از تاریکی به روشنایی گویا روشن

غم همیشه دشمن ما نیست  . . غم همیشه دشمن ما نیست. گاهی اوقات بی‌صدا می‌آید، بی‌صدا کنار قلب‌هایمان لانه می‌کند و بدون هیچ صدایی بر ما سنگینی می‌کند. ما از غم فرار می‌کنیم، آن را پنهان می‌کنیم، انکارش می‌کنیم؛ زیرا یاد گرفته‌ایم که قوی باشیم، لبخند بزنیم، ادامه دهیم. اما حقیقت این است: غم بخشی از انسان بودن است. غم زمانی به وجود می‌آید که چیزی را از دست می‌دهیم: یک شخص، یک رویا، یک اعتماد یا حتی تصویر خودمان. هر فقدانی، یک خلأ کوچک در درون ما به جا می‌گذارد. اگر این خلأها نادیده گرفته شوند، به سکوتی عمیق تبدیل می‌شوند؛ سکوتی که بلندتر از هر صدایی در شب فریاد می‌زند. برخی غم را نشانه ضعف می‌دانند. اما غم نشانه عمق است. کسانی که هرگز غمگین نبوده‌اند، احتمالاً هرگز عمیقاً عشق نورزیده‌اند. غم بهای ارتباط است؛ بهای محبت. اگر چیزی برای ما مهم نباشد، از دست دادن آن ما را نمی‌شکند. بنابراین، اگر بشکنیم، به این معنی است که چیزی در قلب‌هایمان ارزشمند بوده است. غم مانع از آن می‌شود که تشخیص دهیم چه چیزی واقعاً مهم است. در لحظات شادی، ما اغلب فقط به سطح نگاه می‌کنیم؛ با این حال، در غم، به اعماق...