از تاریکی به روشنایی گویا روشن

صبر؛ هنری که از زمین خوردن آموختم     می‌توانم با قاطعیت کامل بگویم که من یکی از بی‌صبرترین افراد دنیا بودم. می‌خواستم سریع به همه چیز برسم، ، سریع نتیجه کارم‌ را ببینم‌، و سریع دیده شوم. هر تأخیری را شکست و هر مانعی را نشانه‌ای از ضعف می‌دانستم. اغلب زمین می‌خوردم و آسیب می‌دیدم، اما بلافاصله برمی‌خاستم تا کسی متوجه نشود. نه از روی غرور، بلکه از ترس زمین ماندن. سال‌ها طول کشید تا بفهمم   استعداد، شانس و انگیزه نمی‌توانند مرا نجات دهند. چیزی که واقعاً مرا صبور کرد، خودِ صبر بود. اما نه از آن نوع صبر به ظاهر آرام و خونسرد؛ صبری که من درک کرده‌ام، صبر حاصل از تمرین و پشتکار مکرر است. بی‌حرکت نشستن، صبر نیست. صبر واقعی یعنی ادامه دادن وقتی خسته‌اید، ریسک کردن وقتی آسیب دیده‌اید و حرکت به جلو حتی وقتی کسی شما را تشویق نمی‌کند... من صبر را نه از کتاب‌ها، بلکه از طریق شکست یاد گرفتم. هر بار که شکست می‌خوردم، دو گزینه داشتم: تسلیم شدن و گفتن «نمی‌توانم» یا دوباره بلند شدن و گفتن «دوباره تلاش می‌کنم». من دومی را انتخاب کردم. برای من، شکست پایان کار نبود، بلکه تمرینی برای تاب‌آوری...