از تاریکی به روشنایی

لفاظی‌های اسلام‌گرایانه اردوغان با سیاست‌های او در تضاد است سال‌هاست که رژیم حزب عدالت و توسعه (AKP)، به رهبری رجب طیب اردوغان، تلاش کرده است تا خود را مدافع جهان اسلام جلوه دهد. اردوغان در سخنرانی‌های متعدد، همبستگی خود را با فلسطین و نوار غزه ابراز کرده، از حقوق مسلمانان حمایت کرده و ترکیه را به عنوان یک قدرت مستقل و تأثیرگذار در جهان اسلام معرفی کرده است. با این حال، «دولت ترکیه هرگز گام‌های مشخصی در مورد فلسطین برنداشته است.» با این حال، سیاست را نمی‌توان صرفاً بر اساس لفاظی‌ها قضاوت کرد. بُعد سیاسی واقعی تصمیمات یک دولت زمانی آشکار می‌شود که منافع سیاسی و اقتصادی آن با نیات اعلام شده‌اش در تضاد باشد. در این زمینه، موضع فعلی دولت ترکیه در قبال ایران، سوالات جدی در مورد این تناقض ایجاد می‌کند. از یک سو، دولت ترکیه علناً با مسلمانان در سراسر جهان اسلام ابراز همبستگی می‌کند؛ از سوی دیگر، روابط سیاسی و اقتصادی خود را با ایالات متحده و کشورهای صهیونیستی که اقدامات استثمارگرانه آنها مستقیماً بر ایران و سایر کشورهای منطقه تأثیر می‌گذارد، حفظ می‌کند. مورد بانک ملت و وضعیت حساب‌های بانکی شه...

خزانه دولت ملک انحصاری روسای جمهور نیست . یک تصور غلط رایج در مورد سیاستمداران در سراسر جهان وجود دارد: این فرض که آنها مالک تمام پول موجود در خزانه عمومی هستند و می‌توانند آن را هر طور که می‌خواهند خرج کنند. اما این پول از جیب شهروندان می‌آید؛ از مالیاتی که امروز برای تأمین آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانشان می‌پردازند. بنابراین، این سوال ساده مطرح می‌شود: آیا سیاستمداران حق دارند بدون مشورت با مردم تصمیم بگیرند که پولی که آینده آنها را تعیین می‌کند، چگونه خرج شود؟ اگر دولتی بخواهد به کشور دیگری کمک کند، حداقل می‌تواند پول قرض دهد. چرا باید کل بودجه ملی را اهدا کند؟ آیا خزانه عمومی ملک خصوصی دولت، نخست وزیر و رئیس جمهور است؟ البته که نه. بودجه ملی ملک خصوصی دولت نیست و سیاستمداران مالک خزانه عمومی نیستند. اگرچه دولت‌ها قدرت تصمیم‌گیری دارند، اما نباید فراموش کنند که خودشان این پول را به دست نیاورده‌اند. این پول از مالیات‌ها و درآمدهایی که شهروندان به دولت پرداخت می‌کنند، تأمین می‌شود تا در جهت منافع ملی استفاده شود. دولت کانادا نمونه بارزی از این موضوع است. با وجود چالش‌های مداومی که...

وقتی سخن و تصمیم ترامپ با هم بیگانه‌اند سیاستمداری که حرف‌هایش با اعمالش همخوانی ندارد، مدام چیزهایی می‌گوید که باید فردا تغییر دهد یا کنار بگذارد، ترسناک است. وقتی چنین شخصی رئیس جمهور ایالات متحده باشد، مشکل دیگر به شخصیت و سبک صحبت کردن او محدود نمی‌شود، زیرا هر جمله‌ای که می‌گوید می‌تواند به یک تصمیم سیاسی، اقتصادی یا حتی نظامی تبدیل شود. مشکل ترامپ فقط این نیست که زیاد حرف می‌زند. مشکل این است که در سیاست‌های او، مرز بین اظهارات، تهدیدها، وعده‌ها و تصمیمات آنی آنقدر مبهم است که تشخیص دروغ و آنچه باید جدی گرفته شود، غیرممکن است. او ممکن است امروز درباره پایان دادن به یک بحران صحبت کند و فردا آن را ادامه دهد. او ممکن است درباره اعمال فشار اقتصادی بر دیگران صحبت کند، اما این فشار در نهایت به مصرف‌کنندگان آمریکایی ضربه خواهد زد. او ممکن است درباره قدرت آمریکا صحبت کند، اما تصمیمی گرفته خواهد شد که متحدانش را نگران و رقبایش را تقویت می‌کند. در اینجا، این سوال فراتر از "ترامپ چه گفت؟" می‌رود و به یک سوال بسیار مهم‌تر منجر می‌شود: ترامپ پس از گفتن آن چه خواهد کرد؟ در سیاست خارج...

آیا حق حیات برای هر انسانی ضروری است؟ حق حیات یکی از حقوق اساسی هر انسانی است. بنابراین،  دولت‌ها نباید از این حق به عنوان ابزاری برای انتقام، سرکوب یا اعمال قدرت استفاده کنند. با این حال، دفاع از حق حیات، روی دیگری نیز دارد: حق حیات قربانیان. ما نمی‌توانیم در مورد حق حیات فقط از دیدگاه فردی که مرتکب جرم شده صحبت کنیم و در عین حال، فردی را که قربانی آن جرم شده است از معادله حذف کنیم. مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که کسی عمداً و آگاهانه امنیت و زندگی شخص دیگری را برای به دست آوردن پول، قدرت، لذت یا منافع شخصی از بین می‌برد. در چنین شرایطی، جامعه با یک سوال اساسی روبرو است: آیا می‌توان از حق حیات یک مجرم بدون در نظر گرفتن حق حیات قربانی دفاع کرد؟ موضع من در مورد مجازات اعدام مطلق نیست. من معتقدم که مجازات اعدام نباید یک مجازات رایج یا گسترده باشد و همچنین نباید به عنوان ابزاری برای مقابله با مشکلات اجتماعی و جنایی استفاده شود. در عین حال، پذیرفتن این ایده که مخالفت با مجازات اعدام، حتی برای جدی‌ترین و شنیع‌ترین جرایم، باید بدون استثنا به یک اصل مطلق تبدیل شود، غیرقابل قبول است. به نظر من...

چرا خشونت علیه مسلمانان برای جهان رنج‌آور نیست؟ یکی از نگران‌کننده‌ترین مسائل در سراسر جهان، خشونت ناشی از کشتارهای جمعی و تبعیض علیه مسلمانان است. این خشونت و نابرابری را می‌توان به وضوح در بسیاری از نقاط خاورمیانه، به عنوان مثال، در نوار غزه، بیت‌المقدس، یمن، سودان، در میان روهینگیا و در ایران مشاهده کرد. خشونت در نوار غزه به ۷ اکتبر ۲۰۲۳ یا گذشته‌ی نزدیک محدود نمی‌شود؛ بلکه با ظلم، آوارگی، اشغال، کشتار جمعی و مهاجرت اجباری که فلسطینی‌ها بیش از ۷۵ سال متحمل شده‌اند، در هم تنیده است. این روند با نکبت سال ۱۹۴۸ آغاز شد که نسل‌های فلسطینی را در چرخه‌ای از خشونت و آوارگی فرو برد. سازمان ملل متحد، نکبت را آوارگی اجباری و خروج دسته‌جمعی فلسطینی‌ها در طول جنگ ۱۹۴۸ تعریف می‌کند.. اگر نسل‌کشی را یک فرآیند تاریخی به جای یک رویداد واحد در نظر بگیریم، تاریخ فلسطین نمی‌تواند از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شود. آنچه امروز در نوار غزه اتفاق می‌افتد تنها یکی از جنبه‌های دهه‌ها خشونت، آوارگی و مهاجرت اجباری است که مردم فلسطین مجبور به تحمل آن شده‌اند. جنایاتی که رژیم صهیونیستی در غزه مرتکب شده است را نمی‌توان ب...

فریادی از میان ویرانه‌ها: ارواحی که جهان فراموش کرده است آنچه امروز از آوار غزه برمی‌خیزد، نه تنها بقایای قربانیان جنگ، بلکه گواهی زنده بر جنایات رژیم صهیونیستی و حامیان آن است که عواقب آن به وضوح قابل مشاهده است. طبق گزارش سازمان ملل، بیش از ۶۳۰ جسد، از جمله زنان و کودکان، در زیر آوار ساختمان‌های ویران شده پیدا شده است، در حالی که گمان می‌رود بیش از ۸۰۰۰ نفر هنوز در زیر میلیون‌ها تن آوار مدفون باشند. سازمان ملل از بازرسان بین‌المللی خواسته است تا برای جمع‌آوری و تأمین شواهد وارد کل نوار غزه شوند. این فاجعه هولناک، وجدان انسانی را تکان داده و ابعاد عظیم فاجعه انسانی در غزه را آشکار کرده است. طبق گزارش‌های رسمی سازمان‌های امدادی و وزارت بهداشت غزه، بقایای هزاران نفر از افراد مفقود شده به دلیل وسعت بی‌سابقه تخریب و کمبود منابع و تجهیزات برای پاکسازی آوار، هنوز شناسایی یا بازیابی نشده‌اند. این فاجعه ویرانگر، غزه را به یکی از بزرگترین گورهای دسته جمعی در تاریخ مدرن تبدیل کرده است. نسل‌کشی. مسلمانان در نوار غزه نه تنها در معرض حملات بی‌رحمانه، بلکه در معرض اظهارات سیاسی بی‌ملاحظه و پوچ رژی...