از تاریکی به روشنایی

  گناه سکوت: وقتی حقوق بشر خواب است انسان بودن چیزی بیش از داشتن دو دست و دو پا است. انسان بودن یعنی درد دیگران را حس کردن، حتی اگر آنها را نشناسیم. یعنی وقتی می‌دانیم کسی رنج می‌کشد، سکوت نکنیم. و حقیقت را پنهان نکنیم، حتی اگر برایمان گران تمام شود. گاهی اوقات ما هرگز کسی را حضوری ملاقات نکرده‌ایم، اما وقتی می‌شنویم که با او ناعادلانه رفتار شده است، قلبمان می‌شکند. این همدلی، صرف نظر از ملیت، مذهب یا مرز، نشانه‌ای از زنده بودن انسانیت است. اگر قلب‌های ما هنوز به رنج دیگران واکنش نشان می‌دهند، پس ما هنوز انسان هستیم، حتی اگر جهان به آن انسانیت پشت کرده باشد. با این حال، برخی از نهادهای حقوق بشر، که باید نگهبانان عدالت باشند، به اندازه کافی به رنج عظیم مردم پاسخ نمی‌دهند. این جهل نیست؛ بلکه یک انتخاب است. انتخابی در مورد اینکه کدام بحران‌ها را می‌بینیم و کدام را نادیده می‌گیریم. کدام قربانیان را به خط مقدم می‌آوریم و کدام را به حاشیه می‌رانیم. برای مثال، وقتی قانونی در افغانستان تصویب می‌شود که عملاً خشونت علیه زنان و دختران را قانونی می‌کند. وقتی کودکان در یمن از گرسنگی می‌میرند. و...