مردم ایران با تمسخر از خودشان می‌پرسند: تو کی هستی، ترامپ؟ نویسنده گویا روشن

مردم ایران با تمسخر از خودشان می‌پرسند: تو کی هستی، ترامپ؟ 


آن‌ها با تمسخر می‌پرسند: «اصلاً تو کی هستی، ترامپ، که می‌خواهی برای آیندهٔ کشور ما تصمیم بگیری؟»
این پرسش شاید در ظاهر ساده باشد، اما در پشت آن سال‌ها تجربه، تلخی، بی‌اعتمادی و خستگی یک ملت از بازی‌های قدرت‌های جهانی نهفته است.

برای بسیاری از مردم ایران، سیاست‌های خارجی آمریکا صرف‌نظر از اینکه چه کسی در کاخ سفید بوده ، اغلب نه نشانهٔ دلسوزی برای مردم، بلکه بخشی از یک بازی بزرگ قدرت بوده است؛ بازی‌ای که در آن سرنوشت ملت‌ها گاهی به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، وقتی سیاستمداری در آن سوی جهان درباره آیندهٔ ایران سخن می‌گوید، طبیعی است که بخشی از جامعه با تردید، و حتی با تمسخر، واکنش نشان دهد.

از نگاه بسیاری از ایرانیان، سرنوشت یک کشور چیزی نیست که در توییت‌ها، سخنرانی‌ها یا تصمیم‌های یک سیاستمدار خارجی تعیین شود. تاریخ ایران سرشار از دوره‌هایی است که مردم آن، در سخت‌ترین شرایط، تلاش کرده‌اند سرنوشت خود را با دستان خود رقم بزنند. همین تجربه تاریخی باعث شده است که حساسیت نسبت به دخالت خارجی، چه واقعی و چه نمادین، بسیار بالا باشد.

در این میان، گاهی صحنه‌هایی در برخی شهرهای خارج از ایران دیده می‌شود؛ جمع‌های کوچکی که شعار می‌دهند یا برای سیاست‌های یک قدرت خارجی هورا می‌کشند. اما بسیاری از مردم داخل ایران این صداها را نمایندهٔ خود نمی‌دانند. در نگاه آنان، این جمع‌های محدود،  هرچند پر سر و صدا می‌توانند سخنگوی ملتی باشند که در داخل کشور با واقعیت‌های پیچیده‌تری روبه‌رو است.

واقعیت این است که جامعهٔ ایران جامعه‌ای متکثر و پر از دیدگاه‌های متفاوت است. برخی از مردم ممکن است از فشارهای خارجی برای تغییرات سیاسی استقبال کنند، برخی دیگر آن را تهدیدی برای ثبات و استقلال کشور بدانند. اما یک احساس مشترک در میان بخش بزرگی از جامعه وجود دارد: اینکه آیندهٔ ایران باید در نهایت به دست خود ایرانیان رقم بخورد.

از همین روست که آن پرسش طعنه‌آمیز گاهی در میان مردم شنیده می‌شود:
«تو کی هستی، ترامپ؟»

این پرسش نه فقط خطاب به یک فرد، بلکه در واقع خطاب به هر قدرت خارجی است که تصور کند می‌تواند سرنوشت یک ملت را از بیرون تعیین کند. برای بسیاری از ایرانیان، حتی اگر اختلاف‌های عمیقی در داخل کشور وجود داشته باشد، یک اصل همچنان پابرجاست: سرنوشت ایران باید در داخل ایران و به دست مردم آن تعیین شود.

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

سکوت و همدستی در جنایت

مرد هزار چهره خاورمیانه

پروژه‌های تفرقه‌افکنانه ترامپ در خاورمیانه