از تاریکی به روشنایی

  کفشی که یک سال دوام می‌آورد انسان‌ها موجوداتی هستند که برنامه و ترتیب دارند. زندگی روزمره ما پر از «بعداً»، «سال بعد»، «وقتی زمانش برسد» و «برای احتیاط» است. ما آینده را بدیهی می‌دانیم؛ در واقع، آنقدر مطمئن که برای آن خانه می‌سازیم، بیمه نامه می‌گیریم و قول و قرار می‌گذاریم. با این حال، در لبه همه این قطعیت‌ها، مرگ نه به عنوان یک اتفاق خارق‌العاده، بلکه به عنوان یک حقیقت ثابت که با لبخندی سرد به صحنه نگاه می‌کند، پدیدار می‌شود. تصویر مردی که کفشش را به کفاش می‌دهد و می‌گوید: «آن را طوری تعمیر کن که یک سال دوام بیاورد» ساده اما عمیق است. این عبارت جوهره ذهن انسان را به تصویر می‌کشد، ذهنی که بقا را بدیهی می‌داند. این جمله نه از روی غرور، بلکه از روی عادت گفته می‌شود. ما عادت داریم زندگی را بدیهی بدانیم. ما عادت داریم بدن خود را بادوام‌تر از چیزهایی که می‌پوشیم بدانیم. با این حال، طنز تلخ زندگی در اینجا نهفته است: یک کفش یک سال دوام می‌آورد، اما صاحب آن حتی یک روز هم دوام نمی‌آورد. در این روایت، مرگ فریاد نمی‌زند، تهدید نمی‌کند، هشدار نمی‌دهد. به سادگی «می‌آید». و این بی‌تفاوتی از ه...