اهدای عضو اهدای زندگیست-نویسنده گویا روشن

                                           اهدای عضو، اهدای زندگی‌ست

اول از همه، برای همه شما آرزوی سلامتی، آرامش و آسودگی دارم. با این حال، در این محیط منفی و طاقت‌فرسا که امروز در آن زندگی می‌کنیم؛ ترس از اپیدمی آنفولانزای خوکی، زلزله، سیل و بسیاری از بلایای دیگر، عمیقاً زندگی ما را تحت تأثیر قرار داده است. گویی اضطراب و عدم اطمینان بر جهان نازل شده است. هر روز، با وضعیتی بدتر از قبل روبرو می‌شویم.

امیدوارم همه چیز هر چه زودتر به حالت عادی برگردد. در عین حال، امیدوارم این فاجعه بزرگی که تجربه می‌کنیم، درس مهمی به ما بیاموزد: صرف نظر از ثروت، رنگ پوست، فرهنگ یا باورهایمان، همه ما انسان و برابر هستیم.

فکر می‌کنم در گذشته، مردم نسبت به یکدیگر حساس‌تر، متفکرتر و مسئولیت‌پذیرتر بودند. امروزه، عشق و دلسوزی آنقدر کاهش یافته است که گاهی اوقات این تصور به ما دست می‌دهد که مردم واقعاً به زندگی یا مرگ دیگران اهمیتی نمی‌دهند. ما طوری رفتار می‌کنیم که انگار رنج، بیماری و مرگ چیزهایی هستند که فقط می‌توانند برای دیگران اتفاق بیفتند.

با این حال، حقیقت این است که بدن همه ما اساساً به یک شکل خلق شده است. هیچ کس نمی‌داند بیماری یا مرگ چه زمانی در خانه‌اش را خواهد زد. گاهی اوقات اندام‌های حیاتی مانند کلیه‌ها، قلب، کبد یا ریه‌ها ناگهان از کار می‌افتند و منجر به مرگ زودرس می‌شوند.

دانشمندان بدون شک در زمینه‌های اطلاعات و فناوری برای طولانی کردن عمر انسان و جلوگیری از مرگ‌های زودرس گام‌های بلندی برداشته‌اند. با این حال، برای بهره‌مندی واقعی از این امکانات، به درک انسانی و مبتنی بر همبستگی نیز نیاز داریم: اهدای عضو.

با اهدای اعضای بدن خود پس از مرگ، می‌توانیم به دیگران کمک کنیم تا زنده بمانند و اراده خود را برای زندگی بازیابند. متأسفانه، بسیاری از مردم از اهمیت اهدای عضو بی‌اطلاع هستند.

ابتدا باید تفاوت بین مرگ مغزی و کما را درک کنیم. مرگ مغزی وضعیتی است که در آن تمام عملکردهای مغز به طور برگشت‌ناپذیری متوقف شده‌اند. فردی که دچار مرگ مغزی می‌شود، نمی‌تواند به تنهایی نفس بکشد و برخی از عملکردهای اساسی بدن ممکن است با کمک دستگاه‌های پزشکی حفظ شوند.

کما وضعیت متفاوتی است. بیماری که در کما است ممکن است عملکرد مغزش به شدت مختل شده باشد. با این حال، در برخی موارد، احتمال بهبودی وجود دارد.

یکی دیگر از موانع اهدای عضو این است که برخی از افراد به دلیل اعتقادات مذهبی خود با تردید به این موضوع نزدیک می‌شوند. با این حال، ما اطلاعات بسیار کمی در مورد آنچه پس از مرگ اتفاق می‌افتد، داریم. هیچ کس نمی‌تواند دقیقاً بداند که پس از مرگ چه اتفاقی می‌افتد. تنها حقیقت قطعی که ما می‌دانیم این است: کسی که این دنیا را ترک می‌کند، دیگر هرگز برنمی‌گردد. 

طبق اعتقاد ما، خداوند، خالق بشر، قطعاً قادر به جمع کردن اجزای پراکنده بدن پس از مرگ است. بنابراین، به جای اینکه اجازه دهیم بدن‌هایمان به زمین بازگردند و ناپدید شوند، چرا در نجات جان شخص دیگری نقش نداشته باشیم؟ زیرا این روح است که واقعاً پاداش و مجازات را درک می‌کند. اعضای بدن صرفاً ابزار هستند. علاوه بر این، شخصی که عضوی را اهدا می‌کند، هیچ گناه یا مسئولیتی در قبال استفاده از آن عضو در بدن شخص دیگری ندارد. همانطور که در آموزه‌های اسلامی به وضوح آمده است: 

"هیچ کس بار گناه دیگری را به دوش نمی‌کشد." خداوند حتی کوچکترین جزئیات را می‌داند

. با احترام.