از تاریکی به روشنایی

 سرنگونی یا بقا؛انتخاب  در سال‌های اخیر، بحث پیرامون سرنوشت دولت ایران به دو اردوگاه مخالف تقسیم شده است: یکی خواستار انحلال فوری، صرف نظر از عواقب آن است؛ دیگری، از فروپاشی ناگهانی که کشور را به هرج و مرج و حکومت خارجی فرو می‌برد، می‌ترسد، بنابراین ، دلیلی برای این امر نمی‌بیند. اما تاریخ مدرن پر از نمونه‌های غم‌انگیز انقلاب‌های شتابزده است: عراق پس از صدام حسین، لیبی پس از قذافی و افغانستان پس از اشرف غنی. در هر سه کشور، مردم در ابتدا به امید آزادی به خیابان‌ها آمدند، اما فقدان یک جایگزین مستقل و مردمی به این معنی بود که سرنوشت آنها به دست قدرت‌های خارجی و متحدان آنها افتاد.  در چنین سناریویی، فروپاشی دولت ایران می‌تواند فرصتی بی‌نظیر برای صهیونیسم و ​​​​سایر نیروهای مداخله‌گری باشد که نه به آزادی مردم ایران و نه به حاکمیت ملی اهمیت می‌دهند. عواقب این روند احتمالاً غارت منابع، تجزیه سرزمین و بی‌ثباتی بلندمدت خواهد بود. بنابراین، اگر تغییر صرفاً به معنای جایگزینی یک حکومت با یک رژیم وابسته و فاسد باشد، حفظ جمهوری اسلامی از نظر اقتصادی  و انسانی گزینه مناسب‌تری است. ...