کودکانی که آینده را ندیدند. نویسنده: گویا روشن

کودکانی که آینده را ندیدند

کودک نمادی از آغاز زندگی است؛ نمادی از رویاها، امیدها و آینده‌ای که هنوز محقق نشده است. با این حال، در بسیاری از نقاط جهان، کودکانی هستند که از این آینده محروم شده‌اند. نه به این دلیل که فاقد رویا هستند، بلکه به این دلیل که ابرقدرت‌ها آینده آنها را از طریق جنگ، نفرت، فقر و بی‌عدالتی نابود کرده‌اند. دوران کودکی نباید در میان ناله آژیرها، در سنگرها، در میان آوار یا در صف‌های ضروری برای بقا سپری شود، بلکه باید با خنده، در میان دوستان و در کلاس درس باشد.

با این حال، برای میلیون‌ها کودک، واقعیت بسیار متفاوت است. آنها به جای مداد، ترس را در دست دارند؛ به جای کتاب، صفحات انفجار را ورق می‌زنند؛ و به جای امید به آینده، فقط آرزو می‌کنند که یک روز دیگر زندگی کنند.

در هیچ یک از جنگ‌ها، کودکان نقشی در شروع درگیری نداشتند، با این حال آنها اولین قربانیان آن بودند. خانه‌های آنها ویران می‌شود، خانواده‌هایشان از هم می‌پاشد و از امنیتی که اساسی‌ترین حق هر کودکی است، محروم می‌شوند.

برخی هرگز به مدرسه باز نمی‌گردند؛ برخی دیگر حتی فرصت بزرگ شدن را ندارند.

اما این تراژدی فقط به جنگ‌ها محدود نمی‌شود. فقر همچنین هر روز هزاران کودک را ساکت می‌کند. کودکی که مجبور است برای سیر کردن شکم خانواده‌اش کار کند، کودکی که از تحصیل محروم شده است، یا کودکی که از کمبود مراقبت‌های پزشکی می‌میرد - همه آنها قربانیان خاموش جهانی پر از فرصت‌ها، اما بدون عدالت هستند. دردناک‌تر این واقعیت است که بسیاری از این کودکان در تاریخ بی‌نام می‌مانند. آنها شمرده می‌شوند، به اعداد تقلیل می‌یابند و سپس فراموش می‌شوند. جهان گاهی اوقات آنقدر به اعداد عادت می‌کند که فراموش می‌کند پشت هر عدد، چهره کودکی است که می‌توانست پزشک، معلم، هنرمند، نویسنده یا کسی شود که می‌توانست جهان را به مکانی بهتر تبدیل کند.

هیچ کودکی با نفرت متولد نمی‌شود. این ابرقدرت‌ها هستند که نفرت را برمی‌انگیزند و کودکان هزینه آن را می‌پردازند. آنها هیچ مرزی نمی‌شناسند، هیچ سیاستی را نمی‌فهمند و جایی در مبارزه برای قدرت ندارند. با این حال، آنها بیشتر از تصمیماتی که پشت درهای بسته گرفته می‌شود، رنج می‌برند.

اگر امروز از کودکان محافظت نکنیم، فردا کسی برای محافظت باقی نخواهد ماند. آینده هر ملتی در چشمان کودکان آن نهفته است. هر کودکی که قربانی جنگ، گرسنگی یا بی‌عدالتی می‌شود، نه تنها زندگی خود، بلکه بخشی از آینده بشریت را نیز از دست می‌دهد.

شاید روزی تاریخ از نسل ما بپرسد: وقتی آینده‌ات در دود، آوار، گرسنگی و ترس غرق شد، چه کردی؟ آیا فقط ایستادی و تماشا کردی، یا گامی، هرچند کوچک، برای دفاع از بشریت برداشتی؟

کودکانی که نتوانستند آینده خود را ببینند، دیگر هرگز سخن نخواهند گفت؛ با این حال سکوت آنها بلندترین فریاد وجدان انسانی است.