از تاریکی به روشنایی

  از گوشت و ناخن تا    اعداد ) تأملی بر فروپاشی پیوندهای انسانی در عصر مادی‌گرایی سخنان من ممکن است تلخ و تأمل‌برانگیز باشد. اما من از شکافی صحبت می‌کنم که به آرامی و بی‌صدا بین مردم باز شده است؛ شکافی که نه با درگیری، بلکه با اعداد و قیمت‌ها عمیق‌تر شده است. همان پیوندهایی که زمانی «طبیعی» و ناگسستنی بودند، اکنون زیر بار محاسبات خم می‌شوند. تراژدی اینجاست: پول ذاتاً بد نیست، بلکه وقتی به معیار ارزش انسان تبدیل می‌شود، روابط را از بین می‌برد. امروزه، مادی‌گرایی کلمه غالب است. همیشه گفته شده است که گوشت و خون جدایی‌ناپذیرند؛ خواهر و برادر، مادر و فرزند. پیوندهایی که باید ناگسستنی باشند، اکنون تحت تأثیر معیارهای اقتصادی و ارزش‌های مادی به آرامی در حال فروپاشی هستند. به نظر می‌رسد فراموش کرده‌ایم که پول به طور ضمنی این جدایی را ممکن می‌سازد. کاش دنیا به گونه‌ای دیگر توسعه یافته بود. روابط انسانی در گذشته بر اساس اخلاق، تعهد و همدلی بود. خانواده و خویشاوندی امن‌ترین پایه برای حمایت عاطفی و اجتماعی محسوب می‌شدند و جدایی تقریباً غیرممکن و غیرمنطقی به نظر می‌رسید. تصویر «گوشت و ...

  وقتی انسانیت فریاد  می‌زند انسانیت زمانی فرو می‌پاشد که از رنج مظلومان فقط «سخن گفته می‌شود»، اما به آن عمل نمی‌شود. و ترس موذیانه جایگزین عدالت می‌شود. و وقتی ترس ما را ساکت می‌کند، دیگر یک احساس شخصی نیست، بلکه نوعی بی‌عدالتی است. صدای مظلومان هیچ دین، نام و مرزی نمی‌شناسد، مظلومان صرفاً مظلوم هستند. انسان بودن به معنای گوش دادن به ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم، همدستی ناخواسته است. البته ما نمی‌توانیم نیات و افکار افراد را قضاوت کنیم؛ فقط خدا می‌داند چه کسی واقعاً خوب است و چه کسی نیست. اما وقتی می‌بینیم که چگونه مسیحیان، مسلمانان و سایر اقلیت‌های مذهبی در هند به طور سیستماتیک توسط گروه‌های افراطی سرکوب و به طرز وحشیانه‌ای مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت خود یک بی‌عدالتی وحشتناک است. انسان بودن به معنای پیروی از ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم به معنای همدستی غیرارادی است. به ویژه در این ایام کریسمس، قلب هر انسان آزاده‌ای از رنج مسیحیان به درد می‌آید. من به عنوان یک مسلمان، ...