از تاریکی به روشنایی

          تاریخ، سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ سکوت کشورهای مسلمان را فراموش نخواهد کرد تاریخ بارها نشان داده است که هیچ دشمن واحدی نمی‌تواند به تنهایی یک ملت یا یک منطقه را شکست دهد. قبل از فروپاشی، شکاف‌هایی در دیوارها ایجاد می‌شود. سهل‌انگاری، تفرقه و بی‌مسئولیتی، راه را برای خطر قبل از حمله خارجی هموار می‌کند. دشمن همیشه فراتر از مرزها منتظر نمی‌ماند. گاهی اوقات، نقاط ضعف، اختلافات داخلی و تصمیمات اشتباه خودمان، بزرگترین فرصت‌ها را ایجاد می‌کند. خانه‌ای که نگهبانانش به جای محافظت از آن با یکدیگر رقابت می‌کنند، دیر یا زود تسلیم خطر خواهد شد. ملت‌ها نیز تفاوتی ندارند. فروپاشی یک کشور یا منطقه همیشه با حمله مستقیم دشمن آغاز نمی‌شود. گاهی اوقات، نقطه شکست واقعی زمانی است که صاحبان قدرت، مسئولیت‌های تاریخی خود را فراموش می‌کنند. تراژدی تاریخی خاورمیانه خاورمیانه امروز بهای یک تراژدی بزرگ تاریخی را می‌پردازد. این منطقه که زمانی مرکز اصلی تمدن، علم، تجارت و فرهنگ بود، با عواقب سنگین سال‌ها جنگ، اختلافات سیاسی و تصمیمات اشتباه روبرو است. البته، دخال...

دولت کانادا؛  برای جهان،سخاوتمند ، اما بی‌اعتنا به مردم خود ‎  دولت کانادا؛  بیشتر به تشویق مجامع بین‌المللی گوش می‌دهد تا به مردم خود. هر از گاهی، خبر جدیدی درباره میلیاردها دلار کمک به کشوری دیگر منتشر می‌شود؛ گویی مهم‌ترین وظیفه این دولت حل مشکلات جهان است، نه حل مشکلات مردمی که با مالیات‌هایشان این کشور را اداره می‌کنند. اما کافی است از ساختمان‌های دولتی فاصله بگیرید و وارد زندگی واقعی مردم شوید. دیگر خبری از شعارهای زیبا نیست. خانواده‌هایی را می‌بینید که برای پرداخت اجاره بها تقلا می‌کنند. جوانانی را می‌بینید که می‌دانند ممکن است هرگز نتوانند صاحب خانه شوند. سالمندانی را می‌بینید که پس از یک عمر کار، با نگرانی به قبوض و هزینه‌های پزشکی نگاه می‌کنند. صف‌های بانک‌های غذا طولانی‌تر از قبل شده است و هزاران نفر، با وجود داشتن شغل، برای زنده ماندن به کمک‌های غذایی وابسته شده‌اند. این همان کشوری است که ادعا می‌کند یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است. سوال ساده است: چگونه کشوری که مردمش از هزینه‌های زندگی رنج می‌برند، می‌تواند چنین دستی در خرج کردن در خارج از مرزهای خود داشت...

آ خرین خانه؛ گورستانی که سرانجام همه به آنجا ختم می‌شو د هر روز صبح که چشمانمان را باز می‌کنیم، از مرگی موقت بازمی‌گردیم. شبی را پشت سر گذاشته‌ایم که هیچ تضمینی برای دیدن پایانش وجود نداشت. هزاران نفر همان شبی را که ما آغاز کردیم، آغاز کردند، اما هرگز طلوع خورشید را ندیدند. ما بیدار شدیم ، نه به خاطر قدرت خودمان، بلکه به این دلیل که خداوند فرصت دیگری به ما دادە است. و با این حال، چقدر سریع این هدیه را فراموش می‌کنیم. یک بار دیگر، خود را در هیاهوی زندگی گم می‌کنیم. به دنبال بیشتر داشتن می‌دویم، برای پیشرفت تلاش می‌کنیم، گاهی دل‌ها را می‌شکنیم، گاهی کینه به دل می‌گیریم و اغلب طوری زندگی می‌کنیم که انگار مرگ فقط برای دیگران نوشته شده است. چقدر عجیب است. هر روز از خوابی که شبیه مرگ است بیدار می‌شویم، اما هنوز از باور اینکه روزی خواب دیگری از راه خواهد رسید، امتناع می‌کنیم ، خوابی که پس از آن در این دنیا بیداری وجود نخواهد داشت. روزی فرا خواهد رسید که عزیزانمان را برای آخرین بار در آغوش می‌گیریم، برای آخرین بار به آسمان نگاه می‌کنیم و آخرین نفس خود را می‌کشیم. در آن روز، هیچ ثروتی یک دقیقه ...

اردوغان؛ دیکتاتوری با صندوق رأی رجب طیب اردوغان دیگر فقط رئیس جمهور نیست؛ او به نمادی از تمرکز قدرت در ترکیه تبدیل شده است. بسیاری از شهروندان ترکیه، به ویژه بخش بزرگی از مخالفان سیاسی، روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان، فعالان حقوق مدنی و هنرمندان، او را چهره‌ای با گرایش‌های اقتدارگرایانه، حتی یک دیکتاتور، می‌دانند. از سوی دیگر، گروه کوچکی از ترک‌ها هنوز او را یک دولتمرد موفق می‌دانند. با این حال، آنچه مهم است نه تنها اعمال او، بلکه لفاظی‌های او نیز هست. دیکتاتوری صرفاً فقدان انتخابات نیست؛ بلکه زمانی آغاز می‌شود که انتخابات دیگر نتواند قدرت را کنترل کند. وقتی رسانه‌های منتقد ساکت می‌شوند، روزنامه‌نگاران زندانی می‌شوند، چهره‌های مخالف تحت پیگرد قانونی قرار می‌گیرند و قوه قضائیه استقلال خود را از دست می‌دهد، دیگر نمی‌توان صرفاً به دلیل برگزاری انتخابات از دموکراسی صحبت کرد. سال‌ها پیش، اردوغان با وعده آزادی، اصلاحات و عدالت به قدرت رسید، اما به تدریج قدرت را در دستان خود متمرکز کرد. امروزه بسیاری از نهادهایی که باید دولت را کنترل کنند، تحت تأثیر قدرت سیاسی قرار دارند. این همان مسیری است که بس...

  عربستان سعودی: میان نام خدا و سیاست قدرت  (بخش دوم) عربستان سعودی خود را به عنوان نگهبان دو مسجد مقدس می‌بیند و پرچم آن نیز دارای کتیبه‌های مقدس است. اما وقتی دولتی خود را به نام دین و مقدسات معرفی می‌کند، مردم از آن انتظار بیشتری نسبت به یک دولت عادی دارند؛ زیرا نه تنها بر اساس اقتصاد، ارتش و سیاست خارجی، بلکه بر اساس معیارهای اخلاقی و بشردوستانه نیز قضاوت می‌شود. سوال من این است: چگونه دولتی که نام خدا را بالاترین جایگاه نمادین خود می‌داند، می‌تواند از طریق سیاست‌های خود باعث رنج صدها هزار انسان بی‌گناه شود؟ جنگ یمن یکی از بزرگترین آزمون‌های اخلاقی برای سیاست عربستان سعودی بوده است. از سال ۲۰۱۵، ائتلاف به رهبری عربستان سعودی با مداخله نظامی خود در یمن، کشوری فقیر و آسیب‌پذیر، هزاران نفر را کشته و میلیون‌ها نفر را در گرسنگی، بیماری و آوارگی فرو برده است. کودکانی که در یمن جان باختند، جنگ‌سالار نبودند. مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند، سیاستمدار نبودند. افرادی که خانه‌هایشان ویران شد، تصمیم‌گیرندگان در مبارزات قدرت منطقه‌ای نبودند. قدرت همیشه به دنبال بهانه است: امنیت، ...

عربستان سعودی: میان نام خدا و سیاست قدرت (قسمت اول) عربستان سعودی، کشوری که مشروعیت آن از نظر تاریخی بر وحدت دین و دولت استوار بوده است، در حال حاضر یکی از پیچیده‌ترین مراحل تاریخ مدرن خود را تجربه می‌کند. این کشور که خود را خادم حرمین شریفین می‌داند، همزمان در حال بازتعریف نقش خود در نظام بین‌الملل، اقتصاد جهانی و روابط منطقه‌ای است. این دوگانگی، پرسشی اساسی را برای ناظران مطرح می‌کند: آیا سیاست در عربستان سعودی هنوز در خدمت دین است یا دین به ابزاری برای حفظ قدرت سیاسی تبدیل شده است؟ در دهه‌های اخیر، دین نه تنها بخشی از هویت ملی عربستان سعودی، بلکه ستونی از مشروعیت دولت نیز بوده است. با این حال، اصلاحات گسترده اجتماعی و اقتصادی سال‌های اخیر - از گسترش بخش‌های گردشگری و سرگرمی گرفته تا محدود کردن نفوذ نهادهای مذهبی - نشان می‌دهد که اولویت‌های دولت در حال تغییر است. این تغییرات کمتر صرفاً فرهنگی هستند و بیشتر بیانگر یک محاسبه سیاسی با هدف حفظ قدرت در جهانی هستند که دیگر با درآمدهای نفتی و مشروعیت سنتی تعریف نمی‌شود. سیاست خارجی عربستان سعودی همواره تعادلی بین آرمان‌های مذهبی و منافع ملی...

ا ز پشت پنجره‌های امن، فرمان انقلاب ندهید ! ساده‌ترین کار دنیا این است که پشت یک پنجره امن در اروپا، آمریکا یا کانادا بنشینید، قهوه‌تان را جرعه جرعه بنوشید، اینترنت پرسرعت خود را روشن کنید و برای مردمی که هزاران کیلومتر دورتر زندگی می‌کنند، نسخه‌ای از انقلاب تجویز کنید. قابل قبول نیست در حالی که شما جوانان را از هزاران کیلومتر دورتر به مقابله با نیروهای امنیتی فرا می‌خوانید، فرزند خودتان در آرامش به دانشگاه می‌رود، خانواده‌تان در امنیت زندگی می‌کند و شما با هیچ خطری روبرو نیستید. شجاعت واقعی به معنای صدور دستور از فاصله امن نیست؛ شجاعت به معنای پذیرش مسئولیت عواقب سخنان شماست. تاریخ بارها نشان داده است که بیشترین هزینه بسیاری از انقلاب‌ها و جنبش‌های سیاسی را نه رهبران، بلکه مردم عادی پرداخت می‌کنند. سیاستمداران، فعالان شناخته شده و چهره‌های رسانه‌ای اغلب راهی برای نجات خود پیدا می‌کنند. اما شهروندان عادی باید با سال‌ها زندان، بیکاری، مهاجرت اجباری، سوگواری و ویرانی دست و پنجه نرم کنند. به همین دلیل، هر کسی که از خارج از کشور مردم را به انجام اقدامات پرهزینه فرا می‌خواند، باید از خود یک...

اگر اخلاق از پیشرفت عقب بماند .  من به چهار کتاب مقدس اعتقاد دارم: مزامیر، تورات، انجیل و قرآن کریم. من معتقدم که این کتاب‌های مقدس برای هدایت فرستاده شده‌اند و پیامبران الهی رقیب یکدیگر نبوده‌اند، بلکه راهنمای مردم زمان خود بوده‌اند. آنها همه مردم را به اخلاق، مسئولیت‌پذیری و حقیقت فرا می‌خوانند. بنابراین، من مردم را بر اساس دین یا قومیتشان قضاوت نمی‌کنم. زیرا در همه ادیان، انسانیت فراتر از همه دسته‌بندی‌ها است. ایمان واقعی ما را به عدالت، مهربانی و شفقت نزدیک‌تر می‌کند. با این حال، آنچه بیش از همه مرا آزار می‌دهد، تفاوت‌های بین افراد نیست، بلکه تغییر ارزش‌ها در بسیاری از جوامع "مدرن" امروزی است. گاهی اوقات احساس می‌کنم برخی از مرزهای اخلاقی که نسل‌های گذشته برای خانواده، نجابت و مسئولیت‌پذیری ضروری می‌دانستند، به سادگی کنار گذاشته شده‌اند و این کنار گذاشتن گاهی حتی به عنوان نشانه‌ای از پیشرفت ارائه می‌شود. بنابراین،من معتقدم که آزادی بدون مسئولیت‌پذیری می‌تواند فرد را از معنای واقعی زندگی گمراه کند. هر جامعه‌ای برای تکامل به چیزی بیش از فناوری، رشد اقتصادی و پیشرفت مادی نیا...

ترامپ: سیاستمداری بی‌ادب و متکبر ترامپ سیاستمداری بی‌رحم، متکبر و حتی مستبد است. او جهان را به میدان نبردی پر از تهدید و هرج و مرج تبدیل کرده است. تکبر و بی‌ملاحظگی او، به‌ویژه خاورمیانه را به آستانه نابودی و بی‌ثباتی کشانده است. این به یک اقدام یا تصمیم واحد اشاره ندارد، بلکه به مجموعه‌ای از اقدامات سیاسی اشاره دارد که اثرات آن در سال‌های اخیر، از یمن و فلسطین گرفته تا ایران، از خلیج فارس تا کانادا و از خاورمیانه تا روابط بین قدرت‌های بزرگ، به طور فزاینده‌ای آشکار شده است. ترامپ سیاست را به عنوان نمایش قدرت، نه به عنوان بستری برای گفتگو و حل اختلافات، بلکه به عنوان ابزاری برای تهدید، تحریم، فشار اقتصادی و نیروی نظامی برای وادار کردن طرف مقابل به تسلیم شدن می‌بیند. از این منظر، مذاکرات به معنای دستیابی به توافق بین دو طرف نیست، بلکه به معنای تحمیل خواسته‌های یک طرف بر طرف دیگر است. پیامدهای چنین سیاستی در خاورمیانه، منطقه‌ای که سال‌هاست درگیر جنگ‌های نیابتی، مداخلات خارجی و مبارزات قدرت بوده و اکنون از یک بحران به بحران دیگر کشیده می‌شود، مشهود است. یمن: کشوری که به میدان نبرد بازمی‌گر...