از تاریکی به روشنایی

ترکیه: یک جمهوری مشروطه، اما با محدودیت‌هایی بر آزادی در واقعیت سیاسی تعریف جمهوری نمی‌تواند صرفاً بر اساس نام قانونی آن باشد. جوهره واقعی آن در درجه اول در نحوه برخورد دولت با شهروندانش، احترام به حقوق اساسی، آزادی بیان، مشارکت سیاسی و برابری در برابر قانون نهفته است. ب برای مثال، قدرت سیاسی در ترکیه نه تنها به این اصول احترام نمی گذارد، بلکه آزادی را محدود، هویت فرهنگی را سرکوب و اراده سیاسی برخی از گروه های اجتماعی را نادیده می گیرد، بنابراین صرف داشتن عنوان «جمهوری» برای اثبات مشروعیت نظام کافی نیست. ترکیه اسماً یک جمهوری است؛ با این حال، اقدامات سیاسی رجب طیب اردوغان و ساختار قدرت تحت رهبری او، سوالاتی را در مورد گسست جدی بین تعریف قانونی جمهوری و واقعیت سیاسی کشور مطرح کرده است. سوال کلیدی این است: آیا می‌توان کشوری را صرفاً به این دلیل که "جمهوری" نامیده می‌شود، دموکراتیک و متعهد به حفاظت از حقوق شهروندانش دانست؟ برای پاسخ به این سوال، وضعیت کردها در ترکیه نیز باید در نظر گرفته شود. حقوق فرهنگی و سیاسی یک ملت نباید تابع قدرت خودسرانه و اراده یکجانبه دولت مرکزی باشد. بر...

آیا باید به ترامپ بخندیم یا به وضعیت سیاست جهانی؟ نمی‌دانم باید به دونالد ترامپ بخندم یا به وضعیت اسفبار سیاست جهانی! اظهارات او گاهی چنان غیرمنتظره و دور از انتظار است که تشخیص مرز میان شوخی، لاف‌زنی و واقعیت سیاسی دشوار می‌شود. او اخیراً اظهار داشته است: «اگر مردم آمریکا از من خسته شوند، نخست‌وزیر اسرائیل خواهم شد.» در نگاه نخست، این سخن ممکن است صرفاً یک شوخی سیاسی به نظر برسد؛ اما موضوع فراتر از یک جمله عجیب از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده است. پرسش اساسی این است که چگونه چنین اظهارات شخصی، نمایشی و غیرمتعارفی می‌تواند به بخشی از گفتمان سیاسی رسمی در یکی از قدرتمندترین نظام‌های سیاسی جهان تبدیل شود. ترامپ بارها نشان داده است که سیاست را عرصه‌ای برای نمایش قدرت شخصی و جلب توجه عمومی می‌داند. در چنین رویکردی، مسئولیت‌پذیری، عقلانیت و احترام به نهادهای دموکراتیک گاه تحت‌الشعاع نمایش فردی قرار می‌گیرند. در اظهارات سیاسی او، مرز میان واقعیت و اغراق، مسئولیت و خودبزرگ‌بینی و حتی منافع ملی و خواسته‌های شخصی، اغلب مبهم می‌شود. البته، این مسئله صرفاً به رفتار شخصی یک سیاستمدار محدود نمی‌شود...

وقتی عدالت جای خود را به بی‌عدالتی و دورویی می‌دهد یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های دنیای امروز، شکاف عمیق بین عدالت به عنوان یک ارزش اساسی انسانی و اقدامات بسیاری از صاحبان قدرت است. عدالت، که باید به عنوان اصل راهنمای دولت‌ها، سیاستمداران و نهادهای حقوقی باشد، در بسیاری از جوامع به یک مفهوم صرفاً رسمی تبدیل شده است: مفهومی که در گفتار از آن دفاع می‌شود اما در عمل فدای منافع سیاسی و دستیابی به قدرت می‌شود. مشکل صرفاً فقدان عدالت نیست، بلکه ریاکاری گسترده پیرامون خود مفهوم عدالت نیز هست. برخی از دولت‌ها و سیاستمداران وقتی حقوق و آزادی‌های خودشان تهدید می‌شود، با صدای بلند درباره حاکمیت قانون، دموکراسی و حقوق بشر صحبت می‌کنند. با این حال، وقتی دیگران همین حقوق را مطالبه می‌کنند، با ظلم پاسخ می‌دهند. در چنین شرایطی، قانون می‌تواند به ابزاری برای حفظ قدرت تبدیل شود تا محافظت از شهروندان. مخالفان سیاسی، به جای اینکه به عنوان شهروندانی با حق انتقاد شناخته شوند، به عنوان تهدیدی برای دولت به تصویر کشیده می‌شوند. اعتراض مسالمت‌آمیز به یک تهدید امنیتی تبدیل می‌شود، در حالی که مطالبه حقوق اساسی گاهی ب...

محاسبات ساده‌لوحانه رژیم جنایتکار صهیونیستی و متحدانش، به‌ویژه ایالات متحده -قسمت ۲  باید پذیرفت که جنگ تحمیلی بر ایران در نهایت به شکست رقبا و دشمنان آن منجر خواهد شد، چرا که این جنگ را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک رویارویی نظامی بررسی کرد؛ بلکه باید آن را در چارچوب وسیع‌تر ساختارهای قدرت در حال تغییر در خاورمیانه تحلیل کرد. این جنگ به وضوح تفاوت‌های عمیق در ارزیابی‌های استراتژیک بین رژیم صهیونیستی و متحدانش، به ویژه ایالات متحده و برخی کشورهای اروپایی، در مورد قدرت، توانایی‌ها و واقعیت‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی ایران را آشکار کرده است. ظاهراً طراحان این رویارویی معتقد بودند که برتری نظامی، فشار اقتصادی و تهدیدهای مداوم، ایران را به عقب‌نشینی استراتژیک وادار کرده و آن را مجبور به تسلیم در برابر اراده طرف مقابل می‌کند. با این حال، روند جنگ نشان می‌دهد که این ارزیابی، قدرت واقعی ایران را منعکس نمی‌کند. ایران نه تنها جان سالم به در برده، بلکه توانایی‌های دفاعی و تلافی‌جویانه خود را نیز نشان داده و هزینه‌های این رویارویی را به طرف مقابل و ساختارهای قدرت منطقه‌ای منتقل کرده است. مهمتر از هم...

ایران کشوری نیست که با هر بادی بلرزد در سیاست بین‌الملل، یک اشتباه قدیمی همچنان تکرار می‌شود: قدرت‌های بزرگ گاهی اوقات معتقدند که برتری اقتصادی و نظامی آنها به آنها حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را می‌دهد. ایران یکی از قدیمی‌ترین عرصه‌های آزمایش این فرض بوده است. دهه‌ها تحریم، محدودیت‌های مالی، فشار سیاسی و تهدیدهای نظامی، چیزی بیش از اقتصاد ایران را هدف قرار داده است. هدف نهایی آنها تغییر محاسبات استراتژیک جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، نتیجه لزوماً آن چیزی نبوده است که سیاست‌گذاران به آن امیدوار بودند. با وجود هزینه‌های قابل توجه، تهران همچنان به تصمیم‌گیری‌های مستقل در مورد مسائل اساسی امنیت ملی و سیاست خارجی ادامه می‌دهد. این واقعیت یک سوال اساسی را مطرح می‌کند: آیا می‌توان اراده سیاسی یک کشور را از طریق فشار اقتصادی خریداری کرد؟ با توجه به تاریخ معاصر، پاسخ به این سوال به هیچ وجه ساده نیست. فشار اقتصادی می‌تواند به شدت بر دولت‌ها سنگینی کند، اما سیاست صرفاً تابعی از اقتصاد نیست. ملاحظات امنیتی، موقعیت جغرافیایی، حافظه تاریخی، ساختارهای قدرت و درک یک کشور از منافع حیاتی خود، همگ...