از تاریکی به روشنایی

تأملاتی در باب رضایت، رفاه و مقایسه اجتماعی بسیاری از مردم احساس می‌کنند که زندگی امروز دشوارتر از همیشه است. افزایش هزینه‌های زندگی، تورم، نابرابری اقتصادی و نگرانی‌ها در مورد آینده بدون شک در این برداشت نقش دارند. با این وجود، من معتقدم که دشواری‌های زندگی را نمی‌توان صرفاً از طریق شاخص‌های اقتصادی و استانداردهای زندگی مادی سنجید. دیدگاه‌های شخصی، انتظارات و مقایسه با دیگران تأثیر قابل توجهی بر احساس رضایت یا نارضایتی دارند. برخلاف بسیاری از مردم، من زندگی را به طور خاص دشوار نمی‌دانم. دلیلش این است که من شرایط خود را با شرایط افرادی که از من ثروتمندتر هستند مقایسه نمی‌کنم. گاهی اوقات، سعی می‌کنم خودم را در موقعیت مردم مظلوم فلسطین، سودان، جامعه روهینگیا، کشورهای آفریقایی، اوکراین، روسیه و سایر جوامعی که با جنگ، فقر، آوارگی، ناامنی و بحران‌های انسانی دست و پنجه نرم می‌کنند، قرار دهم. وقتی با تجربیات آنها همدلی می‌کنم، درک من از سختی‌های اقتصادی و خود زندگی تغییر می‌کند. بنابراین، یکی از عواملی که در نارضایتی نقش دارد، مقایسه مداوم شرایط ما با شرایط افرادی است که از وضعیت اقتصادی و اج...

محاسبات ساده‌لوحانه رژیم جنایتکار صهیونیستی و متحدانش، به‌ویژه ایالات متحده -قسمت ۲  باید پذیرفت که جنگ تحمیلی بر ایران در نهایت به شکست رقبا و دشمنان آن منجر خواهد شد، چرا که این جنگ را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک رویارویی نظامی بررسی کرد؛ بلکه باید آن را در چارچوب وسیع‌تر ساختارهای قدرت در حال تغییر در خاورمیانه تحلیل کرد. این جنگ به وضوح تفاوت‌های عمیق در ارزیابی‌های استراتژیک بین رژیم صهیونیستی و متحدانش، به ویژه ایالات متحده و برخی کشورهای اروپایی، در مورد قدرت، توانایی‌ها و واقعیت‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی ایران را آشکار کرده است. ظاهراً طراحان این رویارویی معتقد بودند که برتری نظامی، فشار اقتصادی و تهدیدهای مداوم، ایران را به عقب‌نشینی استراتژیک وادار کرده و آن را مجبور به تسلیم در برابر اراده طرف مقابل می‌کند. با این حال، روند جنگ نشان می‌دهد که این ارزیابی، قدرت واقعی ایران را منعکس نمی‌کند. ایران نه تنها جان سالم به در برده، بلکه توانایی‌های دفاعی و تلافی‌جویانه خود را نیز نشان داده و هزینه‌های این رویارویی را به طرف مقابل و ساختارهای قدرت منطقه‌ای منتقل کرده است. مهمتر از هم...

ایران کشوری نیست که با هر بادی بلرزد در سیاست بین‌الملل، یک اشتباه قدیمی همچنان تکرار می‌شود: قدرت‌های بزرگ گاهی اوقات معتقدند که برتری اقتصادی و نظامی آنها به آنها حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را می‌دهد. ایران یکی از قدیمی‌ترین عرصه‌های آزمایش این فرض بوده است. دهه‌ها تحریم، محدودیت‌های مالی، فشار سیاسی و تهدیدهای نظامی، چیزی بیش از اقتصاد ایران را هدف قرار داده است. هدف نهایی آنها تغییر محاسبات استراتژیک جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، نتیجه لزوماً آن چیزی نبوده است که سیاست‌گذاران به آن امیدوار بودند. با وجود هزینه‌های قابل توجه، تهران همچنان به تصمیم‌گیری‌های مستقل در مورد مسائل اساسی امنیت ملی و سیاست خارجی ادامه می‌دهد. این واقعیت یک سوال اساسی را مطرح می‌کند: آیا می‌توان اراده سیاسی یک کشور را از طریق فشار اقتصادی خریداری کرد؟ با توجه به تاریخ معاصر، پاسخ به این سوال به هیچ وجه ساده نیست. فشار اقتصادی می‌تواند به شدت بر دولت‌ها سنگینی کند، اما سیاست صرفاً تابعی از اقتصاد نیست. ملاحظات امنیتی، موقعیت جغرافیایی، حافظه تاریخی، ساختارهای قدرت و درک یک کشور از منافع حیاتی خود، همگ...

توافق‌نامه دفاعی مکه: دامی برای خاورمیانه؟ توافق‌نامه دفاعی مکه بین ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان یک توافق‌نامه نظامی معمولی نیست. زمان امضای آن، فوریت اوضاع منطقه‌ای و پیامدهای احتمالی آن، سوالات مهمی را مطرح می‌کند: چرا این توافق‌نامه اکنون منعقد شد؟ چه کسی در ابتدا آن را پیشنهاد داد؟ و چه کسی در نهایت از آن سود می‌برد؟ این توافق‌نامه در ۷ آگوست ۲۰۲۶، زمانی که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به شدت بر امنیت کشورهای منطقه، توازن قدرت و نظم امنیتی آینده در خاورمیانه تأثیر گذاشته بود، امضا شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، این توافق‌نامه بر دفاع جمعی تأکید دارد؛ با این حال، متن کامل آن هنوز منتشر نشده است. عربستان سعودی و پاکستان پیش از این در سپتامبر ۲۰۲۵ یک توافق‌نامه دفاعی دوجانبه امضا کرده بودند. بنابراین، مشارکت ترکیه باید در چارچوب گسترش همکاری‌های امنیتی موجود بررسی شود. سوال کلیدی این است که چرا این همکاری با توجه به جنگ علیه ایران و تغییرات ناشی از آن در توازن قدرت منطقه‌ای، به یک توافق‌نامه سه‌جانبه تبدیل شد. اگرچه رهبران سه کشور اعلام کرده‌اند که این توافق علیه هیچ کشور خاصی نیست...