پناهنده های عراقی در سوریه – گویا روشن
طبق گزارش سازمان ملل، حدود ۴.۲ میلیون عراقی در اثر جنگ داخلی آواره شده‌اند و دو میلیون نفر از آنها از کشور گریخته‌اند و به کشورهایی مانند لبنان، اردن و سوریه پناه برده‌اند. نزدیک به ۸۰۰۰۰۰ نفر از آنها در حال حاضر در سوریه زندگی می‌کنند.
اجازه کار و اقامت - پیش‌نیاز اساسی برای داشتن سطح زندگی مناسب و درآمد پایدار - فقط در سوریه به والدین کودکان در سن مدرسه، بیمارانی که تحت درمان پزشکی هستند و همراهان آنها اعطا می‌شود. سایر پناهندگان مجبورند به طور غیرقانونی در این کشور بمانند.
جنگ همیشه زخم‌های جسمی و روانی بر جای می‌گذارد، اما بی‌عدالتی سازمان ملل در سوریه زخم دیگری برای این افراد است. یکی از کارکنان دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در دوما (حومه دمشق) گزارش می‌دهد:
«پناهندگان عراقی پس از ورود به دفتر ما در دوما می‌رسند. اکثر آنها باید مدت زیادی برای مصاحبه اول خود منتظر بمانند. مصاحبه دوم گاهی اوقات می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول بکشد و منجر به مشکلات اقتصادی قابل توجهی شود. بخش بزرگی از این جمعیت را زنانی تشکیل می‌دهند که همسرانشان ربوده یا کشته شده‌اند و از ترس جنگ با فرزندانشان فرار کرده‌اند.»
برخی از این زنان بدون همراه و بدون هیچ حمایتی مجبور به فحشا می‌شوند - واقعیتی که تا حد زیادی به بی‌تفاوتی سازمان ملل متحد نسبت داده می‌شود.
سازمان ملل متحد فقط یک بار کمک نقدی ارائه می‌دهد: ۵۰۰۰ پوند سوریه (تقریباً ۱۱۰ دلار آمریکا) برای سرپرست خانواده و ۵۰۰ پوند سوریه (تقریباً ۱۰ دلار آمریکا) برای هر عضو اضافی خانواده؛ و این صرفاً کمک «فوق‌العاده» محسوب می‌شود.
طبق دستورالعمل‌های کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، پناهندگان شناخته شده باید پوشش جامع تأمین اجتماعی داشته باشند. اما واقعیت متفاوت است: درست مانند پناهجویان رد شده، آنها هیچ حمایت قابل توجهی دریافت نمی‌کنند. بسته‌های غذایی ناچیز که فقط هر دو ماه یکبار در یک جعبه مقوایی کوچک تحویل داده می‌شوند و ۱۰۰ دلاری که ماه‌ها بعد پرداخت می‌شود، برای پوشش هزینه‌های بالای اقامت، غذا و لباس در سوریه کافی نیست.
حتی پناهندگان شناخته شده نیز نمی‌توانند به طور مستقل برای سفر بعدی به کشور ثالث به سفارتخانه‌ها درخواست دهند و باید سال‌ها منتظر تصمیم سازمان ملل باشند - انتظاری که اغلب منجر به جدایی خانواده‌ها می‌شود.
خانم س. م می‌گوید: "آنها می‌خواهند من و دو فرزند کوچکترم را به فنلاند بفرستند، اما آینده دو پسر بزرگترم هنوز نامشخص است."
در نتیجه، پناهندگان عراقی فاقد حقوق مشخص هستند و حضور آنها عملاً ناشناخته است.
نظرات