از پشت پنجرههای امن، فرمان انقلاب ندهید نویسنده: گویا روشن
سادهترین کار دنیا این است که پشت یک پنجره امن در اروپا، آمریکا یا کانادا بنشینید، قهوهتان را جرعه جرعه بنوشید، اینترنت پرسرعت خود را روشن کنید و برای مردمی که هزاران کیلومتر دورتر زندگی میکنند، نسخهای از انقلاب تجویز کنید.
قابل قبول نیست در حالی که شما جوانان را از هزاران کیلومتر دورتر به مقابله با نیروهای امنیتی فرا میخوانید، فرزند خودتان در آرامش به دانشگاه میرود، خانوادهتان در امنیت زندگی میکند و شما با هیچ خطری روبرو نیستید.
شجاعت واقعی به معنای صدور دستور از فاصله امن نیست؛ شجاعت به معنای پذیرش مسئولیت عواقب سخنان شماست.
تاریخ بارها نشان داده است که بیشترین هزینه بسیاری از انقلابها و جنبشهای سیاسی را نه رهبران، بلکه مردم عادی پرداخت میکنند. سیاستمداران، فعالان شناخته شده و چهرههای رسانهای اغلب راهی برای نجات خود پیدا میکنند. اما شهروندان عادی باید با سالها زندان، بیکاری، مهاجرت اجباری، سوگواری و ویرانی دست و پنجه نرم کنند.
به همین دلیل، هر کسی که از خارج از کشور مردم را به انجام اقدامات پرهزینه فرا میخواند، باید از خود یک سوال ساده بپرسد:
اگر من امروز در همان خیابان، در همان شهر، با همان خطرات زندگی میکردم، آیا باز هم همین حرفها را میزدم؟
اگر پاسخ منفی است، شاید وقت آن رسیده باشد که تفاوت بین همدلی و تحریک را ببینید.
مردم ایران همین الان هم به اندازه کافی با مشکلات اقتصادی، فشارهای اجتماعی، جنگ و مداخله دولت های خارجی دست و پنجه نرم میکنند. چیزی که آنها کمتر از همه به آن نیاز دارند کسی است که از فاصله امن، آتش تفرقه و درگیری را شعلهور کند، اما هرگز آماده نباشد در کنار کسانی بایستد که او را به این درگیری میکشانند..
درک این نکته مهم است که همدلی با جنجال آفرینی بسیار متفاوت است.
مسئولیتپذیری چیزی است که بسیاری از سخنرانان سیاسی در خارج از کشور از آن اجتناب میکنند.
بنابراین، آزادی، اگر بر دوش مردم عادی بنا شود و تنها آنها هزینه آن را متحمل شوند، آرمان نخواهد بود بلکه به ابزاری برای بهره برداری سیاسی تبدیل خواهد شد.
تاریخ هرگز کسانی را که از امنیت دیگران برای ایجاد اعتبار خود استفاده کردهاند، با احترام به یاد نخواهد آورد. اما همیشه به کسانی که قبل از صحبت کردن، مسئولیت عواقب سخنان خود را پذیرفتهاند، احترام خواهد گذاشت.
نظرات