به رسمیت شناختن فلسطین: سیاست نمادین و تکبر ریاکارانه
به رسمیت شناختن یک دولت یا ملت تنها زمانی معنادار است که فراتر از یک اعلامیه رسمی صرف باشد و بر واقعیت‌های سیاسی و زندگی مردم تأثیر بگذارد. در مورد فلسطین، سوال دقیق این است: اگر چنین اقدامی نمی‌تواند شرایط مردم فلسطین را بهبود بخشد، چه فایده عملی دارد؟
در مواجهه با نسل‌کشی و قتل عام‌های مداوم، در حالی که مردم غزه از گرسنگی، کمبود دارو، آوارگی، محاصره و ناامنی رنج می‌برند، به رسمیت شناختن صرف فلسطین نمی‌تواند راه حل باشد. سوال اساسی این نیست که چند کشور فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند، بلکه این است که پس از این اعلامیه‌ها چه اقدامات موثری انجام شده است. آیا فشار واقعی برای پایان دادن به قتل عام‌ها اعمال شده است؟ آیا محاصره و محدودیت‌های کمک‌های بشردوستانه کاهش یافته است؟ آیا حمایت سیاسی و نظامی از ادامه جنگ مورد بازنگری قرار گرفته است؟ آیا اقدامات مشخصی برای جلوگیری از گسترش شهرک‌سازی و تغییر واقعیت ارضی انجام شده است؟
اگر پاسخ "نه" باشد، در عمل، به رسمیت شناختن فلسطین چیزی بیش از یک اقدام نمادین نیست. این موضوع شکاف بین گفتمان سیاسی و عمل سیاسی را برجسته می‌کند. دولت‌ها می‌توانند در مورد حقوق فلسطینیان صحبت کنند، پرچم فلسطین را به رسمیت بشناسند و اعلامیه صادر کنند؛ با این حال، اگر این مواضع به تصمیمات عملی در مورد سیاست خارجی، روابط نظامی، روابط اقتصادی و فشار دیپلماتیک تبدیل نشوند، به جای سیاستی با هدف تغییر واقعیت، به دستکاری افکار عمومی منجر می‌شوند.
در این شرایط، مشکل دیگر کمبود اطلاعات نیست. آنچه در غزه اتفاق می‌افتد برای جهانیان آشکار است. مشکل در تناقض بین مسئولیت اعلام شده و مسئولیت واقعی نهفته است.
از این منظر، «شستن دست‌ها در مقابل دوربین‌ها» صرفاً ابراز احساسات نیست؛ بلکه سیاستی را توصیف می‌کند که در آن دولت‌ها تلاش می‌کنند از طریق یک حرکت نمادین، بدون تحمل هزینه‌های سیاسی لازم برای تغییر وضع موجود، خود را مسئول جلوه دهند.
مردم فلسطین به یک حرکت دیپلماتیک دیگر نیاز ندارند. آنها به پایان نسل‌کشی و کشتار، غذا و دارو، پایان محاصره، امنیت و فرصت زندگی نیاز دارند.
بنابراین، معیار به رسمیت شناختن فلسطین تعداد اعلامیه‌ها و مراسم رسمی نیست، بلکه تغییر متناظر در واقعیت است. اگر این تغییر حاصل نشود، باید صریحاً اعلام شود: به رسمیت شناختن فلسطین چیزی بیش از یک ژست سیاسی نیست؛ این راهی برای شستن دست‌های خونین آنها در مقابل دوربین‌ها است.
نویسنده: گویا روشن
کلیه حقوق محفوظ است.
نظرات