از تاریکی به روشنایی

وقتی همه صلح می‌خواهند، اما  جنگ ادامه دارد همه درباره صلح صحبت می‌کنند. همه می‌گویند که جنگ نمی‌خواهند. و با این حال موشک‌ها همچنان شلیک می‌شوند، تهدیدها ادامه دارند و هر روز شرایط جدیدی تحمیل می‌شود. برای درک یک جنگ، گاهی اوقات باید به اقدامات رهبران آن نگاه کنیم. زیرا من معتقدم که پاسخ در یک تفاوت اساسی نهفته است: صلح چیزی کاملاً متفاوت از تسلیم است. به همین دلیل است که جنگ ادامه دارد. ایران یک نمونه بارز است. این جنگ توسط ایران آغاز نشد. ایران جنگ نمی‌خواست. جنگ به ایران تحمیل شد و ایران، مانند هر کشوری که مورد حمله قرار گرفته است، حق دفاع از خود را دارد. اما واضح است که از ایران انتظار دیگری می‌رفت: اینکه وقتی مورد حمله قرار می‌گیرد، نباید از خود دفاع کند، نباید مقاومت کند و در نهایت باید بدون بحث و جدل پای میز مذاکره بنشیند و شرایط طرف مقابل را بپذیرد. این یک توهم است، زیرا ایران هرگز تسلیم نخواهد شد. ایالات متحده کاملاً دولت و مردم ایران را با دولت و مردم سایر کشورها اشتباه گرفته است. من از ایران حمایت می‌کنم زیرا معتقدم ایران نباید صرفاً به این دلیل که دشمنش قدرت نظامی و اق...

مانور سیاسی اردوغان تقریباً همزمان با انتخابات آغاز شد. اردوغان دوباره جنجال به پا کرده است؛ او بار دیگر اسرائیل را در کانون توجه قرار داده است. اما این بار، بهتر است از هیاهو فاصله بگیریم و ببینیم پشت صحنه  چه می‌گذرد. اردوغان سیاست را خوب می‌شناسد. او می‌داند در منطقه‌ای که مسئله فلسطین و اسرائیل برای میلیون‌ها مسلمان حساس است، ایستادن پشت تریبون و حمله به اسرائیل می‌تواند یک سیاستمدار را به عنوان «مدافع مسلمانان» و حتی یک قهرمان منطقه‌ای جلوه دهد. این تصویری است که اردوغان سال‌هاست سعی در ایجاد آن برای خود دارد. اما سیاست فقط حرف زدن نیست؛ بلکه زمان‌بندی هم هست. هرگاه فضای سیاسی به انتخابات نزدیک می‌شود، ناگهان همان پرونده‌های قدیمی دوباره باز می‌شوند. دوباره در سخنرانی‌ها از اسرائیل نام برده می‌شود، لحن تندتر می‌شود و فضای سیاسی رنگ دیگری به خود می‌گیرد. آیا این تصادفی است؟ البته که نه!  زیرا سیاستمداری که سال‌ها در قدرت بوده، بهتر از هر کسی می‌داند چه چیزی را و چه زمانی روی میز بگذارد. مشکل این است که مردم دیگر فقط به کلمات نگاه نمی‌کنند؛ آنها به زمان‌بندی نیز نگاه می‌کن...

  دشمن کجاست؟ برخی از دولت‌ها، وقتی با سوالات عمومی مواجه می‌شوند، به جای پاسخگویی، دشمن‌تراشی می‌کنند. این یک راه آسان برای فرار از مسئولیت است، زیرا پاسخگویی به معنای پذیرش اشتباهات، توضیح عملکرد و تحمل انتقادات است. اما وقتی همه مشکلات را می‌توان به «دشمن» نسبت داد، نیازی به صحبت در مورد ریشه مشکلات نیست. هزینه‌ها، فساد و ناکارآمدی نتیجه توطئه می‌شوند. نارضایتی عمومی به تحریک خارجی تبدیل می‌شود. منتقدان به عوامل خارجی تبدیل می‌شوند و رقبای سیاسی به تهدیدهایی برای امنیت ملی تبدیل می‌شوند. مشکل از زمانی شروع می‌شود که این روایت از سیاست خارجی به سیاست داخلی منتقل می‌شود، جایی که دولت مخالفان را به عنوان دشمن به جای رقیب معرفی می‌کند. ترکیه امروز نمونه بارز این امر است. سال‌هاست که رجب طیب اردوغان سیاست خود را با ترکیبی از ملی‌گرایی، امنیت و هشدار در مورد تهدیدات داخلی و خارجی دنبال می‌کند. البته ترکیه با تهدیدات امنیتی واقعی، گروه‌های مسلح گرفته تا جنگ‌های اطراف مرزهای خود، روبرو بوده است. بنابراین نمی‌توان همه تهدیدات را ساختگی دانست. با این حال، مشکل زمانی تشدید می‌شود که از «ته...

چرا مسلمانان به کشورهای همسایه مهاجرت نمی‌کنند؟ سال‌هاست که بحث‌ها در مورد مهاجرت مسلمانان به اروپا، کانادا، استرالیا و سایر کشورهای غیرمسلمان عمدتاً بر خود کشورهای مقصد متمرکز بوده است. در حالی که جنبه‌های مختلفی، از تبعیض و اسلام‌هراسی گرفته تا سیاست مهاجرت، ادغام فرهنگی و نحوه برخورد با مهاجران، مورد بحث قرار گرفته است. اما یک سوال اساسی به ندرت پرسیده می شود: چرا مسلمانان قبل از مهاجرت به کشورهای غیرمسلمان، به کشورهای مسلمان همسایه نمی روند؟ چرا، برای مثال، یک عراقی که به دنبال امنیت و آینده‌ای بهتر است، باید هزاران کیلومتر سفر کند؟ چرا نمی‌تواند به یک کشور مسلمان نزدیک‌تر مانند امارات متحده عربی برود تا به طور قانونی زندگی و کار کند؟ چرا یک افغان که از جنگ، فقر یا بی‌ثباتی فرار می‌کند، نباید فرصت زندگی قانونی و با عزت در پاکستان، ایران یا سایر کشورهای مسلمان را داشته باشد؟ همین سوال در مورد صدها هزار نفر از سایر کشورهای مسلمان نیز صدق می‌کند. گاهی اوقات، برای درک یک بحران، بررسی ریشه‌های مهمتر از بررسی پیامدهای آن است. بنابراین، مشکل نه تنها در خود مهاجرت، بلکه در موانع بی‌شماری ک...