از تاریکی به روشنایی

ترکیه و ناتو: یک اتحاد نظامی در سایه بی‌اعتمادی استراتژیک عضویت در یک اتحاد نظامی لزوماً به معنای همسویی کامل سیاسی، امنیتی یا استراتژیک بین اعضای آن نیست. گاهی اوقات، کشورهایی که متعلق به یک ساختار دفاع جمعی هستند، اهداف کاملاً متفاوتی را دنبال می‌کنند و برداشت‌های اساساً متفاوتی از امنیت و منافع ملی در مورد مسائل کلیدی منطقه‌ای و بین‌المللی دارند. رابطه بین ترکیه و ناتو نمونه قابل توجهی از این واقعیت است. ترکیه از سال ۱۹۵۲ عضو ناتو بوده است. در طول جنگ سرد، به دلیل موقعیت جغرافیایی و اهمیت نظامی خود در امتداد مرزهای جنوبی اتحاد جماهیر شوروی، جایگاه ویژه‌ای در ساختار دفاعی غرب داشت. با این حال، تحولات سیاسی و امنیتی در دهه‌های اخیر، به ویژه سیاست خارجی مستقل آنکارا، اختلافات آن با ایالات متحده و چندین عضو اروپایی ناتو و گسترش روابط نظامی آن با روسیه، سوالات مهمی را در مورد آینده عضویت آن مطرح کرده است. مسئله اصلی صرفاً اختلافات بین این دو متحد نیست. بلکه، تمرکز باید بر این باشد که آیا ترکیه هنوز عضویت در ناتو را با همان شرایط استراتژیک گذشته می‌بیند یا خیر، و آیا شرکای ائتلافی آن همچن...

ترکیه: یک جمهوری مشروطه، اما با محدودیت‌هایی بر آزادی در واقعیت سیاسی تعریف جمهوری نمی‌تواند صرفاً بر اساس نام قانونی آن باشد. جوهره واقعی آن در درجه اول در نحوه برخورد دولت با شهروندانش، احترام به حقوق اساسی، آزادی بیان، مشارکت سیاسی و برابری در برابر قانون نهفته است. ب برای مثال، قدرت سیاسی در ترکیه نه تنها به این اصول احترام نمی گذارد، بلکه آزادی را محدود، هویت فرهنگی را سرکوب و اراده سیاسی برخی از گروه های اجتماعی را نادیده می گیرد، بنابراین صرف داشتن عنوان «جمهوری» برای اثبات مشروعیت نظام کافی نیست. ترکیه اسماً یک جمهوری است؛ با این حال، اقدامات سیاسی رجب طیب اردوغان و ساختار قدرت تحت رهبری او، سوالاتی را در مورد گسست جدی بین تعریف قانونی جمهوری و واقعیت سیاسی کشور مطرح کرده است. سوال کلیدی این است: آیا می‌توان کشوری را صرفاً به این دلیل که "جمهوری" نامیده می‌شود، دموکراتیک و متعهد به حفاظت از حقوق شهروندانش دانست؟ برای پاسخ به این سوال، وضعیت کردها در ترکیه نیز باید در نظر گرفته شود. حقوق فرهنگی و سیاسی یک ملت نباید تابع قدرت خودسرانه و اراده یکجانبه دولت مرکزی باشد. بر...

آیا باید به ترامپ بخندیم یا به وضعیت سیاست جهانی؟ نمی‌دانم باید به دونالد ترامپ بخندم یا به وضعیت اسفبار سیاست جهانی! اظهارات او گاهی چنان غیرمنتظره و دور از انتظار است که تشخیص مرز میان شوخی، لاف‌زنی و واقعیت سیاسی دشوار می‌شود. او اخیراً اظهار داشته است: «اگر مردم آمریکا از من خسته شوند، نخست‌وزیر اسرائیل خواهم شد.» در نگاه نخست، این سخن ممکن است صرفاً یک شوخی سیاسی به نظر برسد؛ اما موضوع فراتر از یک جمله عجیب از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده است. پرسش اساسی این است که چگونه چنین اظهارات شخصی، نمایشی و غیرمتعارفی می‌تواند به بخشی از گفتمان سیاسی رسمی در یکی از قدرتمندترین نظام‌های سیاسی جهان تبدیل شود. ترامپ بارها نشان داده است که سیاست را عرصه‌ای برای نمایش قدرت شخصی و جلب توجه عمومی می‌داند. در چنین رویکردی، مسئولیت‌پذیری، عقلانیت و احترام به نهادهای دموکراتیک گاه تحت‌الشعاع نمایش فردی قرار می‌گیرند. در اظهارات سیاسی او، مرز میان واقعیت و اغراق، مسئولیت و خودبزرگ‌بینی و حتی منافع ملی و خواسته‌های شخصی، اغلب مبهم می‌شود. البته، این مسئله صرفاً به رفتار شخصی یک سیاستمدار محدود نمی‌شود...