از تاریکی به روشنایی

وقتی سخن و تصمیم ترامپ با هم بیگانه‌اند سیاستمداری که حرف‌هایش با اعمالش همخوانی ندارد، مدام چیزهایی می‌گوید که باید فردا تغییر دهد یا کنار بگذارد، ترسناک است. وقتی چنین شخصی رئیس جمهور ایالات متحده باشد، مشکل دیگر به شخصیت و سبک صحبت کردن او محدود نمی‌شود، زیرا هر جمله‌ای که می‌گوید می‌تواند به یک تصمیم سیاسی، اقتصادی یا حتی نظامی تبدیل شود. مشکل ترامپ فقط این نیست که زیاد حرف می‌زند. مشکل این است که در سیاست‌های او، مرز بین اظهارات، تهدیدها، وعده‌ها و تصمیمات آنی آنقدر مبهم است که تشخیص دروغ و آنچه باید جدی گرفته شود، غیرممکن است. او ممکن است امروز درباره پایان دادن به یک بحران صحبت کند و فردا آن را ادامه دهد. او ممکن است درباره اعمال فشار اقتصادی بر دیگران صحبت کند، اما این فشار در نهایت به مصرف‌کنندگان آمریکایی ضربه خواهد زد. او ممکن است درباره قدرت آمریکا صحبت کند، اما تصمیمی گرفته خواهد شد که متحدانش را نگران و رقبایش را تقویت می‌کند. در اینجا، این سوال فراتر از "ترامپ چه گفت؟" می‌رود و به یک سوال بسیار مهم‌تر منجر می‌شود: ترامپ پس از گفتن آن چه خواهد کرد؟ در سیاست خارج...

انبوه اطلاعات ، فقر اندیشه   امروز شاید ما در عجیب‌ترین دوران تاریخ زندگی می‌کنیم؛ دورانی که همه یک گوشی هوشمند در دست دارند و خود را در حال قدم زدن در کتابخانه تصور می‌کنند. امروز اگر از کسی درباره جنگ، اقتصاد، مذهب، پزشکی، سیاست یا تاریخ بپرسید در عرض چند ثانیه پاسخ خواهید گرفت. نه به این دلیل که سال‌ها درس خوانده‌اند، بلکه به این دلیل که دیشب یک ویدیوی یک دقیقه‌ای تماشا کرده‌اند،  و یا چند جمله در رسانه‌های اجتماعی خوانده‌اند. غم‌انگیزترین بخش این است که بسیاری از ما دیگر وقت فکر کردن نداریم. اگر چیزی بیش از چند دقیقه طول بکشد، حوصله‌مان سر می‌رود. اگر کتابی بیش از چند صفحه باشد، آن را کنار می‌گذاریم. در عوض، ساعت‌ها صرف تماشای ویدیوهای بی‌معنی می‌کنیم و تمام توجه خود را به آنها معطوف می‌کنیم. در حالیکه، دانش واقعی نیاز به تلاش دارد. ما باید بخوانیم، بپرسیم و از اشتباهات خود درس بگیریم. اما امروز، بازار نسخه ارزان‌تری از دانش را می‌فروشد: دانش سطحی، زودگذر و بدون ساختار. و مهم‌ترین  بخش این است که سطحی بودن به خواندن محدود نمی‌شود؛ بلکه به تجربیات نیز گسترش می‌یابد. بن...

کودکانی که آینده را ندیدند کودک نمادی از آغاز زندگی است؛ نمادی از رویاها، امیدها و آینده‌ای که هنوز محقق نشده است. با این حال، در بسیاری از نقاط جهان، کودکانی هستند که از این آینده محروم شده‌اند. نه به این دلیل که فاقد رویا هستند، بلکه به این دلیل که ابرقدرت‌ها آینده آنها را از طریق جنگ، نفرت، فقر و بی‌عدالتی نابود کرده‌اند. دوران کودکی نباید در میان ناله آژیرها، در سنگرها، در میان آوار یا در صف‌های ضروری برای بقا سپری شود، بلکه باید با خنده، در میان دوستان و در کلاس درس باشد. با این حال، برای میلیون‌ها کودک، واقعیت بسیار متفاوت است. آنها به جای مداد، ترس را در دست دارند؛ به جای کتاب، صفحات انفجار را ورق می‌زنند؛ و به جای امید به آینده، فقط آرزو می‌کنند که یک روز دیگر زندگی کنند. در هیچ یک از جنگ‌ها، کودکان نقشی در شروع درگیری نداشتند، با این حال آنها اولین قربانیان آن بودند. خانه‌های آنها ویران می‌شود، خانواده‌هایشان از هم می‌پاشد و از امنیتی که اساسی‌ترین حق هر کودکی است، محروم می‌شوند. برخی هرگز به مدرسه باز نمی‌گردند؛ برخی دیگر حتی فرصت بزرگ شدن را ندارند. اما این تراژدی فقط به جنگ...

  کابوسی که دیگر نمی‌توان پنهانش کرد کانادا سال‌ها به عنوان یکی از بهترین کشورهای جهان برای زندگی معرفی شده است؛ کشوری با اقتصاد قدرتمند، خدمات درمانی عمومی، امنیت اجتماعی و کیفیت بالای زندگی. اما پشت این تصویر زیبا، واقعیتی تلخ در حال گسترش است؛ واقعیتی که هر روز در خیابان‌ها، ایستگاه‌های مترو، اتوبوس‌ها و پارک‌های شهری دیده می‌شود، اما کمتر کسی حاضر است درباره ابعاد واقعی آن سخن بگوید. امروز در بسیاری از شهرهای کانادا، دیدن افرادی که در اثر مصرف مواد مخدر در پیاده‌روها افتاده‌اند یا در گوشه‌ای از ایستگاه مترو بی‌حرکت نشسته‌اند، دیگر صحنه‌ای عجیب نیست. آنچه روزی یک بحران محدود به حاشیه جامعه تلقی می‌شد، اکنون به بخشی از زندگی روزمره شهرها تبدیل شده است. بسیاری از شهروندان هر روز از کنار این صحنه‌ها عبور می‌کنند؛ گویی جامعه به تدریج به دیدن آنها عادت کرده است. سؤال اینجاست: چگونه کشوری که نماد رفاه و پیشرفت معرفی می‌شود، به جایی رسیده است که بحران اعتیاد چنین آشکار و فراگیر در برابر چشم همگان قرار گرفته است؟ واقعیت این است که بحران امروز تنها نتیجه مصرف مواد مخدر نیست. سال‌ها سیاست...

 فقر چیست؟ فقر فقط نبودِ پول نیست؛ یک حالتِ بد در زندگی است که آرام‌آرام به تمام لایه‌های وجود انسان نفوذ می‌کند. اول در سفره دیده می‌شود، بعد در لباس، بعد در نگاه، و در نهایت در امید. چیزی که در آغاز «کمبود» به نظر می‌رسد، کم‌کم به یک «سبک زندگی تحمیلی» تبدیل می‌شود. فقر همیشه با عدد و آمار توضیح داده می‌شود، اما در واقعیت، عددها فقط سطح ماجرا هستند. پشت هر رقم، انسانی ایستاده که مجبور شده انتخاب‌هایش را کوچک‌تر کند: رؤیاهای کمتر، مسیرهای محدودتر، و آینده‌ای که همیشه یک قدم عقب‌تر از دیگران حرکت می‌کند. فقیر شدن فقط از دست دادن دارایی نیست؛ از دست دادن امکان‌هاست. بدترین شکل فقر، آن نیست که انسان نان ندارد؛ آن است که احساس کند دیده نمی‌شود. وقتی جامعه به فقر عادت می‌کند، رنج هم عادی می‌شود. آدم‌ها از کنار درد عبور می‌کنند، بی‌آنکه مکثی کنند. در چنین جهانی، فقر فقط یک وضعیت اقتصادی نیست، بلکه نوعی خاموشی جمعی است. فقر همچنین زبان انسان را تغییر می‌دهد. کسی که در تنگنا زندگی می‌کند، کم‌کم یاد می‌گیرد کمتر حرف بزند، کمتر بخواهد، و حتی کمتر اعتراض کند. این سکوت، خطرناک‌تر از خودِ گرسن...

 آنچه جهان اسلام را  نابود کرد   وقتی صحبت از جنگ، فقر و تفرقه در جهان اسلام می‌شود، بسیاری به دنبال کسی برای سرزنش می‌گردند: یک نام، یک رهبر، یک ملت یا یک دشمن خارجی. حقیقت تلخ این است که هیچ کس جهان اسلام را به وضعیت فعلی خود نرسانده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، ثمره تلخ مجموعه‌ای از خیانت‌ها، اشتباهات، ظلم و ستم و سال‌ها سکوت است. جهل مخرب‌ترین عامل در جهان اسلام است. این جهل به نام اسلام، عقل را خفه کرده، مخالفان را سرکوب کرده و متفکران را به حاشیه رانده است. در حالی که اسلام فرستاده شده است تا ستاره هدایت بشریت باشد، همانطورکه  خداوند در قرآن کریم می‌فرماید:: «الّذی علّم بالقلم * علّم الإنسان ما لم یعلم»  (خدایی که با قلم آموزش داد و به انسان آنچه را نمی‌دانست یاد داد) و هدف دین، بیداری و رهایی انسان از زنجیر جهل است.   با این حال، متأسفانه بسیاری از کشورهای مسلمان هنوز در چرخه معیوب جنگ‌های بی‌پایان مذهبی و فرقه‌ای گرفتار هستند. یکی از بارزترین دلایل، تعصبی است که مسلمانان را در مقابل مسلمانان قرار می‌دهد: شیعیان در مقابل سنی‌ها، سنی‌ها در مقابل شیع...

.   ایران، نامی کە فروتنی را می‌تاباند- نویسندە: گویا روشن   ایران، فروتنی را القا می‌کند . هر وقت نام «ایران» را می‌شنوم، حتی قبل از اینکه به مرزها و جغرافیای آن فکر کنم، ابتدا به فرهنگی فکر می‌کنم که قرن‌ها به ارث رسیده و بر پایه ادب، احترام، همزیستی مسالمت‌آمیز و انسان‌دوستی بنا شده است. برای من، ایران چیزی بیش از یک کشور است؛ فلسفه‌ای است که شعر، عشق، دانش و فروتنی را در هم می‌آمیزد. نام «ایران» خود، دوستی را تداعی می‌کند. در این سرزمین، بزرگترین شاعران، عشق را فریاد زده‌اند، متفکران، خرد را کاویده‌اند و حتی در سخت‌ترین دوران، مردم ایران هرگز مهمان‌نوازی خود را فراموش نکرده‌اند. من به ایران افتخار می‌کنم؛ نه به خاطر قدرتش، نه به خاطر ثروتش و نه به خاطر وسعتش. افتخار من در فرهنگ چند صد ساله آن نهفته است که به جای نفرت، گفتگو، به جای خصومت، دوستی و به جای ویرانی، سازندگی را فرا می‌خواند. تاریخ هر ملتی فراز و نشیب‌های خود را دارد، اما ایرانی که من می‌شناسم، ایرانی است که روحش در شعر حافظ، حکمت سعدی، اندیشه فردوسی و عشق مولوی زنده است. این میراث، میراث جنگ نیست، بلکه میراث فره...

برای من، وطن مادر است . وطن، مادر است: چون هویت، خاطره و مسئولیت بە همراە دارد برای یک فرد، وطن فقط یک نام در گذرنامه،    و یا یک پرچم روی ساختمان یا مرزی روی نقشه نیست. وطن چیزی بیش از ساختارهای سیاسی و اداری است؛ و پیوندی عمیق بین مردم، سرزمین، خاطره و تاریخ است. برای من، وطنم فقط یک کشور نیست؛ بلکه تداوم هویت من است. ردپای زندگی من در آن جریان دارد و رشته‌ای نامرئی مرا به نسل‌های قبل از خودم متصل می‌کند. در سرزمین مادری‌ام، صدای اجدادم را می‌شنوم، ریشه در زبان آنها دارم و خودم را در خاطره آنها منعکس شده می‌بینم. به همین دلیل است که وطن را نمی‌توان صرفاً با سیاست یا دولت تعریف کرد؛ دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما وطن در لایه‌های عمیق‌تر وجود انسان باقی می‌ماند. وقتی می‌گویم وطن، مادر است، صرفاً یک تشبیه شاعرانه نیست. می‌توان از مادر انتقاد کرد، می‌توان از او ناامید شد، حتی می‌توان از او فاصله گرفت، اما نمی‌توان آرزوی نابودی وی را داشت. این رابطه پیچیده عشق، انتقاد و مسئولیت نیز در مفهوم خانه منعکس شده است. ممکن است کسی از وضعیت کشور خود ناراضی باشد یا از آرزوهای برآورده نشده ...

ترامپ در میان خواب و خیال االبته باید گفت: ترامپ نمی‌تواند از طریق اظهارات سیاسی، اعتبار، عزت و هویت ملی کانادا را تضعیف کند. دیدگاه‌های او در مورد کانادا، صرف نظر از هرگونه انگیزه سیاسی مخرب، واقعیت اساسی این کشور را تغییر نمی‌دهد: کانادا کشوری مستقل با حاکمیت ملی، نظام سیاسی منتخب، قوانین و اقتصادهای مستقل و هویت تاریخی متمایز است. بنابراین، اعتبار کانادا به قضاوت یا تأیید هیچ دولت دیگری بستگی ندارد. به طور مشابه، مشروعیت سیاسی و جایگاه بین‌المللی کانادا نیازی به تأیید واشنگتن یا ترامپ ندارد. کانادا بر پایه‌های سیاسی، اجتماعی و تاریخی خود بنا شده است. البته، ترامپ می‌تواند واقعیت‌ها را نادیده بگیرد یا آنها را مطابق با منافع سیاسی خود تغییر دهد. با این حال، واشنگتن نباید نقش و حمایت تاریخی کانادا را فراموش کند؛ تاریخ را نمی‌توان به راحتی پاک کرد. کانادا دهه‌هاست که در کنار ایالات متحده ایستاده است. این کشور نه تنها همسایه مهمی برای ایالات متحده بوده، بلکه شریکی قابل اعتماد و متحدی نزدیک نیز بوده است. کانادا در طول جنگ‌ها، بحران‌های امنیتی، اختلافات تجاری، بحران‌های جهانی و دوران سخت د...