وقتی همه صلح می‌خواهند، اما جنگ ادامه دارد
همه از صلح و عدالت صحبت می‌کنند. با این حال حملات موشکی ادامه دارد، تهدیدها پابرجاست و غیرنظامیان قربانی تصمیمات ابرقدرت‌ها می‌شوند.
متجاوزان نمی‌توانند با یک دست بمب پرتاب کنند و با دست دیگر پرچم صلح را برافراشته نگه دارند.
بنابراین، برای درک یک جنگ، باید اقدامات رهبران آن را بررسی کنیم.
زیرا پاسخ در یک تمایز اساسی نهفته است: صلح و تسلیم دو چیز کاملاً متفاوت هستند. به همین دلیل است که جنگ‌ها ادامه دارند.
ایران نمونه بارز آن است. این جنگ توسط رژیم جنایتکار اسرائیل و ایالات متحده به آن تحمیل شد و ایران به درستی از خود دفاع کرد. البته محاسبات اشتباه صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها در مورد ایران اشتباه بود. آنها ساده‌لوحانه معتقد بودند که افزایش فشار، حمله نظامی و تضعیف ساختارهای آن، در صورت حمله، شانس کمی برای دفاع یا مقاومت ایران باقی می‌گذارد و فکر می‌کردند که این کشور در نهایت بدون اعتراض پای میز مذاکره خواهد نشست و شرایط طرف مقابل را خواهد پذیرفت.
این چیزی بیش از یک توهم نبود. به عبارت دیگر، این تفاوت بین قدرت نظامی و سیاسی است.
در عین حال، ایالات متحده نمی‌تواند کشوری را به جنگ وادار کند، آن را بمباران کند، تهدید کند و تحت فشار اقتصادی قرار دهد و سپس آن را به امتناع از مذاکره متهم کند. این دیپلماسی نیست، بلکه سوءاستفاده از قدرت و تحمیل اراده خود است.
قدرت بیشتر به معنای حقوق بیشتر نیست و به هیچ کشوری حق تصمیم‌گیری از طرف کشور دیگر را نمی‌دهد.
ایران ممکن است با مشکلاتی روبرو شود، اما این مشکلات به ایالات متحده حق دخالت در سیاست کشور و زندگی مردم ایران را نمی‌دهد.
علاوه بر این، موضع فعلی ایران نشان می‌دهد که امتناع از تسلیم شدن به معنای امتناع از مذاکره نیست. با این حال، اگر مذاکراتی صورت گیرد، باید بین دو طرف انجام شود و نمی‌تواند بر اساس خواسته‌های یکجانبه ایالات متحده باشد.
البته مشکل اصلی این است که ایالات متحده هنوز معتقد است که مذاکره به معنای تسلیم شدن ایران در برابر خواسته‌هایش است. اما صلح واقعی مبتنی بر امتیازدهی از سوی هر دو طرف است. اگر یک طرف تهدید کند، تحریم اعمال کند، حمله کند و سپس بگوید: «ما اکنون مذاکره خواهیم کرد، اما اول باید شرایط من را بپذیرید»، این مذاکره نیست. این چیزی جز انتظار برای تسلیم شدن نیست.
شاید کسانی که امروز از صلح صحبت می‌کنند باید از خود یک سوال ساده بپرسند: اگر هدف صلح است، چرا ایران باید اولین کشوری باشد که تسلیم می‌شود؟
صلحی که توسط یک طرف تحمیل و توسط طرف دیگر پذیرفته شود، صلح واقعی نیست.
صلح به معنای پایان دادن به جنگ‌ها بدون به خطر انداختن استقلال و آزادی انتخاب یک ملت است.
زیرا اگر هدف صلح است، هیچ ملت یا دولتی نباید برای فرار از جنگی که خودش شروع نکرده، مجبور به تسلیم شود.
نویسنده: گویا روشن
کلیه حقوق محفوظ است.
نظرات