تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌بودنشان مهم است.

تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌ بودنشان مهم است 

نویسنده: گویا روشن ( گویا آیدین)

در دنیایی که جمعیت و تعداد به معیار ارزش تبدیل شده‌اند، اغلب فراموش می‌کنیم که مردم بیش از هر چیز دیگری به روابط واقعی نیاز دارند، نه به جمعیت.

اگرچه در دنیای امروز، مردم بیش از هر زمان دیگری به هم متصل هستند. رسانه‌های اجتماعی، گردهمایی‌های اجتماعی و دورهمی‌های دوستانه به این معنی است که افراد کمتری واقعاً تنها هستند، اما یک مشکل عجیب وجود دارد: احساس تنهایی کاهش نیافته است. شاید دلیل آن این باشد که جمعیت لزوماً به معنای صمیمیت و امنیت نیست. گاهی اوقات، در یک جمعیت بزرگ، یک فرد می‌تواند تنهاتر از همیشه باشد.

در طول سال‌ها، ما یاد گرفته‌ایم که کمیت را با ارزش اشتباه بگیریم: فکر می‌کنیم هر چه افراد بیشتری در اطراف خود داشته باشیم، زندگی ما پربارتر خواهد بود. اما در تجربه شخصی من، کیفیت روابط بسیار مهم‌تر از تعداد آنهاست. چند رابطه سالم و اصیل می‌تواند به فرد حس آرامشی بدهد که هیچ جمعیتی نمی‌تواند آن را فراهم کند.

البته، باید بفهمیم که «انسان» بودن به چه معناست. انسان بودن یعنی صادق بودن، احترام به مرزها، در کنار هم بودن در مواقع سخت، نه فقط در مواقع خوب. انسان بودن یعنی گوش دادن بدون قضاوت، ماندن بدون اجبار. چنین افرادی کم هستند، اما حضورشان عمیق و ماندگار است.

ما اغلب شاهد جمع‌های شلوغی هستیم که پر از خنده اما خالی از معنا هستند. در مقابل، نشستن با یک یا دو نفر که ما را درک می‌کنند می‌تواند حس امنیت و تعلقی ایجاد کند که هیچ جمعیتی نمی‌تواند با آن برابری کند. این جمع‌های کوچک فضاهای امنی هستند که در آنها می‌توانیم بدون ایفای نقش، خودمان باشیم.

در نهایت، ما به افراد زیادی نیاز نداریم. چیزی که واقعاً به آن نیاز داریم، چند «نفر» است - افرادی که حضورشان واقعی است، نه ساختگی. شاید اگر به جای گسترش آن، بر تعمیق آن حلقه کوچک روابط تمرکز می‌کردیم، حس رضایت و آرامش بیشتری را تجربه می‌کردیم.