از تاریکی به روشنایی

 فقر چیست؟ فقر فقط نبودِ پول نیست؛ یک حالتِ بد در زندگی است که آرام‌آرام به تمام لایه‌های وجود انسان نفوذ می‌کند. اول در سفره دیده می‌شود، بعد در لباس، بعد در نگاه، و در نهایت در امید. چیزی که در آغاز «کمبود» به نظر می‌رسد، کم‌کم به یک «سبک زندگی تحمیلی» تبدیل می‌شود. فقر همیشه با عدد و آمار توضیح داده می‌شود، اما در واقعیت، عددها فقط سطح ماجرا هستند. پشت هر رقم، انسانی ایستاده که مجبور شده انتخاب‌هایش را کوچک‌تر کند: رؤیاهای کمتر، مسیرهای محدودتر، و آینده‌ای که همیشه یک قدم عقب‌تر از دیگران حرکت می‌کند. فقیر شدن فقط از دست دادن دارایی نیست؛ از دست دادن امکان‌هاست. بدترین شکل فقر، آن نیست که انسان نان ندارد؛ آن است که احساس کند دیده نمی‌شود. وقتی جامعه به فقر عادت می‌کند، رنج هم عادی می‌شود. آدم‌ها از کنار درد عبور می‌کنند، بی‌آنکه مکثی کنند. در چنین جهانی، فقر فقط یک وضعیت اقتصادی نیست، بلکه نوعی خاموشی جمعی است. فقر همچنین زبان انسان را تغییر می‌دهد. کسی که در تنگنا زندگی می‌کند، کم‌کم یاد می‌گیرد کمتر حرف بزند، کمتر بخواهد، و حتی کمتر اعتراض کند. این سکوت، خطرناک‌تر از خودِ گرسن...

 آنچه جهان اسلام را  نابود کرد   وقتی صحبت از جنگ، فقر و تفرقه در جهان اسلام می‌شود، بسیاری به دنبال کسی برای سرزنش می‌گردند: یک نام، یک رهبر، یک ملت یا یک دشمن خارجی. حقیقت تلخ این است که هیچ کس جهان اسلام را به وضعیت فعلی خود نرسانده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، ثمره تلخ مجموعه‌ای از خیانت‌ها، اشتباهات، ظلم و ستم و سال‌ها سکوت است. جهل مخرب‌ترین عامل در جهان اسلام است. این جهل به نام اسلام، عقل را خفه کرده، مخالفان را سرکوب کرده و متفکران را به حاشیه رانده است. در حالی که اسلام فرستاده شده است تا ستاره هدایت بشریت باشد، همانطورکه  خداوند در قرآن کریم می‌فرماید:: «الّذی علّم بالقلم * علّم الإنسان ما لم یعلم»  (خدایی که با قلم آموزش داد و به انسان آنچه را نمی‌دانست یاد داد) و هدف دین، بیداری و رهایی انسان از زنجیر جهل است.   با این حال، متأسفانه بسیاری از کشورهای مسلمان هنوز در چرخه معیوب جنگ‌های بی‌پایان مذهبی و فرقه‌ای گرفتار هستند. یکی از بارزترین دلایل، تعصبی است که مسلمانان را در مقابل مسلمانان قرار می‌دهد: شیعیان در مقابل سنی‌ها، سنی‌ها در مقابل شیع...

.   ایران، نامی کە فروتنی را می‌تاباند- نویسندە: گویا روشن   ایران، فروتنی را القا می‌کند . هر وقت نام «ایران» را می‌شنوم، حتی قبل از اینکه به مرزها و جغرافیای آن فکر کنم، ابتدا به فرهنگی فکر می‌کنم که قرن‌ها به ارث رسیده و بر پایه ادب، احترام، همزیستی مسالمت‌آمیز و انسان‌دوستی بنا شده است. برای من، ایران چیزی بیش از یک کشور است؛ فلسفه‌ای است که شعر، عشق، دانش و فروتنی را در هم می‌آمیزد. نام «ایران» خود، دوستی را تداعی می‌کند. در این سرزمین، بزرگترین شاعران، عشق را فریاد زده‌اند، متفکران، خرد را کاویده‌اند و حتی در سخت‌ترین دوران، مردم ایران هرگز مهمان‌نوازی خود را فراموش نکرده‌اند. من به ایران افتخار می‌کنم؛ نه به خاطر قدرتش، نه به خاطر ثروتش و نه به خاطر وسعتش. افتخار من در فرهنگ چند صد ساله آن نهفته است که به جای نفرت، گفتگو، به جای خصومت، دوستی و به جای ویرانی، سازندگی را فرا می‌خواند. تاریخ هر ملتی فراز و نشیب‌های خود را دارد، اما ایرانی که من می‌شناسم، ایرانی است که روحش در شعر حافظ، حکمت سعدی، اندیشه فردوسی و عشق مولوی زنده است. این میراث، میراث جنگ نیست، بلکه میراث فره...

برای من، وطن مادر است . وطن، مادر است: چون هویت، خاطره و مسئولیت بە همراە دارد برای یک فرد، وطن فقط یک نام در گذرنامه،    و یا یک پرچم روی ساختمان یا مرزی روی نقشه نیست. وطن چیزی بیش از ساختارهای سیاسی و اداری است؛ و پیوندی عمیق بین مردم، سرزمین، خاطره و تاریخ است. برای من، وطنم فقط یک کشور نیست؛ بلکه تداوم هویت من است. ردپای زندگی من در آن جریان دارد و رشته‌ای نامرئی مرا به نسل‌های قبل از خودم متصل می‌کند. در سرزمین مادری‌ام، صدای اجدادم را می‌شنوم، ریشه در زبان آنها دارم و خودم را در خاطره آنها منعکس شده می‌بینم. به همین دلیل است که وطن را نمی‌توان صرفاً با سیاست یا دولت تعریف کرد؛ دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما وطن در لایه‌های عمیق‌تر وجود انسان باقی می‌ماند. وقتی می‌گویم وطن، مادر است، صرفاً یک تشبیه شاعرانه نیست. می‌توان از مادر انتقاد کرد، می‌توان از او ناامید شد، حتی می‌توان از او فاصله گرفت، اما نمی‌توان آرزوی نابودی وی را داشت. این رابطه پیچیده عشق، انتقاد و مسئولیت نیز در مفهوم خانه منعکس شده است. ممکن است کسی از وضعیت کشور خود ناراضی باشد یا از آرزوهای برآورده نشده ...

ترامپ در میان خواب و خیال االبته باید گفت: ترامپ نمی‌تواند از طریق اظهارات سیاسی، اعتبار، عزت و هویت ملی کانادا را تضعیف کند. دیدگاه‌های او در مورد کانادا، صرف نظر از هرگونه انگیزه سیاسی مخرب، واقعیت اساسی این کشور را تغییر نمی‌دهد: کانادا کشوری مستقل با حاکمیت ملی، نظام سیاسی منتخب، قوانین و اقتصادهای مستقل و هویت تاریخی متمایز است. بنابراین، اعتبار کانادا به قضاوت یا تأیید هیچ دولت دیگری بستگی ندارد. به طور مشابه، مشروعیت سیاسی و جایگاه بین‌المللی کانادا نیازی به تأیید واشنگتن یا ترامپ ندارد. کانادا بر پایه‌های سیاسی، اجتماعی و تاریخی خود بنا شده است. البته، ترامپ می‌تواند واقعیت‌ها را نادیده بگیرد یا آنها را مطابق با منافع سیاسی خود تغییر دهد. با این حال، واشنگتن نباید نقش و حمایت تاریخی کانادا را فراموش کند؛ تاریخ را نمی‌توان به راحتی پاک کرد. کانادا دهه‌هاست که در کنار ایالات متحده ایستاده است. این کشور نه تنها همسایه مهمی برای ایالات متحده بوده، بلکه شریکی قابل اعتماد و متحدی نزدیک نیز بوده است. کانادا در طول جنگ‌ها، بحران‌های امنیتی، اختلافات تجاری، بحران‌های جهانی و دوران سخت د...

وقتی همه صلح می‌خواهند، اما  جنگ ادامه دارد همه از صلح و عدالت صحبت می‌کنند. با این حال حملات موشکی ادامه دارد، تهدیدها پابرجاست و غیرنظامیان قربانی تصمیمات ابرقدرت‌ها    می‌شوند. متجاوزان نمی‌توانند با یک دست بمب پرتاب کنند و با دست دیگر پرچم صلح را برافراشته نگه دارند. بنابراین، برای درک یک جنگ، باید اقدامات رهبران آن را بررسی کنیم. زیرا پاسخ در یک تمایز اساسی نهفته است: صلح و تسلیم دو چیز کاملاً متفاوت هستند. به همین دلیل است که جنگ‌ها ادامه دارند. ایران نمونه بارز آن است. این جنگ توسط رژیم جنایتکار اسرائیل و ایالات متحده به آن تحمیل شد و ایران به درستی از خود دفاع کرد. البته محاسبات اشتباه صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها در مورد ایران اشتباه بود. آنها ساده‌لوحانه معتقد بودند که افزایش فشار، حمله نظامی و تضعیف ساختارهای آن، در صورت حمله، شانس کمی برای دفاع یا مقاومت ایران باقی می‌گذارد و فکر می‌کردند که این کشور در نهایت بدون اعتراض پای میز مذاکره خواهد نشست و شرایط طرف مقابل را خواهد پذیرفت. این چیزی بیش از یک توهم نبود. به عبارت دیگر، این تفاوت بین قدرت نظامی و سیاسی است. ...

ترامپ و آیینهٔ امریکا آمریکا زمانی الگویی برای جهان بود، کشوری که مظهر ارزش‌های دموکراسی، آزادی و عدالت بود و ملت‌ها را برای تبدیل شدن به جوامع بهتر الهام می‌بخشید. اما در دوران ترامپ، دیگر آن الگو نیست. امروز، آمریکا چیزی بیش از ترامپ نشده است: پوچ، پرخاشگر، بزدل و عاری از رهبری اخلاقی واقعی. حتی مردان باتجربه در آمریکا، کسانی که شجاعت، خرد و جوهره دارند، مجبورند سر تعظیم فرود آورند یا سکوت کنند، زیرا فضای سیاسی و اجتماعی آنقدر تنگ و خطرناک شده است که آزادی بیان و عمل آزاد دیگر امکان‌پذیر نیست. ترامپ با اقدامات و تصمیمات خود همه چیز را نابود کرده است؛ هیچ کس، چه مرد و چه زن، مسیحی، مسلمان یا یهودی، دیگر در امان نیست. او مرزها و تفاوت‌ها را نادیده گرفته است و با سیاست‌های کوته‌بینانه، بی‌باکی و سخنان احمقانه خود، اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی را از بین برده است. جامعه‌ای که زمانی می‌توانست مکانی برای بحث‌های باز و شفاف باشد، اکنون عمیقاً دچار تفرقه شده و با بی‌اعتمادی مشخص می‌شود. هیچ کس، حتی کسانی که واقعاً واجد شرایط رهبری و تصمیم‌گیری هستند، نمی‌توانند بدون ترس و نگرانی از عواقب آن ...

مردم ایران با تمسخر از خودشان می‌پرسند: تو کی هستی، ترامپ؟  آن‌ها با تمسخر می‌پرسند:  «اصلاً تو کی هستی، ترامپ، که می‌خواهی برای آیندهٔ کشور ما تصمیم بگیری؟» این پرسش شاید در ظاهر ساده باشد، اما در پشت آن سال‌ها تجربه، تلخی، بی‌اعتمادی و خستگی یک ملت از بازی‌های قدرت‌های جهانی نهفته است. برای بسیاری از مردم ایران، سیاست‌های خارجی آمریکا صرف‌نظر از اینکه چه کسی در کاخ سفید بوده ، اغلب نه نشانهٔ دلسوزی برای مردم، بلکه بخشی از یک بازی بزرگ قدرت بوده است؛ بازی‌ای که در آن سرنوشت ملت‌ها گاهی به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، وقتی سیاستمداری در آن سوی جهان درباره آیندهٔ ایران سخن می‌گوید، طبیعی است که بخشی از جامعه با تردید، و حتی با تمسخر، واکنش نشان دهد. از نگاه بسیاری از ایرانیان، سرنوشت یک کشور چیزی نیست که در توییت‌ها، سخنرانی‌ها یا تصمیم‌های یک سیاستمدار خارجی تعیین شود. تاریخ ایران سرشار از دوره‌هایی است که مردم آن، در سخت‌ترین شرایط، تلاش کرده‌اند سرنوشت خود را با دستان خود رقم بزنند. همین تجربه تاریخی باعث شده است که حساسیت نسبت به دخالت خارجی، چه واقعی...

  دنیا آلوده‌تر شده است، یا ما آگاه‌تر شده‌ایم؟ گاهی اوقات احساس می‌کنیم دنیا کثیف‌تر، بی‌رحم‌تر و غیراخلاقی‌تر از همیشه است. فقط یک تیتر تکان‌دهنده، یک ویدیوی خشونت‌آمیز یا گزارشی درباره فساد و بی‌عدالتی کافی است تا احساس کنیم انسانیت در حال محو شدن است. اما آیا دنیای امروز واقعاً تاریک‌تر است یا پرده‌ها به سادگی کنار رفته‌اند؟ نگاهی به تاریخ نشان می‌دهد که خشونت، جنگ، برده‌داری، تبعیض و بی‌عدالتی چیز جدیدی نیستند. ما فقط باید صفحات تاریخ را ورق بزنیم: از جنگ‌های بین امپراتوری‌ها گرفته تا نسل‌کشی‌ها، از تفتیش عقاید گرفته تا قتل عام‌های قومی. فجایعی مانند عملیات انفال نیز مستند شده‌اند. جهان همیشه پتانسیل تاریکی را داشته است. پس چرا احساس می‌کنیم امروز "کثیف‌تر" است؟ پاسخ ممکن است در اطلاعات باشد. ما در عصری زندگی می‌کنیم که رویدادی از دورافتاده‌ترین گوشه جهان در عرض چند ثانیه روی صفحه گوشی‌های هوشمند ما ظاهر می‌شود. رسانه‌های اجتماعی، رسانه‌های مستقل و روزنامه‌نگاران شهروند، واقعیت‌هایی را آشکار می‌کنند که زمانی سانسور شده یا هرگز دیده نشده بودند. آنچه تغییر کرده است، طبیعت ...

حریم خصوصی داده‌ها در عصر دیجیتال ا  حریم خصوصی داده‌ها در عصر دیجیتال با استفاده گسترده از تلفن‌های هوشمند و رسانه‌های اجتماعی امروزه، تهدیدها برای حریم خصوصی داده‌ها بیش از هر زمان دیگری است. مردم به طور فزاینده‌ای نسبت به شأن و شخصیت دیگران بی‌تفاوت هستند. حتی در یک حادثه کوچک در خیابان، برخی افراد ترجیح می‌دهند تلفن‌های خود را بیرون بیاورند و به جای کمک کردن، عکس بگیرند. این عکس‌ها می‌توانند به سرعت در فضای آنلاین پخش شوند و گاهی اوقات زندگی یک فرد را برای همیشه تغییر دهند. سبک زندگی ما نیز با ظهور رسانه‌های اجتماعی تغییر کرده است. بسیاری از مردم فوراً آنچه را که در مهمانی‌ها می‌خورند، می‌پوشند یا تجربه می‌کنند، به اشتراک می‌گذارند. میزهای رنگارنگ، لباس‌های گران‌قیمت و جشن‌های پر زرق و برق بدون در نظر گرفتن تأثیری که بر دیگران دارند، به نمایش گذاشته می‌شوند. این رفتار می‌تواند منجر به مقایسه‌های دردناک، احساس حقارت و استرس روانی شود. مرز بین «به اشتراک گذاشتن» و «خودنمایی» به طور فزاینده‌ای مبهم می‌شود و عبور از این مرز می‌تواند مضر باشد. در گذشته، مردم حتی برای ساده‌ترین چیزها...