تفاوت بین یک دیوانه و دونالد ترامپ چیست؟

تفاوت بین یک دیوانه و دونالد ترامپ چیست؟

ا چه تفاوتی بین یک دیوانه و دونالد ترامپ وجود دارد؟

اگر یک شهروند عادی ادعا می‌کرد که مالک ماه است، هیچ‌کس او را جدی نمی‌گرفت. مردم می‌خندیدند و می‌گفتند که او دیوانه است. اما وقتی رئیس جمهور یک کشور قدرتمند چنین ادعایی می‌کند، هیچ طنزی در آن وجود ندارد.

البته، این فقط یک نمونه کوچک از درک دونالد ترامپ از قدرت است؛ از این منظر، مرزهای بین واقعیت و میل شخصی، اقتدار سیاسی و مالکیت، قدرت و عدالت مبهم و حتی خطرناک شده است.

بنابراین، نباید این مشکل را نادیده بگیریم، زیرا با توجه به مسیری که اوضاع در پیش گرفته است، باید آماده مقابله با خواسته‌های غیرمنطقی او باشیم: امروز ماه، فردا خورشید، پس‌فردا، سرزمین‌های کشورهای دیگر و سپس تمام بشریت!

در نگاه اول، این ممکن است اغراق به نظر برسد، اما مشکل واقعی دقیقاً در خنده تحقیرآمیز جامعه به این پوچی نهفته است، به جای اینکه بپرسد: "این خواسته از کجا می‌آید؟"

یک سیاستمدار عادی می‌تواند اشتباه کند، دروغ بگوید، وعده‌های دروغین بدهد یا تصمیمات بدی بگیرد. اما وقتی رهبر یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان بارها نشان می‌دهد که وقتی صحبت از خواسته‌هایش می‌شود، عملاً هیچ محدودیتی ندارد، این صرفاً مسئله رفتار فردی نیست.

این نشان می‌دهد که قدرت نامحدود خطرناک است. زیرا قدرتی که خود را بالاتر از قانون، نهادها، آداب و رسوم سیاسی و حتی واقعیت می‌داند، دیگر صرفاً ابزاری برای حکومت نیست؛ بلکه می‌تواند تصویر خود را بر میلیون‌ها نفر تحمیل کند. و این پارادوکس، مشکل «جنون» است. جنون را نباید به عنوان یک بیماری درک کرد. این یک شکاف خطرناک بین آرزو و واقعیت است؛ در این حالت، فرد آنقدر به قدرت خود اطمینان دارد که آرزو را با توانایی و توانایی را با آرزو اشتباه می‌گیرد.

تاریخ نشان می‌دهد که خطرناک‌ترین سیاستمداران لزوماً کسانی نیستند که دیوانه به نظر می‌رسند؛ گاهی اوقات آنها قدرت، ثروت و منابع لازم برای برآورده کردن خواسته‌های خود را دارند.

یک فرد عادی ممکن است رویای تصاحب جهان را در سر بپروراند، اما در نهایت، به هیچ چیز دست نخواهد یافت.

اما وقتی کسی با این طرز فکر، ارتش، اقتصاد، سیستم‌های تسلیحاتی و سیاست خارجی یک ابرقدرت را کنترل می‌کند، خیال‌پردازی‌های شخصی او دیگر فقط مشکل خودشان نیست.

این خیال‌پردازی‌ها به دیگران آسیب می‌رساند.

بزرگترین اشتباه همیشه نادیده گرفتن این رفتار و گفتن این است که "اوضاع همین است که هست."

نه. رئیس جمهور یک کشور نمی‌تواند با گفتن "اوضاع همین است که هست" از مسئولیت شانه خالی کند. کسانی که قدرت تصمیم‌گیری در مورد جنگ و صلح، روابط بین ملت‌ها و سرنوشت میلیون‌ها نفر را دارند، باید بیش از هر کس دیگری با محدودیت‌های واقعیت، قانون و قدرت روبرو شوند.

هرچه جامعه بیشتر به این رفتار غیرعادی عادت کند، مشکل جدی‌تر می‌شود.

امروز، ادعایی عجیب. فردا، ادعایی حتی پوچ‌تر. پس‌فردا، تصمیمی که زمانی غیرقابل تصور تلقی می‌شد، به موضوع بحث تبدیل خواهد شد. در نهایت، آنچه که قبلاً همه غیرممکن می‌دانستند، به موضوع بحث تبدیل خواهد شد.

به همین دلیل است که این موضوع بسیار مهم است. کسانی که در مورد جنگ و صلح، روابط بین ملت‌ها و سرنوشت میلیون‌ها نفر تصمیم می‌گیرند، باید بیش از هر کس دیگری با محدودیت‌های واقعیت، قانون و قدرت روبرو شوند. جهان به سیاستمدارانی که معتقدند هر چه قدرت بیشتری داشته باشند، حق بیشتری برای تصمیم‌گیری در مورد سرنوشت دیگران دارند، نیاز ندارد. قدرت سیاسی یک امانت است، نه یک دارایی. ریاست جمهوری یک امتیاز شخصی نیست، بلکه مسئولیتی است که توسط قانون و مردم برای مدت محدودی به کسی اعطا شده است.

بنابراین، قدرت سیاسی کسی را بر بشریت مسلط نمی‌کند. امروزه میلیون‌ها غیرنظامی در سراسر جهان با جان و مال خود هزینه تصمیمات نابخردانه خود را می‌پردازند.

با این حال، شایان ذکر است که اگر این ذهنیت گسترش نامحدود قدرت را مهار نکنیم، این تعداد دیر یا زود چند برابر خواهد شد و جهان به تدریج به سمت نابودی حرکت خواهد کرد. زیرا کسانی که خود را صاحبان قدرت نامحدود می‌دانند، روزی از این جنون برای آتش زدن جهانی که معتقدند کنترل می‌کنند، استفاده خواهند کرد. در آن لحظه، تمسخر این جنون دیگر کافی نخواهد بود.

نویسنده: گویا روشن

کلیه حقوق محفوظ است