از تاریکی به روشنایی

زورگویی آمریکا امروزه نه تنها جهان در بحران است، بلکه یکی از قدرتمندترین بازیگران آن هنوز معتقد است که حق تعیین سرنوشت دیگران را دارد. واشنگتن همیشه از «نظم جهانی» صحبت کرده است، اما سؤال این است: نظم برای چه کسی؟ و چه قوانینی اعمال می‌شود؟ به محض اینکه قوانین به نفع آمریکا باشند، صحبت از قانون و نظم می‌شود؛ به محض اینکه این قوانین با منافع واشنگتن در تضاد باشند، ناگهان «منافع ملی آمریکا» اهمیت پیدا می‌کنند. این تناقض دیگر نمی‌تواند پشت کلمات زیبا پنهان شود. آمریکا خود را یک قدرت جهانی می‌نامد، اما جهان را نمی‌توان ملک خصوصی آن دانست. هیچ پرچمی آن‌قدر مقدس نیست که حامل آن حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را داشته باشد. هیچ ارتشی آن‌قدر قدرتمند نیست که قانون بتواند برای همیشه جایگزین خشونت شود. و هیچ اقتصادی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند از تحریم، فشار و تهدید به‌عنوان ابزارهای مشروع برای دستیابی به سلطه جهانی استفاده کند. مشکل فقط به ترامپ محدود نمی‌شود. رفتار دمدمی‌مزاج و پرخاشگر ترامپ شاید بی‌رحمانه‌ترین جنبه این سیاست را آشکار کرده باشد، اما در پشت آن ساختاری نهفته است که به قدرت آمریکا بر...

ترامپ در میان خواب و خیال کانادا کشوری نیست که ترامپ بتواند به راحتی آن را بی‌اعتبار کند. من واقعاً منظور ترامپ را از این همه اظهارات غیرمنطقی و پوچ نمی‌فهمم. اما یک چیز برای من روشن است: کانادا برای اثبات ارزش و جایگاه خود نیازی به حمایت ترامپ یا تأیید واشنگتن ندارد. کانادا کشوری مستقل با تاریخ، مردم، قوانین، اقتصاد و دولت منتخب خود است. اعتبار یک ملت را نمی‌توان صرفاً با یک بیانیه سیاسی زیر سوال برد. اظهارات ترامپ واقعیت کانادا را تغییر نخواهد داد. البته، ترامپ می‌تواند حقایق را نادیده بگیرد یا آنها را مطابق با منافع سیاسی خود تغییر دهد. اما واشنگتن نباید نقش و حمایت تاریخی کانادا را فراموش کند؛ تاریخ را نمی‌توان به راحتی پاک کرد. کانادا دهه‌هاست که در کنار ایالات متحده ایستاده است. این کشور نه تنها همسایه مهمی برای ایالات متحده بوده، بلکه اغلب شریکی قابل اعتماد و متحدی نزدیک بوده است. کانادا بارها در جنگ‌ها، بحران‌های امنیتی، اختلافات تجاری، بحران‌های جهانی و دوران سخت در کنار ایالات متحده ایستاده است. بنابراین، سوال ساده این است: آیا منطقی است که چنین سابقه طولانی همکاری و وفاداری ...

وقتی همه صلح می‌خواهند، اما  جنگ ادامه دارد همه درباره صلح صحبت می‌کنند. همه می‌گویند که جنگ نمی‌خواهند. و با این حال موشک‌ها همچنان شلیک می‌شوند، تهدیدها ادامه دارند و هر روز شرایط جدیدی تحمیل می‌شود. برای درک یک جنگ، گاهی اوقات باید به اقدامات رهبران آن نگاه کنیم. زیرا من معتقدم که پاسخ در یک تفاوت اساسی نهفته است: صلح چیزی کاملاً متفاوت از تسلیم است. به همین دلیل است که جنگ ادامه دارد. ایران یک نمونه بارز است. این جنگ توسط ایران آغاز نشد. ایران جنگ نمی‌خواست. جنگ به ایران تحمیل شد و ایران، مانند هر کشوری که مورد حمله قرار گرفته است، حق دفاع از خود را دارد. اما واضح است که از ایران انتظار دیگری می‌رفت: اینکه وقتی مورد حمله قرار می‌گیرد، نباید از خود دفاع کند، نباید مقاومت کند و در نهایت باید بدون بحث و جدل پای میز مذاکره بنشیند و شرایط طرف مقابل را بپذیرد. این یک توهم است، زیرا ایران هرگز تسلیم نخواهد شد. ایالات متحده کاملاً دولت و مردم ایران را با دولت و مردم سایر کشورها اشتباه گرفته است. من از ایران حمایت می‌کنم زیرا معتقدم ایران نباید صرفاً به این دلیل که دشمنش قدرت نظامی و اق...

مانور سیاسی اردوغان تقریباً همزمان با انتخابات آغاز شد. اردوغان دوباره جنجال به پا کرده است؛ او بار دیگر اسرائیل را در کانون توجه قرار داده است. اما این بار، بهتر است از هیاهو فاصله بگیریم و ببینیم پشت صحنه  چه می‌گذرد. اردوغان سیاست را خوب می‌شناسد. او می‌داند در منطقه‌ای که مسئله فلسطین و اسرائیل برای میلیون‌ها مسلمان حساس است، ایستادن پشت تریبون و حمله به اسرائیل می‌تواند یک سیاستمدار را به عنوان «مدافع مسلمانان» و حتی یک قهرمان منطقه‌ای جلوه دهد. این تصویری است که اردوغان سال‌هاست سعی در ایجاد آن برای خود دارد. اما سیاست فقط حرف زدن نیست؛ بلکه زمان‌بندی هم هست. هرگاه فضای سیاسی به انتخابات نزدیک می‌شود، ناگهان همان پرونده‌های قدیمی دوباره باز می‌شوند. دوباره در سخنرانی‌ها از اسرائیل نام برده می‌شود، لحن تندتر می‌شود و فضای سیاسی رنگ دیگری به خود می‌گیرد. آیا این تصادفی است؟ البته که نه!  زیرا سیاستمداری که سال‌ها در قدرت بوده، بهتر از هر کسی می‌داند چه چیزی را و چه زمانی روی میز بگذارد. مشکل این است که مردم دیگر فقط به کلمات نگاه نمی‌کنند؛ آنها به زمان‌بندی نیز نگاه می‌کن...

دشمن کجاست؟ برخی از دولت‌ها، وقتی با سوالات عمومی مواجه می‌شوند، به جای پاسخگویی، دشمن‌تراشی می‌کنند. این یک راه آسان برای فرار از مسئولیت است، زیرا پاسخگویی به معنای پذیرش اشتباهات، توضیح عملکرد و تحمل انتقادات است. اما وقتی همه مشکلات را می‌توان به «دشمن» نسبت داد، نیازی به صحبت در مورد ریشه مشکلات نیست. هزینه‌ها، فساد و ناکارآمدی نتیجه توطئه می‌شوند. نارضایتی عمومی به تحریک خارجی تبدیل می‌شود. منتقدان به عوامل خارجی تبدیل می‌شوند و رقبای سیاسی به تهدیدهایی برای امنیت ملی تبدیل می‌شوند. مشکل از زمانی شروع می‌شود که این روایت از سیاست خارجی به سیاست داخلی منتقل می‌شود، جایی که دولت مخالفان را به عنوان دشمن به جای رقیب معرفی می‌کند. ترکیه امروز نمونه بارز این امر است. سال‌هاست که رجب طیب اردوغان سیاست خود را با ترکیبی از ملی‌گرایی، امنیت و هشدار در مورد تهدیدات داخلی و خارجی دنبال می‌کند. البته ترکیه با تهدیدات امنیتی واقعی، گروه‌های مسلح گرفته تا جنگ‌های اطراف مرزهای خود، روبرو بوده است. بنابراین نمی‌توان همه تهدیدات را ساختگی دانست. با این حال، مشکل زمانی تشدید می‌شود که از «تهدید ام...