از تاریکی به روشنایی

پناهندگان عراقی در سوریه  باری دیگر احساس می‌کنم وظیفه دارم درباره‌ی این موضوع بنویسم؛ تا فریادی باشم در برابر بی‌عدالتی‌های کمیساریای عالی پناهندگان، به‌ویژه دفتر دمشق. چرا که در برابر این ستم، سکوت حاکم است، حقایق نادیده گرفته شده‌اند و هیچ‌کس لب به اعتراض نمی‌گشاید. این انسان‌ها، تنها به‌خاطر نجات از مرگ، سرزمین خود را پشت‌سر گذاشته‌اند. در حالی که هر روز صدها نفر در گوشه‌وکنار عراق قربانی انفجارها می‌شوند، این سازمان حتی کمترین حقوق و احترامی برای آنان قائل نیست و آن‌ها را وادار کرده تا با جمع‌آوری بطری‌های پلاستیکی، روزنامه‌های باطله، دست‌فروشی و کارهای سخت و ناچیز، روزگار تلخ و دردناکی را سپری کنند. نمی‌دانم این سازمان با کدام منطق، اساس و وجدان، چنین رفتارهایی را با پناهندگان عراقی روا می‌دارد و از انجام کوچک‌ترین وظایف خود نیز سرباز می‌زند. برای نمونه، در حالی که سازمان ملل وظیفه دارد براساس اسامی ثبت‌شده و نوبت تعیین‌شده پناهجویان را دعوت کند، روزی را برای «کمک مالی» و روز دیگری را برای «مصاحبه کشوری» مشخص کرده است. در این شرایط، پناهندگان ناچارند شب را در خیابان، مقاب...

ا فقر چیست؟ ای کاش در این جهان چیزی به نام فقر وجود نداشت؛ ای کاش همه از زندگی‌ای آرام، بی‌دغدغه و آبرومند بهره‌مند بودند. زیرا فقر، پیش از آن‌که سفره‌ای را خالی کند، ذهن را می‌فرساید و اندیشه را می‌خشکاند. آدمی که درگیر فقر است، کمتر فرصت می‌یابد  به جهان اطرافش بنگرد. او ناآگاهانه، طعمه‌ی کسانی می‌شود که با نیت‌های تاریک، روح و جانش را مسموم می‌کنند؛ و این سم، می‌تواند جهانی را آلوده سازد.  البته ستمگرانِ عالم، خوب می‌دانند چگونه از فقر، به سود انگیزه‌های شومشان بهره‌برداری کنند. بسته به اینکه فرد در دام کدام گروه یا ایدئولوژی گرفتار آید، مسیری برایش ترسیم می‌شود که با سراب امید، به تباهی می‌انجامد. چرا که کسی که در زندگی هدف و امیدی ندارد، مانند بدنی بیمار و نحیف است که در برابر هر آلودگی‌ای بی‌دفاع می‌ماند. فقر، او را به ورطه‌ی پریشانی و بی‌پناهی می‌کشاند، بی‌آنکه بداند قدم‌هایش به‌سوی نابودی‌ست. خستگی، ناامیدی، و احساس بی‌ارزشی، او را از هر اندیشه‌ی خردمندانه‌ای دور کرده و تمنای یک لحظه آسودگی، او را به ورطه‌ی تصمیم‌های خطرناک می‌کشاند؛ بی‌خبر از فردایی که ممکن است دیگر...

بی کسی چیست؟ «  حقش است»؛ زهر  فرهنگی که ریشه در بی‌عدالتی دارد تحلیلی بر عادی‌سازی ظلم در جوامع خاورمیانه در خاورمیانه، بی‌کسی فقط یک احساس شخصی نیست،  بلکه یک وضعیت اجتماعی همه‌گیر است. این منطقه، با تاریخ انباشته از جنگ،تبعیض، بحران و بستر شکل‌گیری عمیق‌ترین نوع درماندگی انسانی شده است. اما آن‌چه بیش از رنج‌، زخم می‌زند، نه فقط بی‌عدالتی است، بلکه واکنش مردم به آن: بی‌تفاوتی، انکار و جمله‌ای ساده اما مرگبار؛ «حقش است.» این عبارت کوتاه، سال‌هاست که مانند سمی خزنده در جان جوامع ما نفوذ کرده است.  واژه‌ای که خشونت را توجیه می‌کند، قربانی رامسئول بدبختی خود می‌داند و قاتل را تبرئه. «حقش است»  نه‌تنها یک جمله نیست، بلکه یک رویکرد فرهنگی است که از کودک  تاسیاست‌مدار، آن را تکرار می‌کنند، بی‌آنکه بفهمند چه خونی از زبانشان می‌چکد. در بسیاری از جوامع، اگر فردی مورد خشونت واقع شود،  نخستین پرسش این است که «چه کرده که مستحق آن بوده؟»  یکی از دوستانم اهل ترکیه می‌گفت: «اگر دیدی ده نفر یک نفر را کتک می‌زنند، هرگز گناه آن یک نفر را زیر سوال نبر. شاید آن فرد ...

اتش در خانه‌ی کیست؟ دهه‌ها از آغاز قتل عام فلسطینیان توسط رژیم فاسد اسرائیل می‌گذرد و مردم این سرزمین مقدس همچنان روزانه از قتل عام‌ها و بی‌عدالتی‌های روزافزون این رژیم رنج می‌برند. البته پیش‌بینی اینکه قتل عام فلسطینیان تا چه زمانی ادامه خواهد داشت، غیرممکن است، زیرا این رژیم منفور از همان ابتدا نفرت و دشمنی را در قلب مردم اسرائیل کاشته است. در نهایت، این بذرها روح آنها را به بیابانی بی‌آبرو تبدیل خواهد کرد. در همین حال، رژیم جنایتکار اسرائیل نسبت به عواقب قتل عام فلسطینیان بی‌تفاوت است. حمایت ایالات متحده، کشورهای غربی، کانادا و حتی برخی از کشورهای مسلمان به آن اجازه می‌دهد تا با مصونیت از مجازات به جنایات خود علیه جمعیت مسلمان فلسطین ادامه دهد. بیش از شصت و پنج سال از پایان جنگ جهانی دوم می‌گذرد، اما بشریت هنوز هزینه آن را می‌پردازد. عواقب جنگی که از افکار پلید و ناپاک اجدادشان زاده شده است، اکنون بر دوش دیگران سنگینی می‌کند. کسانی که از آتش اختلافات دیگران سود می‌برند، از پشت پرده فریب و با اشتهایی سیری‌ناپذیر، به اجسادی که منافع جدیدی برایشان به ارمغان آورده‌اند، نگاه می‌کنند. زی...

بچه های خیابانی چرا؟ هر بار که کودکانی را می‌بینم که در کوچه پس کوچه‌ها بازی می‌کنند یا به مدرسه می‌روند، نمی‌توانم به کودکانی فکر نکنم که خانه‌هایشان خیابان است. کودکانی که از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محرومند. چه چیزی باعث این همه بی‌عدالتی علیه آنها شده است؟ در حالی که همه انسان‌ها با حقوق برابر به دنیا می‌آیند و شایسته احترام هستند، این کودکان از هیچ امنیت و حقی برخوردار نیستند. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که ادعای برابری در برابر قانون را دارد، جایی که هر انسانی باید حق پناه بردن از ظلم و شکنجه را داشته باشد، اما این کودکان حتی سرپناهی برای استراحت ندارند. کودکان خیابانی به دلایل مختلفی مانند طلاق، فقر، بی‌توجهی والدین یا بی‌ثباتی اقتصادی به خیابان‌ها رانده می‌شوند. و عواقب دردناکی مانند اختلال در رشد جسمی، روانی، اجتماعی و فکری را تجربه می‌کنند. آمارها می‌گوید بیش از ۸۰ درصد این کودکان از مشکلاتی مانند سوء تغذیه، کم‌خونی، ضعف بینایی، بیماری‌های پوستی و مشکلات قلبی رنج می‌برند. اما با وجود عدالتی که برای آنها وجود دارد؛ جامعه هنوز حضور این کودکان را به رسمیت نشناخته است. تلخ‌تر از ...

پناهندە های عراقی در سوریە طبق گزارش سازمان ملل، حدود ۴.۲ میلیون عراقی در اثر جنگ داخلی آواره شده‌اند و ۲ میلیون نفر از آنها از کشور فرار کرده و به کشورهایی مانند لبنان، اردن و سوریه پناه برده‌اند. نزدیک به ۸۰۰۰۰۰ نفر از آنها در حال حاضر در سوریه زندگی می‌کنند. اجازه کار و اقامت - اولین شرط برای داشتن سطح زندگی استاندارد و درآمد پایدار - در سوریه فقط برای والدین کودکان در حال تحصیل، بیماران تحت درمان و همراهان آنها صادر می‌شود. سایر پناهندگان مجبورند به طور غیرقانونی در کشور بمانند. جنگ همیشه زخم‌های جسمی و روانی به جا می‌گذارد، اما بی‌عدالتی سازمان ملل در سوریه زخم دیگری بر پیکر این افراد است. یکی از کارمندان دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در دوما (حومه دمشق) می‌گوید: "پناهندگان عراقی پس از ورود به دفتر ما در دوما می‌آیند. اکثر آنها باید مدت زیادی برای مصاحبه اول منتظر بمانند. مصاحبه دوم گاهی ماه‌ها یا سال‌ها طول می‌کشد و باعث مشکلات اقتصادی جدی می‌شود. بخش بزرگی از این جمعیت را زنانی تشکیل می‌دهند که همسرانشان ربوده یا کشته شده‌اند و از ترس جنگ به همراه فرزندانشان فرار...

                                           اهدای عضو، اهدای زندگی‌ست اول از همه، برای همه شما آرزوی سلامتی، آرامش و آسودگی دارم. با این حال، در این محیط منفی و طاقت‌فرسا که امروز در آن زندگی می‌کنیم؛ ترس از اپیدمی آنفولانزای خوکی، زلزله، سیل و بسیاری از بلایای دیگر، عمیقاً زندگی ما را تحت تأثیر قرار داده است. گویی اضطراب و عدم اطمینان بر جهان نازل شده است. هر روز، با وضعیتی بدتر از قبل روبرو می‌شویم. امیدوارم همه چیز هر چه زودتر به حالت عادی برگردد. در عین حال، امیدوارم این فاجعه بزرگی که تجربه می‌کنیم، درس مهمی به ما بیاموزد: صرف نظر از ثروت، رنگ پوست، فرهنگ یا باورهایمان، همه ما انسان و برابر هستیم. فکر می‌کنم در گذشته، مردم نسبت به یکدیگر حساس‌تر، متفکرتر و مسئولیت‌پذیرتر بودند. امروزه، عشق و دلسوزی آنقدر کاهش یافته است که گاهی اوقات این تصور به ما دست می‌دهد که مردم واقعاً به زندگی یا مرگ دیگران اهمیتی نمی‌دهند. ما طوری رفتار می‌کنیم که انگار رنج، بیماری و مرگ چیزهایی هستند ...