عربستان سعودی: میان نام خدا و سیاست قدرت (بخش دوم) نوشتەی: گویا روشن

 

عربستان سعودی: میان نام خدا و سیاست قدرت 

(بخش دوم)

عربستان سعودی خود را به عنوان نگهبان دو مسجد مقدس می‌بیند و پرچم آن نیز دارای کتیبه‌های مقدس است. اما وقتی دولتی خود را به نام دین و مقدسات معرفی می‌کند، مردم از آن انتظار بیشتری نسبت به یک دولت عادی دارند؛ زیرا نه تنها بر اساس اقتصاد، ارتش و سیاست خارجی، بلکه بر اساس معیارهای اخلاقی و بشردوستانه نیز قضاوت می‌شود.

سوال من این است: چگونه دولتی که نام خدا را بالاترین جایگاه نمادین خود می‌داند، می‌تواند از طریق سیاست‌های خود باعث رنج صدها هزار انسان بی‌گناه شود؟

جنگ یمن یکی از بزرگترین آزمون‌های اخلاقی برای سیاست عربستان سعودی بوده است. از سال ۲۰۱۵، ائتلاف به رهبری عربستان سعودی با مداخله نظامی خود در یمن، کشوری فقیر و آسیب‌پذیر، هزاران نفر را کشته و میلیون‌ها نفر را در گرسنگی، بیماری و آوارگی فرو برده است.

کودکانی که در یمن جان باختند، جنگ‌سالار نبودند. مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند، سیاستمدار نبودند. افرادی که خانه‌هایشان ویران شد، تصمیم‌گیرندگان در مبارزات قدرت منطقه‌ای نبودند.

قدرت همیشه به دنبال بهانه است: امنیت، مبارزه با دشمن، دفاع از منافع ملی. اما هیچ بهانه سیاسی نمی‌تواند رنج بشر را پاک کند. تاریخ بارها یک سوال ساده اما دشوار را مطرح می‌کند: چه کسی هزینه تصمیمات قدرتمندان را پرداخت کرد؟

مشکل فقط جنگ نیست؛ بلکه تناقض است. وقتی دولتی از ارزش‌های دینی صحبت می‌کند اما در عمل، افراد بی‌گناه قربانی اقدامات سیاسی آن می‌شوند، شکاف دردناکی بین شعارها و اعمال ایجاد می‌شود.

نام خدا والاتر از آن است که به عنوان وسیله‌ای برای اعتبار سیاسی عمل کند. دین برای دفاع از بشریت آمده است، نه برای اینکه آن را قربانی بازی‌های قدرت کند.

عربستان سعودی ممکن است آسمان‌خراش بسازد، ثروت هنگفتی جمع‌آوری کند و نفوذ سیاسی خود را گسترش دهد؛ اما هیچ مقدار ثروتی نمی‌تواند صدای کودکانی را که در جنگ‌ها می‌میرند، خاموش کند.

تاریخ ممکن است پیروزی‌های سیاسی را ثبت کند، اما رنج بشر را فراموش نخواهد کرد.

زیرا بزرگترین نشانه احترام به نام خدا، حک کردن آن بر روی یک نماد نیست، بلکه حفظ جان کسانی است که خدا آفریده است.