از تاریکی به روشنایی

غم همیشه دشمن ما نیست  . . غم همیشه دشمن ما نیست. گاهی اوقات بی‌صدا می‌آید، بی‌صدا کنار قلب‌هایمان لانه می‌کند و بی‌صدا ما را سنگین می‌کند. از آن فرار می‌کنیم، آن را پنهان می‌کنیم، انکارش می‌کنیم؛ زیرا یاد گرفته‌ایم که قوی باشیم، لبخند بزنیم، ادامه دهیم. اما حقیقت این است: غم بخشی از انسان بودن است. غم زمانی به وجود می‌آید که چیزی را از دست می‌دهیم: یک شخص، یک رویا، یک اعتماد یا حتی تصویر خودمان. هر فقدانی یک جای خالی کوچک در درون ما باقی می‌گذارد. اگر این جای خالی‌ها نادیده گرفته شوند، به سکوتی عمیق تبدیل می‌شوند؛ سکوتی که بلندتر از هر صدایی در شب فریاد می‌زند. برخی غم را نشانه ضعف می‌دانند. اما غم نشانه عمق است. کسانی که هرگز غمگین نبوده‌اند، احتمالاً هرگز عمیقاً عشق نورزیده‌اند. غم بهای ارتباط است؛ بهای محبت. اگر چیزی برای ما مهم نباشد، از دست دادن آن ما را نمی‌شکند. بنابراین، اگر بشکنیم، به این معنی است که چیزی در قلب ما گرانبها بوده است. غم مانع از تشخیص آنچه واقعاً مهم است می‌شود. در لحظات شادی، اغلب فقط به سطح نگاه می‌کنیم؛ با این حال، در غم، عمیق‌تر در درون خود کاوش می‌کنیم...