از تاریکی به روشنایی

ایران کشوری نیست که با هر بادی بلرزد در سیاست بین‌الملل، یک اشتباه قدیمی همچنان تکرار می‌شود: قدرت‌های بزرگ گاهی اوقات معتقدند که برتری اقتصادی و نظامی آنها به آنها حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را می‌دهد. ایران یکی از قدیمی‌ترین عرصه‌های آزمایش این فرض بوده است. دهه‌ها تحریم، محدودیت‌های مالی، فشار سیاسی و تهدیدهای نظامی، چیزی بیش از اقتصاد ایران را هدف قرار داده است. هدف نهایی آنها تغییر محاسبات استراتژیک جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، نتیجه لزوماً آن چیزی نبوده است که سیاست‌گذاران به آن امیدوار بودند. با وجود هزینه‌های قابل توجه، تهران همچنان به تصمیم‌گیری‌های مستقل در مورد مسائل اساسی امنیت ملی و سیاست خارجی ادامه می‌دهد. این واقعیت یک سوال اساسی را مطرح می‌کند: آیا می‌توان اراده سیاسی یک کشور را از طریق فشار اقتصادی خریداری کرد؟ با توجه به تاریخ معاصر، پاسخ به این سوال به هیچ وجه ساده نیست. فشار اقتصادی می‌تواند به شدت بر دولت‌ها سنگینی کند، اما سیاست صرفاً تابعی از اقتصاد نیست. ملاحظات امنیتی، موقعیت جغرافیایی، حافظه تاریخی، ساختارهای قدرت و درک یک کشور از منافع حیاتی خود، همگ...

توافق‌نامه دفاعی مکه: دامی برای خاورمیانه؟ توافق‌نامه دفاعی مکه بین ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان یک توافق‌نامه نظامی معمولی نیست. زمان امضای آن، فوریت اوضاع منطقه‌ای و پیامدهای احتمالی آن، سوالات مهمی را مطرح می‌کند: چرا این توافق‌نامه اکنون منعقد شد؟ چه کسی در ابتدا آن را پیشنهاد داد؟ و چه کسی در نهایت از آن سود می‌برد؟ این توافق‌نامه در ۷ آگوست ۲۰۲۶، زمانی که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به شدت بر امنیت کشورهای منطقه، توازن قدرت و نظم امنیتی آینده در خاورمیانه تأثیر گذاشته بود، امضا شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، این توافق‌نامه بر دفاع جمعی تأکید دارد؛ با این حال، متن کامل آن هنوز منتشر نشده است. عربستان سعودی و پاکستان پیش از این در سپتامبر ۲۰۲۵ یک توافق‌نامه دفاعی دوجانبه امضا کرده بودند. بنابراین، مشارکت ترکیه باید در چارچوب گسترش همکاری‌های امنیتی موجود بررسی شود. سوال کلیدی این است که چرا این همکاری با توجه به جنگ علیه ایران و تغییرات ناشی از آن در توازن قدرت منطقه‌ای، به یک توافق‌نامه سه‌جانبه تبدیل شد. اگرچه رهبران سه کشور اعلام کرده‌اند که این توافق علیه هیچ کشور خاصی نیست...

آذربایجان: وقتی سکولاریسم به ابزاری برای سرکوب تبدیل می‌شود وقتی دولتی به نام سکولاریسم، دختران را به دلیل حجاب از دسترسی به آموزش محروم می‌کند، معلمان را به دلیل اعتقادات مذهبی‌شان تحت فشار قرار می‌دهد و زندگی خصوصی شهروندان خود را دیکته می‌کند، مسئله دیگر دفاع از سکولاریسم نیست؛ بلکه سوءاستفاده از قدرت برای محدود کردن آزادی انسان است. هیچ دولتی حق ندارد باورهای مردم را به گروگان بگیرد، نوع پوشش آنها را تعیین کند یا اعمال حقوق اساسی آنها را منوط به اطاعت از اراده خود کند. سکولاریسم به معنای جدایی دین از دولت است، نه جایگزینی انتخاب‌های آزاد مردم با اراده دولت. دولتی که به نام سکولاریسم در باورهای شهروندان خود دخالت می‌کند، در واقع از همین مفهوم علیه آزادی استفاده می‌کند. نمی‌توان ادعای دفاع از سکولاریسم را داشت و همزمان آزادی کسانی را که مطابق ترجیحات دولت زندگی نمی‌کنند، محدود کرد. تغییر برچسبی که به سرکوب زده می‌شود، ماهیت آن را تغییر نمی‌دهد. دخالت در زندگی مردم، حتی زمانی که در پشت شعارهای سیاسی پر زرق و برق پنهان شده باشد، همچنان نقض آزادی است. در آذربایجان، مسئله صرفاً حجاب نیست...

از نظر من، برخی از قدرت‌های بزرگ شیطان هستند از نظر من، برخی از قدرت‌های بزرگ شیطان هستند در این مقاله، اصطلاح «شیطان» به عنوان موجودی ماوراءالطبیعه درک نمی‌شود، بلکه به عنوان استعاره‌ای برای شکلی از قدرت در نظر گرفته می‌شود که از مرزهای اخلاقی و قانونی فراتر می‌رود و می‌تواند اراده خود را بر دیگران تحمیل کند. از این منظر، درک من از قدرت‌های بزرگ فراتر از قدرت اقتصادی، نظامی یا سیاسی آنها است. تمرکز قدرت منجر به نابرابری‌های ساختاری در روابط بین دولت‌ها می‌شود. در چنین شرایطی، برخی از دولت‌ها نفوذ بیشتری بر تصویب و تفسیر قوانین اعمال می‌کنند یا حتی ممکن است آنها را به طور کامل نادیده بگیرند، در حالی که دولت‌های ضعیف‌تر عواقب این تصمیمات را متحمل می‌شوند. البته، نکته اینجا این نیست که «همه قدرت‌های بزرگ شیطان هستند»، بلکه این است: در چه نقطه‌ای قدرت سیاسی به شکلی از استثمار تبدیل می‌شود که می‌توان آن را از نظر اخلاقی «شیطان» دانست؟ و چه زمانی تمایز اساسی بین قدرت و قانون آشکار می‌شود؟ بنابراین، تمایز بین قدرت و قانون برای فلسفه سیاسی اساسی است. یک دولت ممکن است ظرفیت نابودی دولت دیگری ر...