از تاریکی به روشنایی

دشمن کجاست؟ برخی از دولت‌ها، وقتی با سوالات عمومی مواجه می‌شوند، به جای پاسخگویی، دشمن‌تراشی می‌کنند. این یک راه آسان برای فرار از مسئولیت است، زیرا پاسخگویی به معنای پذیرش اشتباهات، توضیح عملکرد و تحمل انتقادات است. اما وقتی همه مشکلات را می‌توان به «دشمن» نسبت داد، نیازی به صحبت در مورد ریشه مشکلات نیست. هزینه‌ها، فساد و ناکارآمدی نتیجه توطئه می‌شوند. نارضایتی عمومی به تحریک خارجی تبدیل می‌شود. منتقدان به عوامل خارجی تبدیل می‌شوند و رقبای سیاسی به تهدیدهایی برای امنیت ملی تبدیل می‌شوند. مشکل از زمانی شروع می‌شود که این روایت از سیاست خارجی به سیاست داخلی منتقل می‌شود، جایی که دولت مخالفان را به عنوان دشمن به جای رقیب معرفی می‌کند. ترکیه امروز نمونه بارز این امر است. سال‌هاست که رجب طیب اردوغان سیاست خود را با ترکیبی از ملی‌گرایی، امنیت و هشدار در مورد تهدیدات داخلی و خارجی دنبال می‌کند. البته ترکیه با تهدیدات امنیتی واقعی، گروه‌های مسلح گرفته تا جنگ‌های اطراف مرزهای خود، روبرو بوده است. بنابراین نمی‌توان همه تهدیدات را ساختگی دانست. با این حال، مشکل زمانی تشدید می‌شود که از «تهدید ام...