از تاریکی به روشنایی گویا روشن

  دل، حق‌الناس است؛ با  احتیاط بشکنید   نویسنده: گویا روشن( گویا آیدین) جمله‌ای کوتاه اما پرمعنا که می‌تواند یک اصل مهم انسانی را خلاصه کند. در دنیایی که روابط به سرعت شکل می‌گیرند و به همان سرعت نیز از بین می‌روند، کمتر کسی به مسئولیت اخلاقی درگیر کردن احساسات دیگران فکر می‌کند. این مقاله تلاشی برای یادآوری این مسئولیت   فراموش‌شده  است گرچه قلب، امانتی نامرئی است، اما قلب انسان‌ها چیزی نیست که بتوان به راحتی آن را به هر کسی داد. وقتی کسی به ما اعتماد می‌کند، حرف دل خود را می‌زند یا در حضور ما خوشحال است، در واقع بخشی از امنیت روانی خود را به ما می‌دهد. این امانت، امانتی است: که شکستن آن، حتی اگر قابل مشاهده نباشد، تأثیر عمیق و ماندگاری دارد. البته باید دانست که  حق‌الناس  بر قانون اولویت دارد. زیرا در فرهنگ اخلاقی و مذهبی ما،  حق‌الناس  جایگاه جدی‌تری نسبت به بسیاری از قوانین رسمی دارد. دلشکستگی را نمی‌توان با یک عذرخواهی ساده یا توجیه منطقی جبران کرد. زخمی که بر احساسات یک فرد وارد می‌شود، گاهی سال‌ها بر تصمیمات، ترس‌ها و روابط آینده او تأ...

تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌ بودنشان مهم است  نویسنده: گویا روشن  ( گویا آیدین) در دنیایی که جمعیت و تعداد به معیار ارزش تبدیل شده‌اند، اغلب فراموش می‌کنیم که مردم بیش از هر چیز دیگری به روابط واقعی نیاز دارند، نه به جمعیت. اگرچه در دنیای امروز، مردم بیش از هر زمان دیگری به هم متصل هستند. رسانه‌های اجتماعی، گردهمایی‌های اجتماعی و دورهمی‌های دوستانه به این معنی است که افراد کمتری واقعاً تنها هستند، اما یک مشکل عجیب وجود دارد: احساس تنهایی کاهش نیافته است. شاید دلیل آن این باشد که جمعیت لزوماً به معنای صمیمیت و امنیت نیست. گاهی اوقات، در یک جمعیت بزرگ، یک فرد می‌تواند تنهاتر از همیشه باشد. در طول سال‌ها، ما یاد گرفته‌ایم که کمیت را با ارزش اشتباه بگیریم: فکر می‌کنیم هر چه افراد بیشتری در اطراف خود داشته باشیم، زندگی ما پربارتر خواهد بود. اما در تجربه شخصی من، کیفیت روابط بسیار مهم‌تر از تعداد آنهاست. چند رابطه سالم و اصیل می‌تواند به فرد حس آرامشی بدهد که هیچ جمعیتی نمی‌تواند آن را فراهم کند. البته، باید بفهمیم که «انسان» بودن به چه معناست. انسان بودن یعنی صادق بودن، احترا...

  آیا برخی افراد از رنج دیگران لذت می‌برند؟ نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) به نظر من، کسی که از رنج دیگران لذت می‌برد، لزوماً «بی‌رحم» نیست. با این حال، چنین افرادی اغلب یکی از این ویژگی‌ها را در خود دارند: رنجش حل نشده. یعنی، اینها افرادی هستند که بارها تحقیر یا نادیده گرفته شده‌اند، بنابراین گاهی اوقات با تماشای شکست دیگران نوعی قدرت یا آرامش موقت پیدا می‌کنند.. نه الزاماً از روی شرارت، بلکه به این دلیل که خود را دائماً با دیگران مقایسه می‌کنند و ارزش شخصی‌شان را در برابر تحقیرهای گذشته می‌سنجند؛ در این میان، اشتباهات دیگران به منبع تغذیه‌ی روانی آن‌ها تبدیل می‌شود. البته این افراد کاملاً بی‌رحم نیستند، اما اغلب از همدلی عمیق بی‌بهره‌اند؛ گویی ظرفیت همدلی در آن‌ها به‌درستی رشد نکرده است. در پس این رفتار، ترسی پنهان وجود دارد. چهره‌ی کسانی که از رنج دیگران لذت می‌برند، اغلب یک پیام نانوشته را فریاد می‌زند: «پس من بدترین نیستم.» اما مهم‌تر از این ویژگی‌های شخصیتی، سرنوشت چنین افرادی است. کسانی که از درد یا اشتباهات دیگران لذت می‌برند، دیر یا زود تنها می‌مانند؛ زیرا هیچ‌کس در کنا...

  حقیقت، درد و انسانی نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) گاهی انسان‌ها نه به‌خاطر آنچه کرده‌اند، بلکه صرفاً به‌خاطر آنچه هستند رنج می‌برند. این حقیقتی است که نمی‌توان انکارش کرد. سال‌ها دوری از زادگاه و عزیزان، هنوز در من به شکل بیگانگی عمیقی نفس می‌کشد؛ گویی روحم در قفسی در سینه‌ام گرفتار است. بدن، قلب و خاطره‌هایم هر روز یادآوری می‌کنند که سرکوب شدن صرفاً به‌خاطر «وجود داشتن» چه معنایی دارد. امروز رنج من فقط شخصی نیست؛ رنجِ حقیقتی است که نامش «جرم» گذاشته شده. وقتی انسان‌ها نه به‌خاطر عمل یا انتخابشان، بلکه به‌خاطر هویتشان مجازات می‌شوند، جهان چهره‌ی عریانِ بی‌رحمی خود را نشان می‌دهد. در حالی که مردم ایران زیر بار این همه خشونت و ترس زندگی می‌کنند، سکوت جهان چگونه قابل توجیه است؟ سکوت دیگر فضیلت نیست؛ در چنین لحظاتی می‌تواند شکل دیگری از همدستی باشد. با این حال، هنوز وجدان بیدار وجود دارد. صدایی که نه از قدرت، بلکه از تجربه، درد و انسانیت برمی‌خیزد. واقعیت تلخ است: امروز بسیاری صرفاً به دلیل اعتراض کشته می‌شوند. در ایران و دیگر کشورها، دولت‌ها به نام دین جان انسان‌ها را می‌گیرند، ...

  نامه ‌ای به ملت عزیز و غیورم ایران نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) اگرچه امروز نمی‌توانم با شما باشم، اگرچه صدایم در رگبار گلوله‌ها و خیابان‌های خفقان‌آور رژیم ملایان گم می‌شود، اما قلبم با شماست... با هر قدمی که برمی‌دارید، با هر فریادی که در گلویتان حبس می‌شود. اشک‌های داغ اشتیاق، بی‌اختیار از گونه‌هایم سرازیر می‌شوند. می‌دانم که فریادهای دور، از خیابان‌های امن کشورهای دیگر، مرهمی برای درد خیابان‌های خونین میهنم نیستند. می‌دانم که نمی‌توانند این همه زخم و این همه شجاعت را التیام بخشند. من، و شاید بسیاری از ما، جسماً با شما نیستیم، اما روحمان جای پای شما را دنبال می‌کند، ای مردم شجاع، ایران زخمی من. سال‌هاست که من نتوانسته‌ام عزیزانم را در آغوش بگیرم. این گرما، این فاصله، به آرامی انسان را می‌بلعد. دردی است که بیان را ناممکن می‌کند و شب‌ها  انسان را به گریه بی‌صدا وا می‌دارد. امیدوارم روزی، نه چندان دور، دوباره با شما باشم. با هموطنان شجاعم، با عزیزانم، در میهنی که نفس کشیدن دیگر جرم  نیست. 

اعتماد؛ واژه‌ای که همه می‌گویند و کمتر کسی زندگی می‌کند ‌ نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین ) بی‌اعتمادی بین افراد پدیده‌ای پیچیده و چندوجهی است که ریشه در تجربیات فردی، ساختارهای اجتماعی و تحولات تاریخی دارد. انسان‌ها به عنوان موجوداتی اجتماعی، ناگزیر با دیگران تعامل دارند، اما این تعاملات گاهی با شکست‌ها، خیانت‌ها، سوءتفاهم‌ها یا نابرابری‌ها همراه است و بذر شک و تردید را در ذهن و قلب افراد می‌پاشد. وقتی اعتماد، که پایه و اساس روابط انسانی است، آسیب ببیند، پیوندها ضعیف می‌شوند و فاصله‌ای نامرئی اما عمیق بین افراد ایجاد می‌شود. در جهانی که سرعت تغییرات، رقابت و فشارهای اجتماعی در حال افزایش است، بی‌اعتمادی نه تنها یک احساس فردی است، بلکه به یک مشکل جمعی نیز تبدیل شده است. این وضعیت نه تنها روابط شخصی را تهدید می‌کند، بلکه بر همبستگی اجتماعی، همکاری و حتی معنای کلی زندگی انسان نیز تأثیر می‌گذارد. پرداختن به مفهوم بی‌اعتمادی، در اصل، تلاشی برای درک زخم‌های پنهان روابط انسانی و یافتن راهی برای بازگرداندن اعتماد در جهانی پر از شک و تردید است. صرف نظر از همه اینها، 90 درصد مردم در مورد بی‌اعت...

  زمستان فصل نابرابری است نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین) زمستان برای همه یکسان نیست. در حالی که برای برخی زمان آرامش، سکوت و امنیت یک خانه گرم است، برای برخی دیگر به سخت‌ترین آزمون بقا تبدیل می‌شود. این نابرابری نه در شدت سرما، بلکه در نحوه تجربه آن نهفته است. وقتی از پنجره به بیرون نگاه می‌کنم، نمی‌توانم احساس راحتی کنم. پنجره فقط یک قاب شیشه‌ای    نیست؛ بلکه مرز بین دو جهان است. در یک طرف، امنیت نسبی، گرما و آسایش؛ در طرف دیگر، سرما، بی‌خانمانی و ترس از شب. این تضاد ساده، وجدان انسان را به چالش می‌کشد. زمستان بدترین ماه برای فقرا است، نه به این دلیل که از سایر فصول سردتر است، بلکه به این دلیل که محرومیت انباشته شده را آشکار می‌کند. فقدان سرپناه امن، لباس گرم یا گرمایش، سرما را از یک پدیده طبیعی به رنجی ناتوان‌کننده تبدیل می‌کند. در چنین شرایطی، فقر دیگر فقط کمبود درآمد نیست؛ بلکه فقدان امنیت، سلامت و کرامت انسانی است. آنچه مردم در زمستان به آن نیاز دارند، تجمل یا زرق و برق نیست. دسترسی به اساسی‌ترین مایحتاج زندگی است: سقفی امن بالای سر، لباس گرم و وسایل گرمایشی که شب‌...