از تاریکی به روشنایی

راهی به سوی درون انسان در طول زندگی خود همواره در جستجوی چیزی بیرون از خود است؛ گاهی برای موفقیت، گاهی برای عشق، گاهی برای معنا و گاهی برای آرامشی که تصور می‌کند در جایی دور از او پنهان شده است. اما هر چه بیشتر به بیرون می‌دود، بیشتر احساس خستگی و گم‌گشتگی می‌کند. زندگی امروزی، با سرعت، سر و صدا و فشارهایش، انسان را به بیرون کشانده است. نگاه او بیشتر به دنیای بیرون متمرکز است: به قضاوت دیگران، به مقایسه‌ها، به داشته‌ها و نداشته‌هایش. در این میان، انسان به تدریج از خود فاصله می‌گیرد؛ از سکوت درونش، از صدای قلبش و از سوالاتی که اگر شنیده شوند، می‌توانند مسیر زندگی را تغییر دهند. راهی به درون در واقع بازگشت به خود است. بازگشت به جایی که انسان بدون نقش و نقاب زندگی می‌کند؛ جایی که نیازی به اثبات یا رقابت ندارد. در درون انسان، دنیایی خاموش اما عمیق وجود دارد؛ دنیایی که اگر شنیده شود، می‌تواند پاسخ بسیاری از سوالاتی باشد که انسان سال‌ها در بیرون به دنبال آنها بوده است. درون جایی است که انسان با حقایق ساده اما فراموش‌شده روبرو می‌شود: با ترس‌هایش، با امیدهایش، با زخم‌هایش و با آن بخش‌هایی از ...

اخلاق، مفسر عقل است «اخلاق، مفسر عقل است. هر کسی به اندازه ادبش باهوش، به اندازه عقلش شریف و به اندازه آبرویش ارزشمند  است.» مردم معمولاً هوش را با میزان دانش، مدرک تحصیلی، ثروت یا موفقیت شغلی می‌سنجند، اما آیا این معیارها برای تشخیص ارزش واقعی یک فرد کافی است؟ تاریخ نشان داده است که پاسخ منفی است. بسیاری از افراد هوش بالایی داشته‌اند، اما همان هوش را در مسیر فریب، جنگ، ظلم و ستم به دیگران به کار گرفته‌اند. بنابراین، هوش به تنهایی نه فضیلت است و نه افتخار. عقل به انسان قدرت تفکر و تصمیم‌گیری می‌دهد، اما اخلاق است که به عقل معنا و جهت می‌دهد. عقل می‌تواند هزاران راه برای رسیدن به یک هدف پیدا کند، اما اخلاق تعیین می‌کند که آیا آن هدف و آن راه شایسته یک فرد است یا خیر. شرافت نیز از اینجا شروع می‌شود. انسان شریف کسی نیست که فقط توانایی تفکر دارد، بلکه کسی است که عقل خود را در خدمت حقیقت، عدالت، احترام و انسانیت قرار می‌دهد. هر چه عقل یک فرد بالغ‌تر باشد، اگر با اخلاق همراه باشد، شرافت او عمیق‌تر خواهد بود. اما آبرو دارایی‌ای است که با هیچ ثروتی نمی‌توان آن را خرید. آبرو حاصل سال‌ها رفت...

وقتی جنایات غزه در کشورهای مسلمان عادی می‌شود هفتاد و پنج سال است که کشورهای مسلمان بارها و بارها در مورد مسئله حقوق فلسطینیان بحث کرده‌اند، قطعنامه صادر کرده‌اند، نقض حقوق بشر را محکوم کرده‌اند و وعده‌هایی داده‌اند. با این حال، اشغال، آوارگی، کشتار جمعی و نقض حقوق فلسطینیان همچنان ادامه دارد. مشکل دیگر فقدان بحث نیست، بلکه این سوال است: در طول هفتاد و پنج سال گذشته چه چیزی در این اظهارات واقعاً تغییر کرده است؟ بنابراین، دیگر نیازی نیست که چهره واقعی کشورهای مسلمان امروز را از طریق اصطلاحات سیاسی یا دانشگاهی یا لفاظی‌های ریاکارانه آشکار کنیم. سکوت شرم‌آور آنها در مورد نسل‌کشی فلسطینیان، روشن‌ترین گواه موضع آنهاست و شایسته انتقاد و محکومیت است. با وجود قتل عام‌های وحشتناک، تخریب خانه‌ها و بیمارستان‌ها، قحطی گسترده و آوارگی گسترده، این وضعیت دهه‌هاست که در مقابل چشمان کشورهای مسلمان ادامه دارد. گویی وجدان آنها کور شده است، گویی در برابر فریادهای مردم فلسطین کر و لال شده‌اند. چگونه جهان اسلام می‌تواند نسبت به نسل‌کشی و ویرانی تحمیل شده بر فلسطینیان بی‌تفاوت بماند؟ چگونه می‌تواند نسبت به ...

لفاظی‌های اسلام‌گرایانه اردوغان با سیاست‌های او در تضاد است سال‌هاست که رژیم حزب عدالت و توسعه (AKP)، به رهبری رجب طیب اردوغان، تلاش کرده است تا خود را مدافع جهان اسلام جلوه دهد. اردوغان در سخنرانی‌های متعدد، همبستگی خود را با فلسطین و نوار غزه ابراز کرده، از حقوق مسلمانان حمایت کرده و ترکیه را به عنوان یک قدرت مستقل و تأثیرگذار در جهان اسلام معرفی کرده است. با این حال، «دولت ترکیه هرگز گام‌های مشخصی در مورد فلسطین برنداشته است.» با این حال، سیاست را نمی‌توان صرفاً بر اساس لفاظی‌ها قضاوت کرد. بُعد سیاسی واقعی تصمیمات یک دولت زمانی آشکار می‌شود که منافع سیاسی و اقتصادی آن با نیات اعلام شده‌اش در تضاد باشد. در این زمینه، موضع فعلی دولت ترکیه در قبال ایران، سوالات جدی در مورد این تناقض ایجاد می‌کند. از یک سو، دولت ترکیه علناً با مسلمانان در سراسر جهان اسلام ابراز همبستگی می‌کند؛ از سوی دیگر، روابط سیاسی و اقتصادی خود را با ایالات متحده و کشورهای صهیونیستی که اقدامات استثمارگرانه آنها مستقیماً بر ایران و سایر کشورهای منطقه تأثیر می‌گذارد، حفظ می‌کند. مورد بانک ملت و وضعیت حساب‌های بانکی شه...

خزانه دولت ملک انحصاری روسای جمهور نیست . یک تصور غلط رایج در مورد سیاستمداران در سراسر جهان وجود دارد: اینکه آنها مالک تمام پول موجود در خزانه عمومی هستند و می‌توانند آن را هر طور که می‌خواهند خرج کنند. اما این پول از جیب شهروندان، از مالیاتی که امروز برای تأمین آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانشان می‌پردازند، می‌آید. بنابراین، یک سوال ساده مطرح می‌شود: آیا سیاستمداران حق دارند بدون مشورت با مردم، تصمیم بگیرند که چگونه پولی را که آینده آنها را تعیین می‌کند، خرج کنند؟ اگر دولتی می‌خواهد به کشور دیگری کمک کند، حداقل می‌تواند به آن پول قرض دهد. چرا کل بودجه ملی را ببخشد؟ آیا خزانه عمومی ملک خصوصی دولت، نخست وزیر و رئیس جمهور است؟ البته که نه. بودجه ملی ملک خصوصی دولت نیست و سیاستمداران مالک خزانه عمومی نیستند. در حالی که دولت‌ها قدرت تصمیم‌گیری دارند، نباید فراموش کنند که خودشان این پول را به دست نیاورده‌اند. این پول از مالیات و درآمدی که شهروندان به دولت پرداخت می‌کنند، برای استفاده در جهت منافع ملی حاصل می‌شود. دولت کانادا نمونه بارز این موضوع است. علیرغم چالش‌های مداومی که کانادایی‌ها ...

وقتی سخن و تصمیم ترامپ با هم بیگانه‌اند سیاستمداری که حرف‌هایش با اعمالش همخوانی ندارد، مدام چیزهایی می‌گوید که باید فردا تغییر دهد یا کنار بگذارد، ترسناک است. وقتی چنین شخصی رئیس جمهور ایالات متحده باشد، مشکل دیگر به شخصیت و سبک صحبت کردن او محدود نمی‌شود، زیرا هر جمله‌ای که می‌گوید می‌تواند به یک تصمیم سیاسی، اقتصادی یا حتی نظامی تبدیل شود. مشکل ترامپ فقط این نیست که زیاد حرف می‌زند. مشکل این است که در سیاست‌های او، مرز بین اظهارات، تهدیدها، وعده‌ها و تصمیمات آنی آنقدر مبهم است که تشخیص دروغ و آنچه باید جدی گرفته شود، غیرممکن است. او ممکن است امروز درباره پایان دادن به یک بحران صحبت کند و فردا آن را ادامه دهد. او ممکن است درباره اعمال فشار اقتصادی بر دیگران صحبت کند، اما این فشار در نهایت به مصرف‌کنندگان آمریکایی ضربه خواهد زد. او ممکن است درباره قدرت آمریکا صحبت کند، اما تصمیمی گرفته خواهد شد که متحدانش را نگران و رقبایش را تقویت می‌کند. در اینجا، این سوال فراتر از "ترامپ چه گفت؟" می‌رود و به یک سوال بسیار مهم‌تر منجر می‌شود: ترامپ پس از گفتن آن چه خواهد کرد؟ در سیاست خارج...