از آدم ربایی و شکنجه در دمشق- نویسندە گویا روشن


تجربه‌ای آسیب‌زا و نقش سازمان ملل ‌ سفارت کانادا در نجات 
جان انسان‌ها
امروزه، بسیاری از مردم در سراسر جهان با بحران‌های انسانی و نقض گسترده حقوق بشر روبرو هستند. برخی از این افراد در شرایطی گرفتار شده‌اند که بدون کمک جامعه بین‌المللی، هیچ راهی برای فرار از ظلم و خشونت ندارند.

در سال ۲۰۱۰، من یکی از قربانیان این وضعیت شدم.
ربایش من در دمشق، پایتخت سوریه، نه تنها زندگی من، بلکه سرنوشت خانواده‌ام را برای همیشه تغییر داد. در این مقاله، تجربه تلخ خود را بازگو می‌کنم و نقش حیاتی سازمان‌های بین‌المللی را در نجات جان خود و خانواده‌ام مورد بحث قرار می‌دهم.
در آگوست ۲۰۱۰، من به عنوان یک مسافر معمولی در دمشق بودم. هیچ ارتباطی با رژیم بشار اسد یا گروه‌های مخالف نداشتم؛ من فقط یک بازدیدکننده بودم که در خیابان‌های شهر قدم می‌زدم و به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کردم. ناگهان، در یکی از خیابان‌های اصلی، توسط افراد ناشناس ربوده شدم.

بدون هیچ توضیحی، به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتم و به یک ساختمان متروکه و ویرانه منتقل شدم.. یک شبانه روز در آنجا شکنجه شدم؛ هر لحظه احساس می‌کردم که مرگ نزدیک است. این حادثه، چه از نظر جسمی و چه از نظر روانی، بسیار آسیب‌زا بود. آنها مرا در حومه شهر، در مکانی دورافتاده رها کردند. نمی‌دانستم کجا هستم یا چقدر از دمشق فاصله دارم. برخی از قسمت‌های بدنم بی‌حس شده بود، در حالی که برخی دیگر مانند سوزن سوزن شدن احساس می‌شدند.
با این حال، بزرگترین نگرانی من چیز دیگری بود: آیا خانواده‌ام هنوز زنده بودند؟ آیا آنها نیز ربوده شده بودند؟ پس از آن حادثه، بزرگترین نگرانی من امنیت خانواده‌ام بود، زیرا هیچ اطمینانی در مورد امنیت خود یا آنها نداشتم. این حادثه من و خانواده‌ام را عمیقاً شوکه کرد. در این شرایط بحرانی، سفارت کانادا در دمشق و سازمان بین‌المللی حقوق بشر در سوریه به سرعت واکنش نشان دادند و با هماهنگی بی‌سابقه‌ای، ما را از سوریه خارج کرده و به کانادا فرستادند. خروج ما از دمشق ایمن بود. تنها چند روز بعد، من و خانواده‌ام به کانادا منتقل شدیم. این مداخله فوری و مؤثر جان ما را نجات داد.
ورود به کانادا آغاز یک مرحله کاملاً ناشناخته در زندگی ما بود. اگرچه از این فاجعه جان سالم به در بردیم، اما چالش‌های جدیدی در انتظار ما بود. ما باید به سرعت با سیستم اجتماعی و حقوقی یک کشور جدید سازگار می‌شدیم.
دولت کانادا به ما کمک کرد تا زندگی جدیدی بسازیم. خدمات حقوقی، اجتماعی و حمایتی آنها به التیام برخی از زخم‌های روانی ما کمک کرد. ما رسماً به عنوان پناهنده شناخته شدیم و توانستیم در محیطی آرام و امن زندگی کنیم. با این حال، خاطره آن روزها هنوز در ذهن من و فرزندانم زنده است.
تجربه من نشان می‌دهد که با همکاری بین‌المللی، نجات مردم حتی در سخت‌ترین شرایط نیز امکان‌پذیر است. امروزه، سازمان‌هایی مانند سازمان ملل متحد، سفارتخانه‌ها و نهادهای بشردوستانه نقش حیاتی در حفاظت از جان انسان‌ها ایفا می‌کند
ما تنها یکی از هزاران نمونه‌ای هستیم که نشان می‌دهد چگونه همکاری دیپلماتیک و اقدامات بشردوستانه می‌تواند در مواقع بحرانی جان انسان‌ها را نجات دهد. واکنش سریع و هماهنگ سفارت کانادا و سازمان ملل متحد نمونه بارزی از نقش مؤثر نهادهای بین‌المللی در دنیای آشفته امروز است.
این تجربه برای من درس عمیقی در مورد حقوق بشر، امنیت بین‌المللی و اهمیت همبستگی جهانی بود. اگرچه حادثه دمشق برای من شخصی است، اما بازتابی از بحران‌های انسانی است که هر روز در هر گوشه‌ای از جهان رخ می‌دهد.
از این تجربه آموختم که هیچ چیز در زندگی مهم‌تر از امنیت و آزادی نیست. به لطف خدا، تلاش‌های خستگی‌ناپذیر دولت کانادا، من و خانواده‌ام جان سالم به در بردیم.

این تجربه یادآوری مهمی است: مبارزه برای کرامت انسانی و حمایت از حقوق بشر باید همیشه در اولویت جامعه بین‌المللی باشد. سازمان‌های حقوق بشری هرگز نباید در مواجهه با جنایات انسانی سکوت کنند.

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

پروژه‌های تفرقه‌افکنانه ترامپ در خاورمیانه— نویسنده گویا روشن

تصویر
 همبستگی مرزی ترکیه و آذربایجان: بازی ترامپ و قربانیان آن: کل خاورمیانه   در سال‌های اخیر، پروژه «همبستگی مرزی ترکیه و آذربایجان» در سایه سیاست‌های دونالد ترامپ و متحدان کاخ سفید او پدیدار شد. این پروژه نه به عنوان پاسخی به واقعیت‌های اجتماعی و سیاسی منطقه، بلکه به عنوان بخشی از رقابت ژئوپلیتیکی ایالات متحده با روسیه، ایران و چین مطرح شد. رسماً، هدف از این پروژه ایجاد اتحادی جدید برای مهار نفوذ این قدرت‌ها در منطقه بود؛ اما در واقعیت، این پروژه باعث بی‌ثباتی و ناامنی شد. از سال ۲۰۱۸، با تشدید تحریم‌ها علیه ایران و تشدید فعالیت‌های نظامی در قفقاز، واشنگتن حمایت خود را از ترکیه و آذربایجان تشدید کرده است. ترامپ این دو کشور را، چه به صورت علنی و چه به صورت پنهان، به عنوان وزنه‌های جدیدی در برابر رقبای منطقه‌ای خود معرفی کرد. با این حال، این بازی قدرت نه امنیت واقعی و نه پیشرفت پایدار به همراه نداشت. پیامدهای این اتحاد در درجه اول به نفع قدرت‌های خارجی بود و پیامدهای مخربی برای مردم منطقه داشت. این اتحاد بدون در نظر گرفتن واقعیت‌های اجتماعی هر دو کشور یا تضمین آموزش و آگاهی عمومی ...
بیشتر نشان دادن

تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌بودنشان مهم است.

تصویر
تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌ بودنشان مهم است  نویسنده گویا روشن در دنیایی که جمعیت و تعداد به معیار ارزش تبدیل شده‌اند، اغلب فراموش می‌کنیم که مردم بیش از هر چیز دیگری به روابط واقعی نیاز دارند، نه به جمعیت. اگرچه در دنیای امروز، مردم بیش از هر زمان دیگری به هم متصل هستند. رسانه‌های اجتماعی، گردهمایی‌های اجتماعی و دورهمی‌های دوستانه به این معنی است که افراد کمتری واقعاً تنها هستند، اما یک مشکل عجیب وجود دارد: احساس تنهایی کاهش نیافته است. شاید دلیل آن این باشد که جمعیت لزوماً به معنای صمیمیت و امنیت نیست. گاهی اوقات، در یک جمعیت بزرگ، یک فرد می‌تواند تنهاتر از همیشه باشد. در طول سال‌ها، ما یاد گرفته‌ایم که کمیت را با ارزش اشتباه بگیریم: فکر می‌کنیم هر چه افراد بیشتری در اطراف خود داشته باشیم، زندگی ما پربارتر خواهد بود. اما در تجربه شخصی من، کیفیت روابط بسیار مهم‌تر از تعداد آنهاست. چند رابطه سالم و اصیل می‌تواند به فرد حس آرامشی بدهد که هیچ جمعیتی نمی‌تواند آن را فراهم کند. البته، باید بفهمیم که «انسان» بودن به چه معناست. انسان بودن یعنی صادق بودن، احترام به مرزها، در کنار ه...
بیشتر نشان دادن

به رسمیت شناختن یا شستن دست‌های خون‌آلود؟ نویسنده: گویا روشن -

تصویر
.. به رسمیت شناختن یا شستن دست‌های خون‌آلود؟ ) بیش از هفتاد سال است که فلسطینی‌ها نه تنها زیر سایه اشغال و نسل‌کشی، بلکه گرفتار بی‌تفاوتی سازمان ‌یافته جهانی بوده‌اند. کشورهای غربی، از اروپا گرفته تا استرالیا، کانادا و ایالات متحده، به جای حمایت واقعی، سکوت کرده یا با فروش اسلحه و پشتیبانی دیپلماتیک از اسرائیل، در این جنایات شریک بوده‌اند. حتی آنها صرفاً تماشاگر بوده‌اند. اما امروز ، به دلیل بازی‌های سیاسی و رقابت‌های شخصی با دونالد ترامپ، برخی کشورها ناگهان اعلام می‌کنند: «ما فلسطین را به رسمیت می‌شناسیم.» پرسش اینجاست: شما در تمام قتل‌عام‌ها و خونریزی‌های گذشته کجا بودید؟ اکنون چه تغییری رخ داده است؟ هدف واقعی‌تان چیست؟ این بیشتر به یک مانور رسانه‌ای می‌ماند تا اقدامی جدی. زیرا ماهیت اشغال تغییری نکرده؛ محاصره‌ها ادامه دارد، خانه‌ها ویران می‌شوند و کودکان همچنان در ترس و گرسنگی زندگی می‌کنند. بنابراین روشن است که این تصمیمات نه از سر همدلی با مردم غزه، بلکه بخشی از بازی قدرت و چانه‌زنی سیاسی است.  یعنی این رویکرد چیزی شبیه تهدید یک کودک برای گرفتن امتیاز است: به رسمیت شناختن روی ...
بیشتر نشان دادن