از تاریکی به روشنایی

ادعا کردن آسان است در حوزه سیاسی، یک سوال اساسی مطرح می‌شود: جامعه نمایندگی خود را به چه کسی سپرده است و چه کسی می‌تواند بجای آنان سخن بگوید؟ این پرسش به‌ویژه در مورد رضا پهلوی مطرح است، کسی که سال‌هاست در مورد آینده ایران و مردمش صحبت می‌کند و گاهی خود را به عنوان سخنگوی رسمی مردم ایران معرفی می‌کند. اما پرسش ساده‌ای که قبلاً پرسیده‌ام این است: چه کسی به او اجازه داده است که این کار را انجام دهد؟ رضا پهلوی، مانند هر شخص دیگری، حق دارد دیدگاه‌های سیاسی خود را بیان کند. او بدون شک تعدادی دنبال‌کننده دارد. اما تعدادی  دنبال‌کننده به او حق نمی‌دهد که از طرف همه ایرانیان صحبت کند. من به عنوان یک ایرانی، به او اجازه نداده‌ام که از طرف من صحبت کند. این صرفاً یک اظهار نظر نیست؛ این مربوط به انسانیت من و حق من برای تعیین سرنوشت سیاسی خودم است. من حق دارم تصمیم بگیرم چه کسی نماینده من باشد و چه کسی نباشد. وقتی رئیس جمهور کشورم در مجامع بین‌المللی به عنوان نماینده رسمی صحبت می‌کند، به عنوان رئیس جمهور ایران، دکتر، مسعود پزشکیان را می‌توانم در این نقش به عنوان نماینده کشورم به رسمیت بشناسم. ...

ترامپ: سیاستمداری بی‌ادب و متکبر ترامپ سیاستمداری بی‌رحم، متکبر و حتی مستبد است. او جهان را به میدان نبردی پر از تهدید و هرج و مرج تبدیل کرده است. تکبر و بی‌ملاحظگی او، به‌ویژه خاورمیانه را به آستانه نابودی و بی‌ثباتی کشانده است. این به یک اقدام یا تصمیم واحد اشاره ندارد، بلکه به مجموعه‌ای از اقدامات سیاسی اشاره دارد که اثرات آن در سال‌های اخیر، از یمن و فلسطین گرفته تا ایران، از خلیج فارس تا کانادا و از خاورمیانه تا روابط بین قدرت‌های بزرگ، به طور فزاینده‌ای آشکار شده است. ترامپ سیاست را به عنوان نمایش قدرت، نه به عنوان بستری برای گفتگو و حل اختلافات، بلکه به عنوان ابزاری برای تهدید، تحریم، فشار اقتصادی و نیروی نظامی برای وادار کردن طرف مقابل به تسلیم شدن می‌بیند. از این منظر، مذاکرات به معنای دستیابی به توافق بین دو طرف نیست، بلکه به معنای تحمیل خواسته‌های یک طرف بر طرف دیگر است. پیامدهای چنین سیاستی در خاورمیانه، منطقه‌ای که سال‌هاست درگیر جنگ‌های نیابتی، مداخلات خارجی و مبارزات قدرت بوده و اکنون از یک بحران به بحران دیگر کشیده می‌شود، مشهود است. یمن: کشوری که به میدان نبرد بازمی‌گر...

آذربایجان کشوری است که هیچ هویتی با اسلام ندارد . سیاست خارجی یک کشور همیشه مبتنی بر دوستی، دشمنی یا حتی اصول مذهبی اعلام شده آن نیست. اغلب، منافع سیاسی، اقتصادی، امنیتی و ژئوپلیتیکی، تصمیمات دولت را تعیین می‌کنند. با این حال، وقتی تناقض بین اظهارات رسمی یک دولت و اقدامات واقعی آن بسیار آشکار می‌شود، نمی‌توان این رفتار را صرفاً دیپلماتیک دانست. آذربایجان نمونه بارزی از این وضعیت است. این کشور عمدتاً مسلمان در موارد متعددی در مورد روابط خود با کشورهای اسلامی، حمایت از فلسطین و راه‌حل دو دولتی صحبت می‌کند، در حالی که همزمان رابطه نزدیک و استراتژیک خود را با اسرائیل حفظ می‌کند؛ رابطه‌ای که فراتر از روابط سیاسی است و شامل انرژی، تجارت، فناوری، دفاع و امنیت می‌شود. در ژانویه 2026، وزارت امور خارجه آذربایجان روابط بین دو کشور را "مشارکت استراتژیک" توصیف کرد و از گسترش همکاری در بخش‌های انرژی، دفاع و امنیت سخن گفت. این تناقض در مورد فلسطین و نوار غزه حتی بیشتر آشکار است. از یک سو، باکو از تأسیس یک کشور مستقل فلسطینی و راه‌حل دو دولتی حمایت می‌کند. حتی در ژوئیه ۲۰۲۶ با نخست وزیر فلسط...

مبارزه برای قدرت به قیمت جان انسان‌ها گروه کوچکی از افراد در یک جامعه ممکن است بر اساس باورها و تفاسیر خود تصمیم به مخالفت با دولت بگیرند. آنها ممکن است خواسته‌های مختلفی را مطرح کنند: از دفاع از زبان و فرهنگ گرفته تا آزادی، دین، عدالت، استقلال یا حقوق مردم. اما یک سوال اساسی مطرح می‌شود: چرا باید باورهای تعداد کمی از افراد به مشکلی تبدیل شود که میلیون‌ها نفر دیگر باید هزینه آن را بپردازند؟ هیچ دولتی صرفاً به این دلیل که گروهی از مردم دیدگاه‌های متفاوتی دارند، نظام سیاسی و ساختار حکومتی خود را رها نمی‌کند. در هیچ جامعه‌ای، صرف مطالبه یک گروه خاص، تغییرات اساسی در نظام سیاسی را مشروعیت نمی‌بخشد. اگر هر گروهی که موفق به جذب تعداد مشخصی از پیروان می‌شود، خود را نماینده مردم بداند و در راستای اهداف خود، جامعه را به رویارویی، خشونت و بی‌ثباتی بکشاند، نتیجه چیزی جز انتقال هزینه‌های تصمیمی که توسط یک اقلیت کوچک گرفته شده است، به میلیون‌ها نفر نخواهد بود. مشکل دقیقاً از اینجا شروع می‌شود. یک گروه با یک ایده شروع می‌کند؛ پیروانی را جمع می‌کند؛ جوانان را جذب می‌کند؛ آن ایده را به یک هویت سیاسی ...

پیروزی ایران: وقتی اهداف سیاسی نتیجه را تعریف می‌کنند پیروزی ایران: وقتی اهداف سیاسی نتیجه را تعریف می‌کنند سخنرانی رئیس جمهور دکتر مسعود پزشکیان بدون شک یکی از قابل توجه‌ترین، صادقانه‌ترین و گیراترین سخنرانی‌های تاریخ بود. در طول ماه‌ها رویارویی مستقیم و شدید بین ایران، ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، او جهان را خطاب قرار داد. با این حال، پیام اصلی سخنرانی او واضح و صریح بود: ایران تسلیم نخواهد شد و سرنوشت آن با تهدیدها یا اجبار خارجی تعیین نخواهد شد. او با دقت قابل توجهی در مورد «پیروزی ایران» صحبت کرد و توضیح داد که پیروزی در جنگ «به معنای داشتن سلاح‌های بیشتر یا وارد کردن خسارت بیشتر به یک طرف نیست. آنچه مهم است اهداف هر دو طرف در این رویارویی و میزان دستیابی به آن اهداف است.» لازم به ذکر است که ایالات متحده از برتری نظامی خود برای وارد کردن خسارت به ایران سو‌استفاده کرد. با این حال، برتری نظامی لزوماً به پیروزی سیاسی تبدیل نمی‌شود. تحلیلگران مستقل بین این دو موضع تمایز قائل می‌شوند و تأکید می‌کنند که خسارات سنگینی که ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به ایران وارد کردند، برتری نظامی آ...