از تاریکی به روشنایی

ن گاه آتاتورک به سیاست اردوغان اگر آتاتورک امروز زنده بود، احتمالاً بیشتر به دستاوردهای اردوغان توجه می‌کرد تا به معرفی خودش. این تمایز بسیار مهم است زیرا در سیاست، آنچه یک سیاستمدار درباره یک شخصیت تاریخی می‌گوید، همیشه با آنچه که واقعاً از آن شخصیت به جا مانده، همسو نیست.  اردوغان سال‌هاست که می‌داند نمی‌تواند آتاتورک را از تاریخ ترکیه پاک کند. آتاتورک صرفاً یک رئیس جمهور یا فرمانده نظامی نبود؛ او بنیانگذار جمهوری ترکیه و رهبر حزبی بود که نام و هویتش به طور جدایی‌ناپذیری با جمهوری‌خواهی و سکولاریسم پیوند خورده است. بنابراین، اختلاف اردوغان با آتاتورک را نمی‌توان با چند جمله در مورد احترام یا بی‌احترامی شخصی حل کرد. مشکل عمیق‌تر است :   اردوغان با کدام جنبه‌های جمهوری آتاتورک موافق است و کدام یک را می‌خواهد تغییر دهد؟ برای درک این تفاوت، باید به خود آتاتورک مراجعه کنیم، نه به تفاسیری که سیاستمداران امروز از او ارائه می‌دهند. آتاتورک موضع روشنی در مورد دین داشت. او آن را انکار نکرد؛ برعکس، در سخنرانی‌های ضبط‌شده‌اش، از دین به عنوان یک امر وجدانی صحبت می‌کرد و تأکید داشت که دین...

تاریخ، سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ بارها نشان داده است که هیچ دشمن واحدی نمی‌تواند به تنهایی یک ملت یا یک منطقه را شکست دهد. قبل از فروپاشی، شکاف‌هایی در دیوارها ایجاد می‌شود. سهل‌انگاری، تفرقه و بی‌مسئولیتی، راه را برای خطر قبل از حمله خارجی هموار می‌کند. دشمن همیشه فراتر از مرزها منتظر نمی‌ماند. گاهی اوقات، نقاط ضعف، اختلافات داخلی و تصمیمات اشتباه خودمان، بزرگترین فرصت‌ها را ایجاد می‌کند. خانه‌ای که نگهبانانش به جای محافظت از آن با یکدیگر رقابت می‌کنند، دیر یا زود تسلیم خطر خواهد شد. ملت‌ها نیز تفاوتی ندارند. فروپاشی یک کشور یا منطقه همیشه با حمله مستقیم دشمن آغاز نمی‌شود. گاهی اوقات، نقطه شکست واقعی زمانی است که صاحبان قدرت، مسئولیت‌های تاریخی خود را فراموش می‌کنند. تراژدی تاریخی خاورمیانه خاورمیانه امروز بهای یک تراژدی بزرگ تاریخی را می‌پردازد. این منطقه که زمانی مرکز اصلی تمدن، علم، تجارت و فرهنگ بود، با عواقب سنگین سال‌ها جنگ، اختلافات سیاسی و تصمیمات اشتباه روبرو است. البته، دخالت قدرت‌های خارجی در سرنوشت خاورمیا...

دولت کانادا؛  برای جهان،سخاوتمند ، اما بی‌اعتنا به مردم خود ‎  دولت کانادا؛  بیشتر به تشویق مجامع بین‌المللی گوش می‌دهد تا به مردم خود. هر از گاهی، خبر جدیدی درباره میلیاردها دلار کمک به کشوری دیگر منتشر می‌شود؛ گویی مهم‌ترین وظیفه این دولت حل مشکلات جهان است، نه حل مشکلات مردمی که با مالیات‌هایشان این کشور را اداره می‌کنند. اما کافی است از ساختمان‌های دولتی فاصله بگیرید و وارد زندگی واقعی مردم شوید. دیگر خبری از شعارهای زیبا نیست. خانواده‌هایی را می‌بینید که برای پرداخت اجاره بها تقلا می‌کنند. جوانانی را می‌بینید که می‌دانند ممکن است هرگز نتوانند صاحب خانه شوند. سالمندانی را می‌بینید که پس از یک عمر کار، با نگرانی به قبوض و هزینه‌های پزشکی نگاه می‌کنند. صف‌های بانک‌های غذا طولانی‌تر از قبل شده است و هزاران نفر، با وجود داشتن شغل، برای زنده ماندن به کمک‌های غذایی وابسته شده‌اند. این همان کشوری است که ادعا می‌کند یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است. سوال ساده است: چگونه کشوری که مردمش از هزینه‌های زندگی رنج می‌برند، می‌تواند چنین دستی در خرج کردن در خارج از مرزهای خود داشت...

سیاست بین مردم دیوار کشید . وقتی کودکی در اروپا کشته می‌شود، جهان سوگوار می‌شود. رسانه‌ها روزها در مورد آن گزارش می‌دهند، سیاستمداران بیانیه صادر می‌کنند و افکار عمومی برانگیخته می‌شود. اما وقتی هزاران کودک در خاورمیانه، آفریقا یا سایر کشورهای عمدتاً مسلمان جان خود را در ویرانه‌های جنگ از دست می‌دهند، سکوتی ناامیدکننده در بخش‌های بزرگی از جهان حاکم می‌شود؛ گویی جان برخی افراد ارزش خبری بیشتری دارد. این اختلاف، پرسش عمیقی را در برابر وجدان بشریت قرار می‌دهد: آیا جان انسان‌ها ارزش یکسانی دارد یا سیاست قیمت آن را تعیین می‌کند؟ من باور ندارم که مردم عادی با یکدیگر دشمنی داشته باشند. دشمنی توسط سیاست و دولت‌ها دامن زده می‌شود. سال‌هاست که قدرت‌های سیاسی از زبان ترس، جنگ، تبلیغات و استانداردهای دوگانه برای ساختن دیوار بین ملت‌ها استفاده کرده‌اند. آنها بارها به مردم آموخته‌اند که به جای شناخت یکدیگر، از یکدیگر بترسند. وقتی کسی به نام اسلام مرتکب جنایتی می‌شود، میلیون‌ها مسلمان مجبور می‌شوند برای کاری که هرگز انجام نداده‌اند، پاسخگو باشند. آنها بلافاصله با عنوان تحقیرآمیز «تروریست» برچسب‌گذاری...

مرگ عدالت در جهان قدرت‌ها هر روز، جهان از مردم می‌خواهد که به قانون احترام بگذارند. دولت‌ها درباره حقوق بشر صحبت می‌کنند، سازمان‌های بین‌المللی از عدالت حمایت می‌کنند و رهبران جهان بارها تأکید می‌کنند که هیچ‌کس بالاتر از قانون نیست. اما آیا این اصل برای همه به طور یکسان اعمال می‌شود؟ البته که نه. در نوامبر ۲۰۲۴، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، را به اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت صادر کرد. این اتهامات مربوط به جنگ غزه است که به گفته سازمان ملل و سازمان‌های حقوق بشر، منجر به صدها هزار کشته، تخریب بخش‌های بزرگی از غزه، آسیب‌های مکرر به بیمارستان‌ها، مدارس و اردوگاه‌های پناهندگان و میلیون‌ها نفر با گرسنگی، بی‌خانمانی و عدم دسترسی به آب، غذا و دارو شده است. برای هزاران کودکی که زیر آوار جان باختند، برای مادرانی که اجساد فرزندانشان را در آغوش گرفتند و برای کسانی که در عرض چند دقیقه جان خود را از دست دادند، اینها فقط آمار نبودند؛ بلکه یک فاجعه انسانی بودند که وجدان جهان را تکان داد. دادگاه کیفری بین‌المللی این اتهامات را به اندازه کافی جدی دانس...