پناهنده های عراقی در سوریه – گویا روشن
طبق گزارش سازمان ملل، حدود ۴.۲ میلیون عراقی در اثر جنگ داخلی آواره شدهاند و ۲ میلیون نفر از آنها از کشور فرار کرده و به کشورهایی مانند لبنان، اردن و سوریه پناه بردهاند. نزدیک به ۸۰۰۰۰۰ نفر از آنها در حال حاضر در سوریه زندگی میکنند.
اجازه کار و اقامت - اولین شرط برای داشتن سطح زندگی استاندارد و درآمد پایدار - در سوریه فقط برای والدین کودکان در حال تحصیل، بیماران تحت درمان و همراهان آنها صادر میشود. سایر پناهندگان مجبورند به طور غیرقانونی در کشور بمانند.
جنگ همیشه زخمهای جسمی و روانی به جا میگذارد، اما بیعدالتی سازمان ملل در سوریه زخم دیگری بر پیکر این افراد است. یکی از کارمندان دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در دوما (حومه دمشق) میگوید:
"پناهندگان عراقی پس از ورود به دفتر ما در دوما میآیند. اکثر آنها باید مدت زیادی برای مصاحبه اول منتظر بمانند. مصاحبه دوم گاهی ماهها یا سالها طول میکشد و باعث مشکلات اقتصادی جدی میشود. بخش بزرگی از این جمعیت را زنانی تشکیل میدهند که همسرانشان ربوده یا کشته شدهاند و از ترس جنگ به همراه فرزندانشان فرار کردهاند."
برخی از این زنان بدون همراه - بدون هیچ حمایتی - مجبور به فحشا میشوند، واقعیتی که عمدتاً به دلیل بیتفاوتی سازمان ملل است.
سازمان ملل فقط یک کمک نقدی یکباره ارائه میدهد: ۵۰۰۰ پوند سوریه (حدود ۱۱۰ دلار) به سرپرست خانواده و ۵۰۰ پوند سوریه (حدود ۱۰ دلار) برای هر عضو خانواده؛ و این صرفاً به عنوان کمک «فوقالعاده» است.
طبق مقررات کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، افراد تأیید شده باید کاملاً تحت پوشش قرار گیرند؛ اما واقعیت این است که آنها درست مانند کسانی که تأیید نشدهاند ، هیچ مزایای جدی دریافت نمیکنند. بستههای غذایی بیکیفیت که فقط هر دو ماه یک بار در یک کارتن کوچک تحویل داده میشوند و ۱۰۰ دلار پول نقد که ماهها بعد پرداخت میشود، هزینههای بالای مسکن، غذا و پوشاک در سوریه را پوشش نمیدهند.
حتی پناهندگان تأیید شده نمیتوانند به طور مستقل برای رفتن به یک کشور ثالث به سفارتخانهها درخواست دهند و باید سالها منتظر تصمیم سازمان ملل بمانند، انتظاری که اغلب منجر به جدایی خانواده میشود. خانم س.م. میگوید:
«قرار است من و دو فرزند کوچکم را به فنلاند بفرستند، اما آینده دو پسر بزرگم هنوز نامشخص است.»
در نتیجه، پناهندگان عراقی هیچ حق مشخصی ندارند و حضور آنها عملاً به رسمیت شناخته نمیشود.
نظرات