اهدای عضو اهدای زندگیست-نویسنده گویا روشن

اهدای عضو، اهدای زندگی‌ست

در گذشته، مردم بیشتر ملاحظه می‌کردند و نسبت به یکدیگر احساس مسئولیت می‌کردند. با این حال، امروزه بسیاری نسبت به درد و رنج همنوعان خود بی‌تفاوت شده‌اند و از مسئولیت خود شانه خالی می‌کنند. به نظر می‌رسد که عشق و محبت رنگ باخته است و درد و بیماری فقط برای عده‌ای خاص محفوظ است؛ با این حال، همه ما از یک جنس هستیم و هیچ کس نمی‌داند چه زمانی بیماری یا مرگ فرا می‌رسد.

گاهی اوقات کلیه‌ها، قلب، کبد، ریه‌ها یا حتی دریچه‌های قلب به طور ناگهانی از کار می‌افتند و منجر به مرگ زودرس می‌شوند.

اما به لطف پیشرفت‌های پزشکی، اکنون می‌توان افراد را نجات داد - به ویژه از طریق معجزه‌ای به نام اهدای عضو.

با این حال، این معجزه کاملاً به تفکر بشردوستانه و تصمیم آگاهانه بستگان فرد مرگ مغزی یا متوفی بستگی دارد. متأسفانه، جامعه هنوز به ندرت در این راستا گام‌های جدی و مؤثر برمی‌دارد.

یکی از دلایل اصلی این بی‌عملی، عدم آگاهی از تفاوت بین مرگ مغزی و کما است.

مرگ مغزی به معنای توقف کامل و برگشت‌ناپذیر فعالیت مغز است. در این حالت، فرد مبتلا هیچ ارتباطی با محیط ندارد، به محرک‌ها پاسخ نمی‌دهد و حتی توانایی تنفس مستقل را از دست می‌دهد. قلب آنها فقط با کمک تجهیزات پزشکی به تپش خود ادامه می‌دهد.

از سوی دیگر، کما یک وضعیت متفاوت است: اختلال موقت عملکرد مغز که در آن فرد مبتلا به دلیل کمبود خون یا اکسیژن، کاهش هوشیاری را تجربه می‌کند و به محرک‌ها پاسخ نمی‌دهد. برخلاف مرگ مغزی، برخی از بیماران در کما شانس بهبودی دارند.

با این حال، برخی از افراد به دلایل مذهبی از اهدای عضو خودداری می‌کنند. تا زمانی که اسرار زندگی پس از مرگ و نظم هستی برای همه ناشناخته است و هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند که می‌داند پس از مرگ چه اتفاقی می‌افتد، زیرا هیچ کس برای گفتن به ما برنگشته است،

همان خدایی که بشر را از نیستی آفریده است، قدرت دارد ذرات پراکنده بدن را در روز رستاخیز دوباره متحد کند. کسی که پس از مرگ به خاک تبدیل می‌شود و حتی اثری از اسکلت خود باقی نمی‌گذارد، می‌تواند قبل از بازگشت به خاک، بخشی از وجود خود را به زندگی دیگری ببخشد.

زیرا آنچه درد و شادی را درک می‌کند، روح انسان است - نه بدن. اعضای بدن صرفاً ابزار هستند و آنچه در زندگی پس از مرگ مجازات یا پاداش می‌گیرد، روح است.

و اگر گیرنده عضو گناهکار باشد، گناه او بر دوش اهداکننده سنگینی نمی‌کند.

خدایی که کوچکترین جزئیات را می‌داند، هرگز بار گناه یک نفر را بر دوش دیگری نمی‌گذارد.