قدرت جهانی می‌نامد، اما جهان را نمی‌توان ملک خصوصی آن دانست. هیچ پرچمی آن‌قدر مقدس نیست که حامل آن حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را داشته باشد. هیچ ارتشی آن‌قدر قدرتمند نیست که قانون بتواند برای همیشه جایگزین خشونت شود. و هیچ اقتصادی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند از تحریم، فشار و تهدید به‌عنوان ابزارهای مشروع برای دستیابی به سلطه جهانی استفاده کند. مشکل فقط به ترامپ محدود نمی‌شود. رفتار دمدمی‌مزاج و پرخاشگر ترامپ شاید بی‌رحمانه‌ترین جنبه این سیاست را آشکار کرده باشد، اما در پشت آن ساختاری نهفته است که به قدرت آمریکا بر...

ترامپ در میان خواب و خیال االبته باید گفت: ترامپ نمی‌تواند از طریق اظهارات سیاسی، اعتبار، عزت و هویت ملی کانادا را تضعیف کند. دیدگاه‌های او در مورد کانادا، صرف نظر از هرگونه انگیزه سیاسی مخرب، واقعیت اساسی این کشور را تغییر نمی‌دهد: کانادا کشوری مستقل با حاکمیت ملی، نظام سیاسی منتخب، قوانین و اقتصادهای مستقل و هویت تاریخی متمایز است. بنابراین، اعتبار کانادا به قضاوت یا تأیید هیچ دولت دیگری بستگی ندارد. به طور مشابه، مشروعیت سیاسی و جایگاه بین‌المللی کانادا نیازی به تأیید واشنگتن یا ترامپ ندارد. کانادا بر پایه‌های سیاسی، اجتماعی و تاریخی خود بنا شده است. البته، ترامپ می‌تواند واقعیت‌ها را نادیده بگیرد یا آنها را مطابق با منافع سیاسی خود تغییر دهد. با این حال، واشنگتن نباید نقش و حمایت تاریخی کانادا را فراموش کند؛ تاریخ را نمی‌توان به راحتی پاک کرد. کانادا دهه‌هاست که در کنار ایالات متحده ایستاده است. این کشور نه تنها همسایه مهمی برای ایالات متحده بوده، بلکه شریکی قابل اعتماد و متحدی نزدیک نیز بوده است. کانادا در طول جنگ‌ها، بحران‌های امنیتی، اختلافات تجاری، بحران‌های جهانی و دوران سخت د...

وقتی همه صلح می‌خواهند، اما  جنگ ادامه دارد همه درباره صلح صحبت می‌کنند. همه می‌گویند که جنگ نمی‌خواهند. و با این حال موشک‌ها همچنان شلیک می‌شوند، تهدیدها ادامه دارند و هر روز شرایط جدیدی تحمیل می‌شود. برای درک یک جنگ، گاهی اوقات باید به اقدامات رهبران آن نگاه کنیم. زیرا من معتقدم که پاسخ در یک تفاوت اساسی نهفته است: صلح چیزی کاملاً متفاوت از تسلیم است. به همین دلیل است که جنگ ادامه دارد. ایران یک نمونه بارز است. این جنگ توسط ایران آغاز نشد. ایران جنگ نمی‌خواست. جنگ به ایران تحمیل شد و ایران، مانند هر کشوری که مورد حمله قرار گرفته است، حق دفاع از خود را دارد. اما واضح است که از ایران انتظار دیگری می‌رفت: اینکه وقتی مورد حمله قرار می‌گیرد، نباید از خود دفاع کند، نباید مقاومت کند و در نهایت باید بدون بحث و جدل پای میز مذاکره بنشیند و شرایط طرف مقابل را بپذیرد. این یک توهم است، زیرا ایران هرگز تسلیم نخواهد شد. ایالات متحده کاملاً دولت و مردم ایران را با دولت و مردم سایر کشورها اشتباه گرفته است. من از ایران حمایت می‌کنم زیرا معتقدم ایران نباید صرفاً به این دلیل که دشمنش قدرت نظامی و اق...