برای من، وطن مادر است- گویا روشن

برای من، وطن مادر است

.

وطن، مادر است: چون هویت، خاطره و مسئولیت بە همراە دارد

برای یک فرد، وطن فقط یک نام در گذرنامه،  و یا یک پرچم روی ساختمان یا مرزی روی نقشه نیست. وطن چیزی بیش از ساختارهای سیاسی و اداری است؛ بلکه پیوندی عمیق بین مردم، سرزمین، خاطره و تاریخ است.

برای من، وطنم فقط یک کشور نیست؛ بلکه تداوم هویت من است. ردپای زندگی من در آن جریان دارد و رشته‌ای نامرئی مرا به نسل‌های قبل از خودم متصل می‌کند. در سرزمین مادری‌ام، صدای اجدادم را می‌شنوم، ریشه در زبان آنها دارم و خودم را در خاطره آنها منعکس شده می‌بینم. به همین دلیل است که وطن را نمی‌توان صرفاً با سیاست یا دولت تعریف کرد؛ دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما وطن در لایه‌های عمیق‌تر وجود انسان باقی می‌ماند.

وقتی می‌گویم وطن، مادر است، صرفاً یک تشبیه شاعرانه نیست. می‌توان از مادر انتقاد کرد، می‌توان از او ناامید شد، حتی می‌توان از آنها فاصله گرفت، اما نمی‌توان آرزوی نابودی وی را داشت. این رابطه پیچیده عشق، انتقاد و مسئولیت نیز در مفهوم خانه منعکس شده است. ممکن است کسی از وضعیت کشور خود ناراضی باشد یا از آرزوهای برآورده نشده رنجیده باشد؛ اما این احساسات نباید تا جایی پیش برود که ارزش کشور و مردم آن را کاهش دهد.

وطن زمانی آسیب می‌بیند که از یک "خانه مشترک" به مزرعه نفرت، انتقام و نابودی دیگران تبدیل شود. در چنین لحظه‌ای، ایده غریزه مادری وطن فراموش می‌شود و خاک از خاطره و زندگی خالی می‌شود. تجربه بسیاری از جوامع نشان داده است که فروپاشی همیشه نتیجه استبداد نیست، بلکه گاهی اوقات نتیجه شکاف‌های عمیق اجتماعی و از دست دادن حس مشترک انسانیت نیز هست.

همچنین یک تناقض تلخ وجود دارد: برخی از مردم در جستجوی آزادی به نقطه‌ای می‌رسند که فراموش می‌کنند آزادی بدون حفاظت از جان و سرزمین، معنای پایداری ندارد. آزادی صرفاً به معنای نابودی یک ساختار موجود نیست؛ بلکه توانایی ساختن جامعه‌ای است که در آن عدالت، احترام و همزیستی مسالمت‌آمیز امکان‌پذیر است. جامعه‌ای که فقط در خیال آزادی زندگی می‌کند اما مسئولیت عملی آن را بر عهده نمی‌گیرد، خطر تکرار بحران‌های گذشته را به جان می‌خرد.

در نهایت، وطن فقط موضوع سیاست نیست، بلکه موضوع اخلاق و انسانیت نیز هست. اگر وطن مادر است، پس مسئولیت ما نه تنها دوست داشتن آن، بلکه مراقبت از آن در مواقع بحران، درگیری و تغییر نیز بر عهده‌ی ماست. و اگر وطن هویت ماست، پس حفظ آن به معنای حفظ حافظه‌ی جمعی، کرامت انسانی و امکانات آینده‌ی ماست.

بنابراین، افرادی که میهن خود را صرفاً برای تغییر  دولت ایران نابود می‌کنند، خائنانی بیش نیستند و لیاقت حضور در میهن، هویت و کشور ما را ندارند.