از تاریکی به روشنایی

جنگی  که به ایران تحمیل شود، به آمریکا ختم نخواهد شد.   جنگی که به ایران تحمیل شود، در مرزهای این کشور محدود نخواهد ماند و به خاک آمریکا نیز کشیده خواهد شد. اگرچه ترامپ این تقابل را آغاز کرد، اما نتیجه آن دیگر در دست او نیست؛ زیرا واشنگتن نه توانسته ایران را به تسلیم وادار کند و نه می‌تواند این شکست را با تبلیغات رسانه‌ای پنهان سازد. اراده سیاسی به تنهایی برای حل این بحران کافی نیست و واشنگتن عملاً اهرمی برای هدایت نتیجه نهایی جنگ ندارد؛ چراکه کلید ماجرا نه در جزئیات نظامی، بلکه در فاصله میان «قدرت واقعی» و «قدرت ادراک‌شده» نهفته است. ترامپ اکنون با چالشی فراتر از محاسبات خود روبروست: اگر ایران شروط واشنگتن را نپذیرد،  که تقریباً قطعی است. ایالات متحده دو راه بیشتر ندارد: یا باید عقب‌نشینی کند یا به جنگی فرسایشی ادامه دهد. انتخاب هرکدام از این دو مسیر، به معنای پذیرش رسمی شکست آمریکا خواهد بود. بنابراین، مسئله این نیست که ترامپ چقدر به جنگ علاقه یا از آن کراهت دارد؛ پرسش اصلی این است که آیا او کنترل نبردی را که خود برافروخته، از دست داده است؟ این وضعیت، پایان اقدامات نظا...

جمهوری اسلامی مایه افتخار است . اول و مهمتر از همه، باید اذعان کنم که سیاست را نمی‌توان صرفاً با شعار قضاوت کرد؛ ارزش واقعی آن تنها زمانی آشکار می‌شود که کشوری تحت فشار باشد و مجبور به انتخاب بین تسلیم و مقاومت شود. ارزش واقعی یک ملت دقیقاً در لحظاتی آشکار می‌شود که فشار خارجی بر تصمیم‌گیری‌های ملی اعمال می‌شود و رهبری آن مجبور می‌شود مزایا و معایب استقلال را در مقابل تسلیم بسنجد.  کشوری که تحت هیچ شرایطی از استقلال سیاسی خود دست نمی‌کشد، شایسته احترام و تحسین است. دولت ایران در مواجهه با فشار عظیم، مقاومت را بر تسلیم ترجیح داده است.  این دیگر صرفاً یک موضع سیاسی نیست؛ بلکه مسئله عزت، استقلال و حق تعیین سرنوشت میهن عزیزمان، ایران، است. در جهانی که یک ابرقدرت به دنبال تحمیل اراده خود بر سایر ملت‌ها است، تاب‌آوری بسیار ارزشمند است. با وجود سال‌ها فشار سیاسی، اقتصادی و امنیتی بر دولت ایران، هرگز در برابر قدرت‌های خارجی سر تعظیم فرود نیاورده است. این روحیه مقاومت است که مرا سرشار از غرور می‌کند. استقلال سیاسی به این معنی است که یک کشور می‌تواند بدون نیاز به انتظار برای تأیید یک ا...

بریتانیا؛ سکوت در برابر فشار بر کانادا تا چه زمانی می‌تواند ادامه یابد؟ در بحبوحه تنش‌های فزاینده بین کانادا و ایالات متحده، یک سوال سیاسی جدی در مورد موضع بریتانیا مطرح می‌شود: لندن در مواجهه با فشار واشنگتن بر یکی از نزدیک‌ترین شرکای خود، چقدر باید شفاف‌تر باشد؟ این به معنای درخواست از بریتانیا برای مقابله با ایالات متحده نیست. رابطه بین لندن و واشنگتن برای بریتانیا از نظر استراتژیک مهم است و همکاری بین دو کشور در زمینه‌های دفاعی و امنیتی عمیق و گسترده است. اما سیاست خارجی به مجموعه‌ای از ملاحظات امنیتی و اقتصادی محدود نمی‌شود؛ اعتبار سیاسی و پایبندی به اصول نیز بخشی از آن است. کانادا و بریتانیا صرفاً دو کشور با روابط دیپلماتیک نیستند. پیوندهای اقتصادی، سیاسی، امنیتی و بشردوستانه بین دو کشور همچنان گسترده است و از اول سپتامبر 2026، اجرای پروتکل مربوط به پیوستن بریتانیا به پیمان CPTPP بین کانادا و بریتانیا نیز وارد مرحله عملی خود شده است. در این شرایط، انتظار نمی‌رود که لندن لزوماً در مذاکرات تجاری بین کانادا و ایالات متحده مداخله کند. انتظار اصلی، رعایت یک اصل ساده است: اختلافات بین...

تفاوت بین یک دیوانه و دونالد ترامپ چیست؟ ا  چه تفاوتی بین یک دیوانه و دونالد ترامپ وجود دارد؟ اگر یک شهروند عادی ادعا می‌کرد که مالک ماه است، هیچ‌کس او را جدی نمی‌گرفت. مردم می‌خندیدند و می‌گفتند که او دیوانه است. اما وقتی رئیس جمهور یک کشور قدرتمند چنین ادعایی می‌کند، هیچ طنزی در آن وجود ندارد. البته، این فقط یک نمونه کوچک از درک دونالد ترامپ از قدرت است؛ از این منظر، مرزهای بین واقعیت و میل شخصی، اقتدار سیاسی و مالکیت، قدرت و عدالت مبهم و حتی خطرناک شده است. بنابراین، نباید این مشکل را نادیده بگیریم، زیرا با توجه به مسیری که اوضاع در پیش گرفته است، باید آماده مقابله با خواسته‌های غیرمنطقی او باشیم: امروز ماه، فردا خورشید، پس‌فردا، سرزمین‌های کشورهای دیگر و سپس تمام بشریت! در نگاه اول، این ممکن است اغراق به نظر برسد، اما مشکل واقعی دقیقاً در خنده تحقیرآمیز جامعه به این پوچی نهفته است، به جای اینکه بپرسد: "این خواسته از کجا می‌آید؟" یک سیاستمدار عادی می‌تواند اشتباه کند، دروغ بگوید، وعده‌های دروغین بدهد یا تصمیمات بدی بگیرد. اما وقتی رهبر یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان بارها...

جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران جنگی که توسط آمریکا علیه ایران آغاز شده، بحرانی را به وجود آورده است که نظم بین‌المللی را به بوته آزمایش گذاشته است. این بحران نتیجه دهه‌ها اختلافات سیاسی، تحریم‌های اقتصادی و فشار امنیتی بر ایران است. طبیعتاً، جنگ فعلی باید در چارچوب وسیع‌تری بررسی شود. این چارچوب نه تنها خود جنگ، بلکه نحوه برخورد جامعه بین‌المللی با مفاهیم حاکمیت، حق دفاع از خود و مسئولیت دولت‌ها در قبال پیامدهای تصمیمات نظامی را نیز در بر می‌گیرد. با توجه به سوالات مهمی که این بحران و سابقه طولانی تحریم‌های اقتصادی مطرح کرده است، پیامدهای آنها فراتر از ساختار سیاسی است و بر زندگی مردم تأثیر می‌گذارد. بنابراین، ادعاهای مربوط به حمایت از حقوق بشر تنها زمانی اعتبار پیدا می‌کنند که استانداردهای آنها به طور مداوم در موقعیت‌های مختلف اعمال شود. اگر حقوق بشر یک اصل جهانی است، نباید فقط زمانی به آنها استناد شود که با اهداف سیاسی یک قدرت بزرگ همسو باشند. همین امر در مورد مخالفت با جنگ نیز صدق می‌کند. اگر دولت‌های غربی واقعاً مخالف تشدید جنگ‌ها بودند، انتظار می‌رفت که مخالفت خود را قبل از شروع درگ...

آیا حقوق بشر یک ابزا ر  سیاسی است؟ فعالان حقوق بشر سال‌هاست که درباره فلسطین صحبت می‌کنند، اما فاصله بین حرف و عمل به اندازه خونی است که روزانه در فلسطین ریخته می‌شود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش‌ها را منتشر می‌کنند، کنفرانس‌ها را برگزار می‌کنند، قطعنامه‌ها را تصویب می‌کنند و دولت‌ها یکی پس از دیگری بیانیه صادر می‌کنند. اما اگر همه این سازوکارهای بین‌المللی برای متوقف کردن کشتار مداوم غیرنظامیان ناتوان هستند، باید بپرسیم: هدف این نهادها در وهله اول چیست؟ شکی نیست که اسناد، گزارش‌ها و هشدارهای متعددی در مورد قتل عام فلسطینیان توسط اسرائیل وجود دارد. حتی سازمان‌های حقوق بشر سال‌هاست که گزارش‌های متعددی در مورد این فاجعه و نقض حقوق فلسطینیان منتشر می‌کنند. اما چه چیزی تغییر کرده است؟ هیچ چیز؛ برعکس، مردم فقط از مبارزات قدرت خسته شده‌اند. زیرا تا زمانی که طرف مقابل ضعیف باشد، قوانین بین‌المللی جدی گرفته می‌شود. اما وقتی یک متحد قدرتمند، منافع استراتژیک، قراردادهای نظامی و نفوذ سیاسی در خطر باشد، اصولی که آنها با شور و شوق از آنها دفاع می‌کنند، قربانی منافع شخصی پشت درهای بستە پنهان می...

زورگویی آمریکا امروزه نه تنها جهان در بحران است، بلکه یکی از قدرتمندترین بازیگران آن هنوز معتقد است که حق تعیین سرنوشت دیگران را دارد. واشنگتن همیشه از «نظم جهانی» صحبت کرده است، اما سؤال این است: نظم برای چه کسی؟ و چه قوانینی اعمال می‌شود؟ به محض اینکه قوانین به نفع آمریکا باشند، صحبت از قانون و نظم می‌شود؛ به محض اینکه این قوانین با منافع واشنگتن در تضاد باشند، ناگهان «منافع ملی آمریکا» اهمیت پیدا می‌کنند. این تناقض دیگر نمی‌تواند پشت کلمات زیبا پنهان شود. آمریکا خود را یک قدرت جهانی می‌نامد، اما جهان را نمی‌توان ملک خصوصی آن دانست. هیچ پرچمی آن‌قدر مقدس نیست که حامل آن حق تعیین سرنوشت سایر ملت‌ها را داشته باشد. هیچ ارتشی آن‌قدر قدرتمند نیست که قانون بتواند برای همیشه جایگزین خشونت شود. و هیچ اقتصادی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند از تحریم، فشار و تهدید به‌عنوان ابزارهای مشروع برای دستیابی به سلطه جهانی استفاده کند. مشکل فقط به ترامپ محدود نمی‌شود. رفتار دمدمی‌مزاج و پرخاشگر ترامپ شاید بی‌رحمانه‌ترین جنبه این سیاست را آشکار کرده باشد، اما در پشت آن ساختاری نهفته است که به قدرت آمریکا بر...

مانور سیاسی اردوغان تقریباً همزمان با انتخابات آغاز شد. اردوغان دوباره جنجال به پا کرده است؛ او بار دیگر اسرائیل را در کانون توجه قرار داده است. اما این بار، بهتر است از هیاهو فاصله بگیریم و ببینیم پشت صحنه  چه می‌گذرد. اردوغان سیاست را خوب می‌شناسد. او می‌داند در منطقه‌ای که مسئله فلسطین و اسرائیل برای میلیون‌ها مسلمان حساس است، ایستادن پشت تریبون و حمله به اسرائیل می‌تواند یک سیاستمدار را به عنوان «مدافع مسلمانان» و حتی یک قهرمان منطقه‌ای جلوه دهد. این تصویری است که اردوغان سال‌هاست سعی در ایجاد آن برای خود دارد. اما سیاست فقط حرف زدن نیست؛ بلکه زمان‌بندی هم هست. هرگاه فضای سیاسی به انتخابات نزدیک می‌شود، ناگهان همان پرونده‌های قدیمی دوباره باز می‌شوند. دوباره در سخنرانی‌ها از اسرائیل نام برده می‌شود، لحن تندتر می‌شود و فضای سیاسی رنگ دیگری به خود می‌گیرد. آیا این تصادفی است؟ البته که نه!  زیرا سیاستمداری که سال‌ها در قدرت بوده، بهتر از هر کسی می‌داند چه چیزی را و چه زمانی روی میز بگذارد. مشکل این است که مردم دیگر فقط به کلمات نگاه نمی‌کنند؛ آنها به زمان‌بندی نیز نگاه می‌کن...

دشمن کجاست؟ برخی از دولت‌ها، وقتی با سوالات عمومی مواجه می‌شوند، به جای پاسخگویی، دشمن‌تراشی می‌کنند. این یک راه آسان برای فرار از مسئولیت است، زیرا پاسخگویی به معنای پذیرش اشتباهات، توضیح عملکرد و تحمل انتقادات است. اما وقتی همه مشکلات را می‌توان به «دشمن» نسبت داد، نیازی به صحبت در مورد ریشه مشکلات نیست. هزینه‌ها، فساد و ناکارآمدی نتیجه توطئه می‌شوند. نارضایتی عمومی به تحریک خارجی تبدیل می‌شود. منتقدان به عوامل خارجی تبدیل می‌شوند و رقبای سیاسی به تهدیدهایی برای امنیت ملی تبدیل می‌شوند. مشکل از زمانی شروع می‌شود که این روایت از سیاست خارجی به سیاست داخلی منتقل می‌شود، جایی که دولت مخالفان را به عنوان دشمن به جای رقیب معرفی می‌کند. ترکیه امروز نمونه بارز این امر است. سال‌هاست که رجب طیب اردوغان سیاست خود را با ترکیبی از ملی‌گرایی، امنیت و هشدار در مورد تهدیدات داخلی و خارجی دنبال می‌کند. البته ترکیه با تهدیدات امنیتی واقعی، گروه‌های مسلح گرفته تا جنگ‌های اطراف مرزهای خود، روبرو بوده است. بنابراین نمی‌توان همه تهدیدات را ساختگی دانست. با این حال، مشکل زمانی تشدید می‌شود که از «تهدید ام...