از تاریکی به روشنایی

تبعیض در خانواده و حس عدالت خانواده عموماً جایی است که ما انتظار امنیت و آرامش بی‌قید و شرط داریم؛ جایی که عشق و حمایت باید به طور مساوی به همه اعضا برسد. اما گاهی اوقات واقعیت از این انتظار کوتاه می‌آید و ما حتی در میان نزدیکان خود شاهد بی‌عدالتی هستیم. این تجربه می‌تواند برای هر کسی که حس عدالت دارد، دردناک و تکان‌دهنده باشد. من اغلب در خانواده و حلقه دوستانم مشاهده می‌کردم که برخی افراد به خاطر اشتباهات جزئی توبیخ می‌شدند، در حالی که با برخی دیگر، حتی وقتی با آشکارترین بی‌احترامی مواجه می‌شدند، طوری رفتار می‌شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. این رفتار نابرابر عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد؛ من هم شوکه شدم و هم غمگین. این باعث فاصله گرفتن من از برخی افراد شد و محبت سابق من ، حتی اگر مستقیماً متوجه من نبود، به مرور زمان کاهش یافت. این تجربه به من نشان داد که مشاهده نابرابری می‌تواند دلخراش باشد، حتی اگر مستقیماً قربانی بی‌عدالتی نباشیم. ما احساس می‌کنیم که استانداردها به طور یکسان برای همه اعمال نمی‌شوند و برخی افراد به سادگی بی‌عدالتی را می‌پذیرند و نادیده می‌گیرند. این امر وجدان و ...

  مهاباد، خانه قلب من مهاباد فقط شهری روی نقشه نیست؛ بلکه با ریتم ملایم قلبم می‌تپد. هر کوچه خاطره‌ای را در خود جای داده، هر صبح نوری تازه به ارمغان می‌آورد و هر عصر خاطرات شیرینی را زمزمه می‌کند. مهاباد برای من فقط یک نام نیست، بلکه یک حس است... حسی از خاک، از صدا، از عشق. این شهر با روح من گره خورده است. اگرچه خاطرات تلخی را نیز به همراه دارد، امازیبایی آن در ذهنم زنده‌تر از همیشه باقی مانده است. هنوز می‌توانم صدای مادرم را که در کوچه طنین‌انداز می‌شود، بوی غذایی که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند به همان شکل بپزد، صدای برادرانم، خنده کودکان و بازی‌های بی‌خیالشان را بشنوم. این مهاباد من است. هر خیابان و هر کوچه باریک پر از خاطرات ناب و ساده است: بازی‌هایی که تا پاسی از شب ادامه داشت، مادرم که مرا به خانه صدا می‌زد و دستی که به آرامی گرد و غبار را از روی صورتم پاک می‌کرد. حتی اکنون، وقتی چشمانم را می‌بندم، هنوز می‌توانم آن صدا را بشنوم، نرم، مهربان و پر از آرامش. با نزدیک شدن به عید، خانه زنده شد. خورشید هنوز طلوع نکرده بود، اما چراغ‌های آشپزخانه روشن بودند. مادرم غذای جشن را آماده می‌کرد....

از آدم ربایی و شکنجه در دمشق تجربه‌ای آسیب‌زا و نقش سازمان ملل ‌ سفارت کانادا در نجات  جان انسان‌ها امروزه، بسیاری از مردم در سراسر جهان با بحران‌های انسانی و نقض گسترده حقوق بشر روبرو هستند. برخی از این افراد در شرایطی گرفتار شده‌اند که بدون کمک جامعه بین‌المللی، هیچ راهی برای فرار از ظلم و خشونت ندارند. در سال ۲۰۱۰، من یکی از قربانیان این وضعیت شدم. ربایش من در دمشق، پایتخت سوریه، نه تنها زندگی من، بلکه سرنوشت خانواده‌ام را برای همیشه تغییر داد. در این مقاله، تجربه تلخ خود را بازگو می‌کنم و نقش حیاتی ساز مان‌های بین‌المللی را در نجات جان خود و خانواده‌ام مورد بحث قرار می‌دهم. در آگوست ۲۰۱۰، من به عنوان یک مسافر معمولی در دمشق بودم. هیچ ارتباطی با رژیم بشار اسد یا گروه‌های مخالف نداشتم؛ من فقط یک بازدیدکننده بودم که در خیابان‌های شهر قدم می‌زدم و به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کردم. ناگهان، در یکی از خیابان‌های اصلی، توسط افراد ناشناس ربوده شدم. بدون هیچ توضیحی، به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتم و به یک ساختمان متروکه و ویرانه منتقل شدم.. یک شبانه روز در...

    خسته از دنیایی که قرار بود پناه من باشد.   دنیایی که در طول سال‌ها بیشتر شبیه سرزمین زخم‌ها شده تا مکانی برای عشق و آرامش. سرزمینی که مهربانی در آن کمیاب است و مردم گاهی اوقات، بدون اینکه حتی متوجه شوند، با کلمات تند یا نگاه‌های بی‌تفاوت خود به دیگران آسیب می‌رسانند. باید اعتراف کنم، من هم از این واقعیت خسته شده‌ام. هر بار که می‌خواهی در آغوش نزدیک‌ترین اعضای خانواده‌ات احساس امنیت و آرامش کنی، چیزی در درونت می‌لرزد، ساکت می‌شود یا می‌شکند. من. دقیقاً نمی‌دانم از کجا شروع شد. شاید در کودکی‌ام، وقتی نمی‌فهمیدم چرا باید اینقدر مراقب رفتارم باشم، وقتی کسی آنجا نبود که از احساساتم مراقبت کند. شاید در آن لحظاتی که قلبم باز می‌شد و بدون دریافت عشق به سمت کسی دست دراز می‌کردم و آغوشی که تصور می‌کردم به دیواری سرد تبدیل می‌شد. یا شاید وقتی فهمیدم که برای حفظ رابطه‌ای که به آن متعهد بودم، باید بجنگم، ساکت باشم، عقب‌نشینی کنم، احساس کنم حضورم همیشه "زیاد" است. هر بار که به عزیزانم نزدیک می‌شدم، احساس می‌کردم چیزی در اعماق وجودم ساکت می‌شود؛ انگار بخشی از آرامش من نمی‌توانست سر ...

‌ کسی که عمداً از راه خدا منحرف می‌شود، انسان گاهی عجیب‌ترین تناقض‌ها را در وجود خود جمع می‌کند: از یک سو خدا را می‌خواند، از او کمک می‌خواهد و چشم به رحمت او دارد؛ اما از سوی دیگر، همان راهی را که باور دارد از سوی خدا آمده است، آگاهانه کنار می‌گذارد. پرسش سخت اما ضروری این است: چگونه ممکن است انسان فرمان خالق خود را نادیده بگیرد، اما در لحظه نیاز، انتظار داشته باشد درهای رحمت الهی همیشه به روی او باز باشد؟ اگر کسی برای یک پزشک احترام قائل است، نسخه او را  می‌گیرد و می‌گوید به علم او اعتماد دارد، اما عمداً تمام توصیه‌هایش را زیر پا می‌گذارد، آیا می‌تواند انتظار داشته  باشد بدون هیچ تغییری سلامتی خود را به دست آورد؟ خداوند در نگاه ما مؤمنان، فقط کسی نیست که هنگام  گرفتاری به یاد او بیفتیم؛ او خالق، راهنما و صاحب اختیار زندگی است. اگر انسان اعتقاد دارد که خداوند او را آفریده و از درون و بیرون او آگاه است، چگونه می‌تواند خواست خود را بالاتر از حکمت او قرار دهد؟ البته اشتباه، بخشی از طبیعت انسان است. هیچ انسانی بدون لغزش نیست. گاهی انسان از روی ضعف، خشم، غفلت یا ناآگاهی خطا م...

خوشبختی چیست؟ خوشبختی واژه‌ای زیباست که در هر فرهنگ و ایدئولوژی، مفهومی ارزشمند و محبوب به شمار می‌آید؛ واژه‌ای که همه انسان‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند. ا این خوشبختی می‌تواند در دل یک روستای دورافتاده یا در مجلل‌ترین نقطه دنیا باشد. آنچه مهم است مکان نیست، بلکه احساسی است که فرد نسبت به زندگی خود در آن نقطه از جهان دارد. جایی که خود را خوشبخت می‌داند. زیرا هر کس از زاویه‌ای به شادی نگاه می‌کند و مسیرهای متفاوتی را برای رسیدن به آن طی می‌کند. با این حال، پیش‌بینی موفقیت در این مسیر دشوار و گاهی غیرممکن است، زیرا عوامل زیادی در شکل‌گیری شادی دخیل هستند که خارج از کنترل انسان هستند. برخی معتقدند که خوشبختی به توانایی فرد بستگی دارد. اما در جهانی که شکاف‌های طبقاتی عمیق است، آیا همه با حقوق و فرصت‌های برابر رشد می‌کنند؟ آیا شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی برای همه یکسان است؟ به عنوان مثال: کودکانی هستند که به دلیل فقر، رشد جسمی، عاطفی، روانی، اجتماعی و ذهنی مناسبی ندارند. حدود ۸۰ درصد از این کودکان با مشکلاتی مانند کم‌خونی، کاهش وزن، بیماری‌های چشمی، قلبی، پوستی و سوءتغذیه مواجه هس...

ت حلیل و بررسی حمله ارتش اسرائیل به کشتی حامل کمک‌های انسانی هیچ‌کس انتظار چنین فاجعه‌ای را نداشت؛ گرچه اسرائیل پیش‌تر هشدار داده بود که در صورت ورود کشتی‌ها واکنشی شدید نشان خواهد داد، اما کمتر کسی تصور می‌کرد این برخورد تا این اندازه خشونت‌بار و بی‌پروا باشد؛ تا جایی که اسرائیل آشکارا قوانین ناتو و کنوانسیون ژنو را زیر پا گذاشت: ۱. بُعد سیاسی این اتفاق برای نخستین‌بار صدای معترض یک مقام دولتی ترک علیه اسرائیل را به گوش مردم رساند و اردوغان را به چهره‌ای محبوب در جهان عرب و میان رأی‌دهندگان ترکیه تبدیل کرد. ۳. بُعد انسانی و تبلیغاتی دیگر این اردوغان بود که سخنرانی‌هایش با اشتیاق در جهان عرب دنبال می‌شد و نفوذ ایران در فلسطین، حداقل به‌طور موقت کاهش یافت. اسرائیل بار دیگر نشان داد که پایبند هیچ‌یک از قوانین بین‌المللی نیست. عملیات نظامی در آب‌های بین‌المللی، برخلاف اصول حقوق دریاها شلیک به افراد غیرمسلح مصادره‌ی دارایی‌های قانونی، به‌شیوه‌ای که یادآور دزدی دریایی است حمله به خبرنگاران و وارد آوردن خسارات چند میلیون دلاری به تجهیزات UP-Link و خودروهای پخش زنده قتل افراد بی‌گناه من ب...

داروهای تقلبی؛ تهدیدی جهانی برای سلامت بشر امروزه فروش گسترده‌ی داروهای تقلبی در بازارهای جهانی به یکی از جدی‌ترین تهدیدات برای سلامت انسان‌ها تبدیل شده است. این داروها نه تنها فاقد مادهٔ مؤثر دارویی هستند، بلکه به‌دلیل ترکیبات ناشناخته و خطرناک شیمیایی، عوارضی گاه جبران‌ناپذیر بر بدن انسان می‌گذارند. برخی کشورهای اروپایی بر این باورند که داروهای تقلبی بیشتر شامل محصولات آرایشی، بهداشتی، جنسی و مُسکن‌ها هستند و از روی بسته‌بندی‌شان می‌توان آن‌ها را از نمونه‌های اصلی تشخیص داد. اما تجربه و تحقیق‌های میدانی من نشان می‌دهد که این تصور همیشه درست نیست. چرا که برخی داروهای جعلی با مهارت بالا و با تقلید کامل از جلد، بروشور و حتی برچسب و شماره‌های رسمی وزارت بهداشت، به‌گونه‌ای بسته‌بندی می‌شوند که به‌سختی از نمونه‌های اصل قابل تشخیص‌اند. هرچند این پدیده در بسیاری از کشورهای جهان دیده می‌شود، اما دامنهٔ گسترش و مصرف آن در کشورهای در حال توسعه، به‌واسطهٔ فقر اقتصادی، ضعف نظارت‌های بهداشتی و فساد ساختاری، بسیار چشمگیرتر است. کشورهایی همچون  افغانستان ، پاکستان   عراق که درگیر بی‌ثباتی...

ترکمن‌های شمال عراق؛ ملتی که فراموش شده‌اند در میانه‌ی بحران‌ها و منازعات پرشمار خاورمیانه، نگاه به شمال عراق ما را با یکی از قدیمی‌ترین و مظلوم‌ترین ملت‌های این سرزمین روبه‌رو می‌کند: ترکمن‌ها. قومی ریشه‌دار و اصیل که همواره در سایه‌ی رقابت‌های قومی و منافع سیاسی دیگران، قربانی تبعیض و بی‌عدالتی شده‌اند. ترکمن‌ها در طول تاریخ نشان داده‌اند که به همزیستی مسالمت‌آمیز با دیگر اقوام ساکن در شمال عراق، به‌ویژه کردها و اعراب، پایبند بوده‌اند. با این‌ حال، با نگاهی به رویدادهای دو دهه‌ی گذشته، روشن است که بیشترین آسیب‌ها از خشونت‌ها، تبعیض‌ها و بی‌ثباتی‌ها را همین قوم متحمل شده‌ است. پس از اشغال عراق توسط آمریکا در سال ۲۰۰۳، کردها با اتکا به حمایت‌های واشنگتن، قدرت خود را در منطقه افزایش دادند. در همین حال، شیعیان پشتوانه‌ای قوی از جانب ایران به دست آوردند و اهل‌سنت نیز توانستند به‌سرعت برای خود متحدانی بیابند. اما ترکمن‌ها، برخلاف دیگر گروه‌ها، بدون هیچ‌گونه حامی خارجی یا نیروی نظامی باقی ماندند. این بی‌پناهی موجب شد تا سهم آن‌ها از قدرت سیاسی به شدت محدود شود و حقوق تاریخی‌شان، به‌ویژه د...

پناهندگان عراقی در سوریه  باری دیگر احساس می‌کنم وظیفه دارم درباره‌ی این موضوع بنویسم؛ تا فریادی باشم در برابر بی‌عدالتی‌های کمیساریای عالی پناهندگان، به‌ویژه دفتر دمشق. چرا که در برابر این ستم، سکوت حاکم است، حقایق نادیده گرفته شده‌اند و هیچ‌کس لب به اعتراض نمی‌گشاید. این انسان‌ها، تنها به‌خاطر نجات از مرگ، سرزمین خود را پشت‌سر گذاشته‌اند. در حالی که هر روز صدها نفر در گوشه‌وکنار عراق قربانی انفجارها می‌شوند، این سازمان حتی کمترین حقوق و احترامی برای آنان قائل نیست و آن‌ها را وادار کرده تا با جمع‌آوری بطری‌های پلاستیکی، روزنامه‌های باطله، دست‌فروشی و کارهای سخت و ناچیز، روزگار تلخ و دردناکی را سپری کنند. نمی‌دانم این سازمان با کدام منطق، اساس و وجدان، چنین رفتارهایی را با پناهندگان عراقی روا می‌دارد و از انجام کوچک‌ترین وظایف خود نیز سرباز می‌زند. برای نمونه، در حالی که سازمان ملل وظیفه دارد براساس اسامی ثبت‌شده و نوبت تعیین‌شده پناهجویان را دعوت کند، روزی را برای «کمک مالی» و روز دیگری را برای «مصاحبه کشوری» مشخص کرده است. در این شرایط، پناهندگان ناچارند شب را در خیابان، مقاب...