از تاریکی به روشنایی

عربستان سعودی؛ اضطرابی که سال‌هاست خصومت نامیده می‌شود من به‌عنوان یک تحلیلگر، وظیفه خود می‌دانم که واقعیت‌ها را تا حد امکان عینی و بی‌طرفانه و بدون هیچ‌گونه تعصب شخصی بررسی کنم. اما گاهی اوقات، تفاوت میان تحلیل و پیش‌بینی تنها با گذشت زمان آشکار می‌شود. در سال ۲۰۱۰، مقاله‌ای درباره نفوذ رو‌به‌رشد رجب طیب اردوغان در جهان عرب نوشتم. در ظاهر، مقاله بر ترکیه و اردوغان متمرکز بود؛ اما در سطحی عمیق‌تر، موضوع دیگری را آشکار می‌کرد: تغییر موازنه قدرت در خاورمیانه و نگرانی‌های برخی از کشورهای منطقه درباره نفوذ و قدرت رو‌به‌رشد ایران. در آن زمان، دلایل دقیق این اضطراب برای من روشن نبود. آیا خصومت بود؟ آیا ترس بود؟ آیا رقابت بود؟ یا چیزی عمیق‌تر؟ امروز، شانزده سال بعد، می‌توانم آن را دقیقاً تعریف کنم: من نگران ایران بوده‌ام. من نگران شرایطی بوده‌ام که در آن، ایران می‌تواند به تهدیدی برای کشورهای خاورمیانه و ابرقدرت‌ها تبدیل شود. البته هیچ قدرتی نمی‌تواند ایران را از موازنه قدرت منطقه‌ای حذف کند. ایران موقعیت جغرافیایی منحصربه‌فرد، جمعیت زیاد، منابع انرژی فراوان و تاریخ و تمدنی هزاران‌ساله دارد. ...

دنیا بی‌تفاوت نسبت به قانون در دنیای امروز، تقریباً همه درباره قانون صحبت می‌کنند؛ با این حال، مشکل جهان فقدان قانون نیست. بلکه مشکل این است که قانون اغلب در مقایسه با قدرت اهمیت خود را از دست می‌دهد. دولت‌ها قانون اساسی دارند، معاهدات بین‌المللی امضا می‌کنند، دادگاه‌های ملی و بین‌المللی تأسیس می‌کنند و در اعلامیه‌های رسمی از عدالت و حقوق بشر دفاع می‌کنند. با این حال، هنگامی که اجرای قانون با منافع سیاسی یا امنیتی یک قدرت بزرگ در تضاد باشد، گفتمان سیاسی به طور ناگهانی تغییر می‌کند. آنچه یک نفر «نقض قانون» می‌داند، ممکن است برای دیگری «ضرورت»، «امنیت ملی» یا «شرایط استثنایی» باشد. این سوال اصلی را مطرح می‌کند: اگر قانون برای همه یکسان نیست، چه چیزی مرز بین قانون و قدرت را تعیین می‌کند؟ قانون، تا زمانی که به قدرت تجاوز نکند. در روابط بین کشورها، قانون همیشه با یک مشکل اساسی روبرو بوده است: اجرای آن به اندازه‌ای که باید مستقل از قدرت نیست. یک کشور ممکن است به دلیل نقض قوانین بین‌المللی با تحریم، محکومیت سیاسی یا فشار گسترده مواجه شود؛ در حالی که کشور دیگری که رفتار مشابهی دارد، ممکن است ...

آمریکا: شیری در برابر ضعیفان، ترسو در برابر قدرتمندان جهان سال‌ها، ایالات متحده خود را به عنوان یک قدرت جهانی که قادر به اعمال تحریم، تهدید، اعمال فشار و در صورت لزوم، جنگ است، معرفی می‌کرد. بسیاری از کشورها نیز می‌دانستند که مقاومت در برابر واشنگتن می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد. اما دنیای امروز دیگر مانند دنیای دیروز نیست. چین هر روز قوی‌تر می‌شود. روسیه نیز در حال شکل دادن به مسیر خود است. نه چین منتظر تأیید ایالات متحده می‌ماند و نه روسیه به دنبال تأیید واشنگتن برای تصمیمات خود است. این واقعیتی است که نمی‌توان آن را با تبلیغات سیاسی پنهان کرد. چین دیگر کشوری نیست که بتوان با چند تهدید و دستورالعمل سیاسی آن را به عقب راند. این کشور به سرعت در حال گسترش قدرت اقتصادی، صنعتی، فناوری و نظامی خود است و برای آینده‌ای آماده می‌شود که در آن هیچ کس برای آن تصمیم نمی‌گیرد. علیرغم فشارها و تحریم‌های گسترده، روسیه نیز مسیر خود را دنبال می‌کند. آنها اهداف خود را دنبال می‌کنند. و آمریکا نمی‌تواند با آنها همانطور که با کشورهای ضعیف‌تر رفتار می‌کند، رفتار کند. اینجاست که چهره واقعی قدرت نمایان می...

ن گاه آتاتورک به سیاست اردوغان اگر آتاتورک امروز زنده بود، احتمالاً بیشتر به دستاوردهای اردوغان توجه می‌کرد تا به معرفی خودش. این تمایز بسیار مهم است زیرا در سیاست، آنچه یک سیاستمدار درباره یک شخصیت تاریخی می‌گوید، همیشه با آنچه که واقعاً از آن شخصیت به جا مانده، همسو نیست.  اردوغان سال‌هاست که می‌داند نمی‌تواند آتاتورک را از تاریخ ترکیه پاک کند. آتاتورک صرفاً یک رئیس جمهور یا فرمانده نظامی نبود؛ او بنیانگذار جمهوری ترکیه و رهبر حزبی بود که نام و هویتش به طور جدایی‌ناپذیری با جمهوری‌خواهی و سکولاریسم پیوند خورده است. بنابراین، اختلاف اردوغان با آتاتورک را نمی‌توان با چند جمله در مورد احترام یا بی‌احترامی شخصی حل کرد. مشکل عمیق‌تر است :   اردوغان با کدام جنبه‌های جمهوری آتاتورک موافق است و کدام یک را می‌خواهد تغییر دهد؟ برای درک این تفاوت، باید به خود آتاتورک مراجعه کنیم، نه به تفاسیری که سیاستمداران امروز از او ارائه می‌دهند. آتاتورک موضع روشنی در مورد دین داشت. او آن را انکار نکرد؛ برعکس، در سخنرانی‌های ضبط‌شده‌اش، از دین به عنوان یک امر وجدانی صحبت می‌کرد و تأکید داشت که دین...

تاریخ، سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ بارها نشان داده است که هیچ دشمن واحدی نمی‌تواند به تنهایی یک ملت یا یک منطقه را شکست دهد. قبل از فروپاشی، شکاف‌هایی در دیوارها ایجاد می‌شود. سهل‌انگاری، تفرقه و بی‌مسئولیتی، راه را برای خطر قبل از حمله خارجی هموار می‌کند. دشمن همیشه فراتر از مرزها منتظر نمی‌ماند. گاهی اوقات، نقاط ضعف، اختلافات داخلی و تصمیمات اشتباه خودمان، بزرگترین فرصت‌ها را ایجاد می‌کند. خانه‌ای که نگهبانانش به جای محافظت از آن با یکدیگر رقابت می‌کنند، دیر یا زود تسلیم خطر خواهد شد. ملت‌ها نیز تفاوتی ندارند. فروپاشی یک کشور یا منطقه همیشه با حمله مستقیم دشمن آغاز نمی‌شود. گاهی اوقات، نقطه شکست واقعی زمانی است که صاحبان قدرت، مسئولیت‌های تاریخی خود را فراموش می‌کنند. تراژدی تاریخی خاورمیانه خاورمیانه امروز بهای یک تراژدی بزرگ تاریخی را می‌پردازد. این منطقه که زمانی مرکز اصلی تمدن، علم، تجارت و فرهنگ بود، با عواقب سنگین سال‌ها جنگ، اختلافات سیاسی و تصمیمات اشتباه روبرو است. البته، دخالت قدرت‌های خارجی در سرنوشت خاورمیا...