پست‌ها

گویا روشن

از آدم ربایی و شکنجه در دمشق

تصویر
از آدم ربایی و شکنجه در دمشق نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین) تجربه‌ای آسیب‌زا و نقش سازمان ملل ‌ سفارت کانادا در نجات جان انسان‌ها امروزه بسیاری از مردم در سراسر جهان با بحران‌های انسانی و نقض گستردهٔ حقوق بشر روبه‌رو هستند. برخی از این افراد در شرایطی گرفتار می‌شوند که بدون کمک جامعهٔ جهانی، هیچ راهی برای فرار از ظلم و خشونت ندارند. . در سال ۲۰۱۰ من یکی از قربانیان این وضعیت شدم. ربوده   شدنم در دمشق، پایتخت سوریه، نه‌تنها زندگی مرا بلکه سرنوشت خانواده‌ام را برای همیشه تغییر داد. در این نوشتار، تجربهٔ تلخ خود را بازگو می‌کنم و به نقش حیاتی سازمان‌های بین‌المللی در نجات جان من و خانواده‌ام می‌پردازم. در اوت ۲۰۱۰ به‌عنوان یک مسافر عادی در دمشق حضور داشتم. هیچ ارتباطی با رژیم بشار اسد یا گروه‌های مخالف نداشتم؛ تنها بازدیدکننده‌ای بودم که در خیابان‌های شهر قدم می‌زدم و به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کردم. ناگهان، در یکی از خیابان‌های اصلی، توسط افرادی ناشناس ربوده شدم. بدون هیچ توضیحی، به‌طرزی وحشیانه مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتم و به ساختمانی متروکه و ویران منتقل شدم. ی...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

بدترین نوع آلزایمر- نویسندە: گویا روشن

تصویر
بدترین نوع آلزایمر بدترین نوع آلزایمر آن نیست که انسان بر اثر بیماری،عزیزانش را فراموش کند. بدترین نوع آلزایمر زمانی است که انسان، آگاهانه و با اراده، کسانی را فراموش می‌کند که روزی برای نجاتش جنگیدند، دستش را گرفتند و در سخت‌ترین روزهای زندگی کنارش ایستادند. آلزایمرِ مغز یک بیماری است؛ اما آلزایمرِ وجدان یک انتخاب است. چه بسیار انسان‌هایی که تا زمانی که نیازمند بودند، نام همه را به خاطر داشتند؛ اما همین که به پول، مقام یا اندکی قدرت رسیدند، گذشته را دفن کردند. گویی پدر و مادری وجود نداشته‌اند، گویی خواهرش    هرگز فداکاری نکرده، گویی هیچ دستی در روزهای سقوط به سویشان دراز نشده است. این افراد چیزی را فراموش نکرده‌اند؛ آنها تصمیم گرفته‌اند فراموش کنند. فراموش کردن خوبی‌ها، اتفاقی نیست. نادیده گرفتن فداکاری‌ها، اشتباه نیست. پشت کردن به کسانی که روزی پشت و پناهت بودند، بیماری نیست. این‌ها نشانه‌های فقر حافظه نیست؛ نشانه‌های فقر شخصیت است. جامعه معمولاً برای مبتلایان به آلزایمر دل می‌سوزاند، و حق هم دارد. اما برای کسانی که عمداً گذشته خود را انکار می‌کنند چه نامی باید انتخاب کرد؟ ک...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

غم از همان کودکی دامن‌گیر من شد- نویسنده: گویا روشن

تصویر
  غم از همان کودکی دامن‌گیر من شد غم از همان کودکی دامن‌گیر من شد. آن روزها هنوز نمی‌دانستم زندگی چیست، اما اندوه را خوب می‌شناختم. هنوز برای فهمیدن بسیاری از چیزها کوچک بودم، اما برای تحمل بعضی دردها نه! کودکان هم‌سن من با اسباب‌بازی‌هایشان سرگرم بودند و برای فرداهایشان رؤیا می‌بافتند، اما من خیلی زود فهمیدم که دنیا همیشه مهربان نیست. خیلی زود فهمیدم که بعضی انسان‌ها پیش از آنکه بزرگ شوند، مجبورند بار سنگینی را بر دوش بکشند. غم آهسته وارد زندگی من نشد؛ گویی از همان آغاز آنجا بود. در گوشه‌ای از خاطراتم نشسته بود و همراه من رشد می‌کرد. هر سال که بزرگ‌تر می‌شدم، او نیز بزرگ‌تر می‌شد. گاهی در سکوت شب‌ها، گاهی در میان ازدحام آدم‌ها و گاهی در لحظه‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دانست در قلبم چه می‌گذرد. سال‌ها گذشت و من یاد گرفتم لبخند بزنم، با مردم حرف بزنم و زندگی را ادامه دهم. اما بعضی غم‌ها هرگز نمی‌روند؛ فقط یاد می‌گیرند در اعماق قلب پنهان شوند. آن‌ها بخشی از وجود انسان می‌شوند؛ مانند زخمی قدیمی که دیگر خونریزی نمی‌کند، اما هرگز از یاد نمی‌رود. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، بیشترین تاسف را بر...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

آنکه شیر را کند، روباهِ مزاج احتیاج است- نویسنده: گویا روشن

تصویر
  آنکه شیر را کُند، روباهِ مزاج احتیاج است قدرت مطلق از آنِ پروردگار است و هر قدرتی در میان انسان‌ها نسبی و موقتی است  بنابراین، احتیاج، پرده از ناتوانی ذاتی بشر برمی‌دارد و انسان را متوجه قدرت بی‌کران خداوند می‌کند. با این حال، در بسیاری از جوامع امروز، ثروت و قدرت به سپری روانی برای انکار این حقیقت تبدیل شده است. برخی از صاحبان مال و مقام چنان در توهم بی‌نیازی فرو می‌روند که گمان می‌کنند دیگر هیچ انسانی در زندگی و موفقیت آنان نقشی ندارد. این تصور نه نشانهٔ بلوغ، بلکه نوعی خودفریبی عمیق است. واقعیت اما چیز دیگری است. هیچ انسانی، هر اندازه ثروتمند، قدرتمند یا مشهور باشد، در خلأ زندگینمی‌کند. قدرت او بر شبکه‌ای از روابط، همکاری‌ها، دانش دیگران و حمایت‌های آشکار و پنهان استوار است. آنچه گاهی از نگاه صاحبان قدرت پنهان می‌ماند، همین وابستگی بنیادین انسان به دیگر انسان‌هاست. ضرب‌المثل «آنکه شیر را کُند، روباهِ مزاج احتیاج است» دقیقاً به همین حقیقت اشاره دارد؛ اینکه حتی نیرومندترین نماد قدرت نیز ممکن است در لحظه‌ای حساس به کسی نیاز پیدا کند که در نگاه اول کم‌اهمیت یا ضعیف به نظر می‌...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

من در شگفتم- نویسنده گویا روشن

تصویر
در شگفتم من در شگفتم، زیرا بسیار دردناک و دلخراش است وقتی کشوری که خاکش مورد تهاجم قرار گرفته، رهبران، فرماندهان، دانشمندان و غیرنظامیانش کشته شده‌اند و مردمش هنوز در سوگ عمیقی به سر می‌برند، به خصوص کشوری که هیچ نقشی در شروع یا پایان جنگ نداشته است ، اکنون از صلح و توافق نامه با کسانی صحبت می‌کند که مسئول همه این رنج‌ها و ویرانی‌ها بوده‌اند.  سوالی که مطرح می شود،  این است که ، اگر هدف مذاکره بود، چرا سران کشورها و دولت ها و این همه غیرنظامی کشته شدند؟  چرا مادران باید فرزندانشان را به خاک می سپردند و چرا کسانی که هیچ نقشی در تصمیم گیری نداشتند، بیشترین آسیب را دیدند؟ من متحیرم که دشمنان دیروز می‌توانند امروز به عنوان شرکای مذاکره ظاهر شوند، در حالی که زخم‌های مردم هنوز تازه است و اشک‌های زیادی ریخته می‌شود. سیاستمداران ممکن است این را واقع‌گرایی بنامند: اینکه کشورها بر اساس ترجیحات تصمیم می‌گیرند، نه احساسات. اما ما حق داریم بپرسیم: اگر مذاکرات امکان‌پذیر بود، چرا قبل از این همه رنج برگزار نشد؟ اگر می‌شد به توافقی رسید، چرا قبل از این همه مرگ و ویرانی مورد بحث قرار نگرف...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

کسی که با یک حرف می‌رود، از ابتدا همراه نبوده است- نویسنده: گویا روشن

تصویر
  کسی که با یک حرف می‌رود، از ابتدا همراه نبوده است در زندگی همه ما انسان‌هایی بوده‌اند که سال‌ها کنارمان راه رفته‌اند، با ما خندیده‌اند، از دوستی و وفاداری گفته‌اند و گاهی حتی خود را نزدیک‌ترین فرد به ما معرفی کرده‌اند. اما ناگهان روزی می‌رسد که با یک جمله، یک سوءتفاهم، یک اختلاف نظر یا یک اتفاق کوچک، همه چیز را رها می‌کنند و می‌روند؛ گویی هرگز گذشته‌ای وجود نداشته است. چنین رفتنی همیشه دردناک است. نه به این دلیل که یک نفر ما را ترک کرده، بلکه به این دلیل که ناگهان متوجه می‌شویم آنچه سال‌ها دوستی، محبت یا همراهی می‌پنداشتیم، شاید آن‌قدرها هم عمیق نبوده است. حقیقت این است که رابطه‌های واقعی با یک حرف و یک حرکت فرو نمی‌ریزند. دوستی واقعی ظرفیت شنیدن دارد. ظرفیت بخشیدن دارد. ظرفیت درک کردن اشتباهات انسانی را دارد. انسان‌ها کامل نیستند؛ گاهی حرفی می‌زنند که نباید، گاهی تصمیمی می‌گیرند که درست نیست. اما کسی که حقیقتاً دوست و همراه باشد، پیش از رفتن سؤال می‌کند، توضیح می‌خواهد، فرصت می‌دهد و برای حفظ رابطه تلاش می‌کند. کسی که با اولین طوفان کشتی را ترک می‌کند، از ابتدا مسافر بوده است، ن...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

کسانی که قبل از مرگ فراموش می‌شوند- نویسنده : گویا روشن

تصویر
  کسانی که قبل از مرگ فراموش می‌شوند مرگ همیشه به معنای توقف ضربان قلب نیست. گاهی اوقات یک فرد سال‌ها زندگی می‌کند، نفس می‌کشد، راه می‌رود و توسط دیگران فراموش می‌شود. این شاید یکی از تلخ‌ترین اشکال تنهایی باشد: هنوز در این دنیا حضور داشتن، اما برای دیگران دیگر وجود نداشتن. بعضی افراد زمانی مرکز دایره‌ای از دوستان، خانواده یا همکاران بودند. تلفن‌هایشان مدام زنگ می‌خورد، حضورشان مطلوب بود و نظرشان مهم بود. اما روزی تلفن ساکت می‌شود، پیام‌ها قطع می‌شوند و دیگر کسی با آنها تماس نمی‌گیرد. نه به این دلیل که آنها بد شده‌اند، بلکه به این دلیل که زندگی دیگران مسیر خود را طی کرده است. فراموش شدن در زندگی زخمی نامرئی است. زخمی که خونریزی نمی‌کند، اما به آرامی روح انسان را می‌فرساید. آدم از خود می‌پرسد: "آیا من واقعاً برای کسی مهم بودم؟ آیا کسی اصلاً متوجه می‌شود که فردااز این دنیا بروم؟" جامعه اغلب افراد را فقط تا زمانی که به آنها نیاز دارد به یاد می‌آورد.. اما وقتی دوران سختی فرا می‌رسد، بسیاری از چهره‌ها ناپدید می‌شوند. تنها در آن زمان است که متوجه می‌شویم شکاف بین آشنایان و دوستان و...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد

کسانی که در تاریکی کنارمان نبودند- نویسنده: گویا روشن

تصویر
  کسانی که در تاریکی کنارمان نبودند زندگی همیشه آفتابی نیست. روزهایی می‌رسند که انسان در میان تاریکی، شکست، اندوه و تنهایی قدم برمی‌دارد. در چنین لحظاتی، بسیاری از چهره‌ها که در روزهای خوش اطراف ما بودند، ناگهان ناپدید می‌شوند. سکوت می‌کنند، فاصله می‌گیرند و گویی هرگز ما را نمی‌شناختند. تاریکی، آزمون واقعی انسان‌هاست. در روزهای موفقیت و شادی، همه می‌توانند لبخند بزنند، دست بدهند و از دوستی سخن بگویند. اما زمانی که مشکلات از راه می‌رسند، حقیقت آشکار می‌شود. آن هنگام است که می‌فهمیم چه کسی از روی محبت کنار ما بوده و چه کسی تنها به دنبال سهمی از روشنایی زندگی ما بوده است. من از کسی انتظار ندارم که بار دردهایم را به دوش بکشد. اما فراموش نمی‌کنم چه کسانی در سخت‌ترین روزها حتی یک کلمه دلگرمی را از من دریغ کردند. انسان حافظه‌ای دارد که شاید ببخشد، اما هرگز حقیقت را فراموش نمی‌کند. زخمی که از دشمن می‌رسد دردناک است، اما زخمی که از بی‌تفاوتی نزدیکان ایجاد می‌شود، سال‌ها در قلب باقی می‌ماند. به همین دلیل است که وقتی خورشید دوباره طلوع می‌کند و روزهای خوب از راه می‌رسند، دیگر نیازی به حضور کس...
ارسال یک نظر
بیشتر بخوانيد