مرزی درونی برای انسان ماندن-نویسنده: گویا روشن
مرزی درونی برای انسان ماندن ) در دنیایی که قضاوت و تحقیر خیلی سریع اتفاق میافتد، انسان بودن دشوار است. بسیاری از ما نقصهای دیگران را برجسته میکنیم و نقصهای خودمان را نادیده میگیریم. اما چه میشد اگر قبل از هرگونه قضاوتی، به درون خود نگاه کنیم؟ چه میشود اگر به ما یادآوری شود که نقصها و گناهان ما ممکن است بزرگترین از همه باشند؟ این مقاله تجربهای از یک سبک زندگی است: روشی که سالها در آن زندگی کردهام و مسیرم را روشن نگه داشته است. سالهاست که وقتی وارد گروهی میشوم، قبل از اینکه به نقصهای دیگران فکر کنم، با خودم گفتهام: شاید نقصها و گناهان من بزرگترین از همه باشند. نه برای تحقیر خودم یا از روی ترس؛ بلکه برای جلوگیری از قدم گذاشتن روی خطی که قضاوت، تحقیر یا تبعیض نامیده میشود. این یادآوری درونی مرا از زندگی دور نکرده یا مرا دلسرد نکرده است؛ این چراغی بوده که مسیرم را روشن نگه داشته است. با این دیدگاه، توانستهام بدون قضاوت یا برتری به دیگران نزدیک شوم، در حالی که همچنان خودم را حفظ میکنم. اکثر مردم نقصهای خود را نمیبینند و نقصهای دیگران را برجسته میکنند؛ این از روی ...