از تاریکی به روشنایی

وقتی عدالت جای خود را به بی‌عدالتی و دورویی می‌دهد یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های دنیای امروز، شکاف عمیق بین عدالت به عنوان یک ارزش اساسی انسانی و اقدامات بسیاری از صاحبان قدرت است. عدالت، که باید به عنوان اصل راهنمای دولت‌ها، سیاستمداران و نهادهای حقوقی باشد، در بسیاری از جوامع به یک مفهوم صرفاً رسمی تبدیل شده است: مفهومی که در گفتار از آن دفاع می‌شود اما در عمل فدای منافع سیاسی و دستیابی به قدرت می‌شود. مشکل صرفاً فقدان عدالت نیست، بلکه ریاکاری گسترده پیرامون خود مفهوم عدالت نیز هست. برخی از دولت‌ها و سیاستمداران وقتی حقوق و آزادی‌های خودشان تهدید می‌شود، با صدای بلند درباره حاکمیت قانون، دموکراسی و حقوق بشر صحبت می‌کنند. با این حال، وقتی دیگران همین حقوق را مطالبه می‌کنند، با ظلم پاسخ می‌دهند. در چنین شرایطی، قانون می‌تواند به ابزاری برای حفظ قدرت تبدیل شود تا محافظت از شهروندان. مخالفان سیاسی، به جای اینکه به عنوان شهروندانی با حق انتقاد شناخته شوند، به عنوان تهدیدی برای دولت به تصویر کشیده می‌شوند. اعتراض مسالمت‌آمیز به یک تهدید امنیتی تبدیل می‌شود، در حالی که مطالبه حقوق اساسی گاهی ب...

محاسبات ساده‌لوحانه رژیم جنایتکار صهیونیستی و متحدانش، به‌ویژه ایالات متحده -قسمت ۲  باید پذیرفت که جنگ تحمیلی بر ایران در نهایت به شکست رقبا و دشمنان آن منجر خواهد شد، چرا که این جنگ را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک رویارویی نظامی بررسی کرد؛ بلکه باید آن را در چارچوب وسیع‌تر ساختارهای قدرت در حال تغییر در خاورمیانه تحلیل کرد. این جنگ به وضوح تفاوت‌های عمیق در ارزیابی‌های استراتژیک بین رژیم صهیونیستی و متحدانش، به ویژه ایالات متحده و برخی کشورهای اروپایی، در مورد قدرت، توانایی‌ها و واقعیت‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی ایران را آشکار کرده است. ظاهراً طراحان این رویارویی معتقد بودند که برتری نظامی، فشار اقتصادی و تهدیدهای مداوم، ایران را به عقب‌نشینی استراتژیک وادار کرده و آن را مجبور به تسلیم در برابر اراده طرف مقابل می‌کند. با این حال، روند جنگ نشان می‌دهد که این ارزیابی، قدرت واقعی ایران را منعکس نمی‌کند. ایران نه تنها جان سالم به در برده، بلکه توانایی‌های دفاعی و تلافی‌جویانه خود را نیز نشان داده و هزینه‌های این رویارویی را به طرف مقابل و ساختارهای قدرت منطقه‌ای منتقل کرده است. مهمتر از هم...

ایران کشوری نیست که با هر بادی بلرزد در سیاست بین‌الملل، یک اشتباه قدیمی همچنان تکرار می‌شود: قدرت‌های بزرگ گاهی اوقات معتقدند که برتری اقتصادی و نظامی آنها به آنها حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را می‌دهد. ایران یکی از قدیمی‌ترین عرصه‌های آزمایش این فرض بوده است. دهه‌ها تحریم، محدودیت‌های مالی، فشار سیاسی و تهدیدهای نظامی، چیزی بیش از اقتصاد ایران را هدف قرار داده است. هدف نهایی آنها تغییر محاسبات استراتژیک جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، نتیجه لزوماً آن چیزی نبوده است که سیاست‌گذاران به آن امیدوار بودند. با وجود هزینه‌های قابل توجه، تهران همچنان به تصمیم‌گیری‌های مستقل در مورد مسائل اساسی امنیت ملی و سیاست خارجی ادامه می‌دهد. این واقعیت یک سوال اساسی را مطرح می‌کند: آیا می‌توان اراده سیاسی یک کشور را از طریق فشار اقتصادی خریداری کرد؟ با توجه به تاریخ معاصر، پاسخ به این سوال به هیچ وجه ساده نیست. فشار اقتصادی می‌تواند به شدت بر دولت‌ها سنگینی کند، اما سیاست صرفاً تابعی از اقتصاد نیست. ملاحظات امنیتی، موقعیت جغرافیایی، حافظه تاریخی، ساختارهای قدرت و درک یک کشور از منافع حیاتی خود، همگ...

توافق‌نامه دفاعی مکه: دامی برای خاورمیانه؟ توافق‌نامه دفاعی مکه بین ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان یک توافق‌نامه نظامی معمولی نیست. زمان امضای آن، فوریت اوضاع منطقه‌ای و پیامدهای احتمالی آن، سوالات مهمی را مطرح می‌کند: چرا این توافق‌نامه اکنون منعقد شد؟ چه کسی در ابتدا آن را پیشنهاد داد؟ و چه کسی در نهایت از آن سود می‌برد؟ این توافق‌نامه در ۷ آگوست ۲۰۲۶، زمانی که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به شدت بر امنیت کشورهای منطقه، توازن قدرت و نظم امنیتی آینده در خاورمیانه تأثیر گذاشته بود، امضا شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، این توافق‌نامه بر دفاع جمعی تأکید دارد؛ با این حال، متن کامل آن هنوز منتشر نشده است. عربستان سعودی و پاکستان پیش از این در سپتامبر ۲۰۲۵ یک توافق‌نامه دفاعی دوجانبه امضا کرده بودند. بنابراین، مشارکت ترکیه باید در چارچوب گسترش همکاری‌های امنیتی موجود بررسی شود. سوال کلیدی این است که چرا این همکاری با توجه به جنگ علیه ایران و تغییرات ناشی از آن در توازن قدرت منطقه‌ای، به یک توافق‌نامه سه‌جانبه تبدیل شد. اگرچه رهبران سه کشور اعلام کرده‌اند که این توافق علیه هیچ کشور خاصی نیست...