از تاریکی به روشنایی

  بعضی ها گوش شان انبار اطلاعات است بعضی آدم‌ها گوش دارند، اما گوش‌شان خانه‌ی فهم نیست؛ انبار اطلاعات است . انها برای استفاده.
می‌شنوند، نه برای اینکه بفهمند؛ نگه دارند، بچرخانند، و روزی علیه خودت خرجش کنند. این‌ها همان‌هایی‌اند که در ظاهر آرام‌اند، سر تکان می‌دهند، حتی گاهی لبخند می‌زنند.
اما در درونشان، تو را «گفتنی» نمی‌بینند؛ تو را «ابزار گفتن» می‌بینند. ‏‎تو درد دلت را می‌گویی، فکر می‌کنی در امن‌ترین نقطه‌ هستی، اما خبر نداری که همین حرف‌ها، فردا در دهان دیگری با رنگ و لعاب جدید برمی‌گردد؛
 نه برای کمک، نه برای همدردی، بلکه برای کنترل، برای قدرت، برای کوچک کردن تو.  ‏‎این نوع شنونده‌ها خطرناک‌ترین نوع انسان‌اند؛
چون فریاد نمی‌زنند، بلکه  ساکت می‌مانند تا همه‌چیز را جمع کنند. ‏‎درد تو برایشان مقدس نیست؛ منبع است.
اشتباهت را ذخیره می‌کنند، ضعف‌هایت را علامت‌گذاری می‌کنند، و در زمان مناسب، همان‌ها را به شکل «حقیقت درباره‌ی تو» پخش می‌کنند. ‏‎و تلخ‌تر از همه این است:
تو فکر می‌کنی رابطه ساخته‌ای، اما در واقع فقط اطلاعات تحویل داده‌ای. ‏‎این انسان ها وفادار نیستند؛ کارآمد...

وقتی خویشاوندانت به تو تهمت می‌زنند. زخمی که دشمن وارد می‌کند دردناک است، اما زخمی که خویشاوند وارد می‌کند، روح را می شکافد. ما از یک غریبه همه چیز انتظار داریم، اما نه از کسی که سال‌ها با او نان و نمک مشترک داشته‌ایم. درد واقعی زمانی ایجاد می‌شود که تهمت از دهان کسی بیرون بیاید که زمانی به ما عشق ورزیده است. تهمت صرفاً یک دروغ نیست؛ بلکه ترور شخصیت است. این قتلی است که نه با گلوله، بلکه با زبان انجام شده است. قاتل دستانش خونی نیست، اما آبروی قربانی را لکه‌دار می‌کند. بدترین حالت زمانی است که تهمت از سوی خویشاوندان باشد؛ از سوی کسانی که حقیقت را می‌دانند اما آن را از روی حسادت، طمع، جاه‌طلبی برای ارث، درگیری یا عقده‌های قدیمی پنهان می‌کنند. آنها نه تنها به قربانی خیانت کرده‌اند، بلکه به کرامت اجتماعی او نیز حمله کرده‌اند. یک خویشاوند دروغگو خطرناک‌تر از یک دشمن است؛ زیرا دشمن از جلو حمله می‌کند، در حالی که خویشاوند از پشت خنجر می‌زند. چهره او آشناست، اما رفتارش خطر را منعکس می‌کند. تاریخ پر از افرادی است که نه توسط دشمنان، بلکه توسط عزیزانشان قربانی شده‌اند. بسیاری از تراژدی‌ها در خانه...

خوشبختی چیست؟  در دنیایی که دائماً ما را مجبور به مقایسه می‌کند، خوشبختی به مفهومی کم‌رنگ، شکننده و گاهی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. بسیاری فکر می‌کنند خوشبختی در جغرافیا، درآمد، عنوان شغلی یا سبک زندگی نهفته است؛ اما حقیقت این است که خوشبختی پیش از هر چیز، یک وضعیت درونی است. نه مکان، نه دارایی و نه موقعیت، هیچ‌کدام به‌تنهایی تعیین‌کننده نیستند؛ آنچه سرنوشت انسان را رقم می‌زند،   کیفیت رابطه او با خودش است. انسان موجودی ذاتاً ناآرام و ناایمن است؛ همیشه در معرض تغییر، سقوط و از دست دادن. این را نه از کتاب‌ها، بلکه از زیسته‌ام می‌گویم؛ تجربه‌ای که بهایش را با تمام زندگی‌ام پرداخته‌ام. آدم‌ها در شرایط نابرابر متولد می‌شوند و در مسیرهای نابرابر پیش می‌روند: برخی در وفور، برخی در فقدان. اما تاریخ، بی‌رحمانه و صادقانه نشان داده است که ثروت، قدرت و جایگاه اجتماعی هرگز تضمینی برای آرامش نیستند. انسان‌های بی‌شماری هستند که همه‌چیز دارند اما در درونشان تهی، فرسوده و گم‌شده‌اند؛ و در مقابل، کسانی که با حداقل‌ها، به معنایی عمیق از رضایت رسیده‌اند. مرز میان این دو، نه دارایی است و نه شانس؛...

  آنکه شیر را کند، روباهِ مزاج احتیاج است قدرت مطلق از آنِ پروردگار است و هر قدرتی در میان انسان‌ها نسبی و موقتی است  بنابراین، احتیاج، پرده از ناتوانی ذاتی بشر برمی‌دارد و انسان را متوجه قدرت بی‌کران خداوند می‌کند. با این حال، در بسیاری از جوامع امروز، ثروت و قدرت به سپری روانی برای انکار این حقیقت تبدیل شده است. برخی از صاحبان مال و مقام چنان در توهم بی‌نیازی فرو می‌روند که گمان می‌کنند دیگر هیچ انسانی در زندگی و موفقیت آنان نقشی ندارد. این تصور نه نشانهٔ بلوغ، بلکه نوعی خودفریبی عمیق است. واقعیت اما چیز دیگری است. هیچ انسانی، هر اندازه ثروتمند، قدرتمند یا مشهور باشد، در خلأ زندگی نمی‌کند. قدرت او بر شبکه‌ای از روابط، همکاری‌ها، دانش دیگران و حمایت‌های آشکار و پنهان استوار است. آنچه گاهی از نگاه صاحبان قدرت پنهان می‌ماند، همین وابستگی بنیادین انسان به دیگر انسان‌هاست. ضرب‌المثل «آنکه شیر را کُند، روباهِ مزاج احتیاج است» دقیقاً به همین حقیقت اشاره دارد؛ اینکه حتی نیرومندترین نماد قدرت نیز ممکن است در لحظه‌ای حساس به کسی نیاز پیدا کند که در نگاه اول کم‌اهمیت یا ضعیف به نظر می‌...

راهی به سوی درون انسان در طول زندگی خود همواره در جستجوی چیزی بیرون از خود است؛ گاهی برای موفقیت، گاهی برای عشق، گاهی برای معنا و گاهی برای آرامشی که تصور می‌کند در جایی دور از او پنهان شده است. اما هر چه بیشتر به بیرون می‌دود، بیشتر احساس خستگی و گم‌گشتگی می‌کند. زندگی امروزی، با سرعت، سر و صدا و فشارهایش، انسان را به بیرون کشانده است. نگاه او بیشتر به دنیای بیرون متمرکز است: به قضاوت دیگران، به مقایسه‌ها، به داشته‌ها و نداشته‌هایش. در این میان، انسان به تدریج از خود فاصله می‌گیرد؛ از سکوت درونش، از صدای قلبش و از سوالاتی که اگر شنیده شوند، می‌توانند مسیر زندگی را تغییر دهند. راهی به درون در واقع بازگشت به خود است. بازگشت به جایی که انسان بدون نقش و نقاب زندگی می‌کند؛ جایی که نیازی به اثبات یا رقابت ندارد. در درون انسان، دنیایی خاموش اما عمیق وجود دارد؛ دنیایی که اگر شنیده شود، می‌تواند پاسخ بسیاری از سوالاتی باشد که انسان سال‌ها در بیرون به دنبال آنها بوده است. درون جایی است که انسان با حقایق ساده اما فراموش‌شده روبرو می‌شود: با ترس‌هایش، با امیدهایش، با زخم‌هایش و با آن بخش‌هایی از ...

هر تماس تلفنی از روی دلتنگی نیست.  بعضی‌ها فقط برای تخلیه‌ی احساساتشان تماس می‌گیرند، نه برای گوش دادن. به همین دلیل است که هر تماسی صادقانه نیست. هر «حالت چطوره؟» نشانه‌ی نگرانی واقعی نیست. گاهی اوقات افراد صرفاً به این دلیل تماس می‌گیرند که هیچ کس دیگری را ندارند که بتوانند به او اعتماد کنند و نگرانی‌هایشان را با او در میان بگذارند. آنها شخص را انتخاب نمی‌کنند چون واقعاً برایش ارزش قائلند، بلکه به این دلیل که می‌دانند او گوش خواهد داد. آنها می‌توانند ساعت‌ها در مورد مشکلاتشان، بحث‌هایشان، شکست‌هایشان و افرادی که دوست ندارند صحبت کنند، اما هرگز نمی‌پرسند «حالت چطوره؟» و اگر هم بپرسند، اغلب یک عبارت توخالی است. زیرا آنها حتی منتظر جواب هم نمی‌مانند. قبل از اینکه حتی جمله‌ی اول را تمام شود، دوباره به صحبت در مورد زندگی خودشان برمی‌گردند. و وقتی با آنها تماس می‌گیرید، مکالمه را به سرعت و فقط با چند کلمه تمام می‌کنند. زیرا در آن لحظه چیزی برای گفتن ندارند و نمی‌خواهند وقتشان را به کسی بدهند. بنابراین این دوستی نیست؛ بلکه سوءاستفاده از ظرفیت عاطفی طرف مقابل است. بسیاری از مردم این را ب...

لیبی در دوران قذافی؛ رفاه غیرقابل تحمل برای غرب ( ) در این مقاله، چندین بخش را ارائه می‌دهم که تصویری جامع از قذافی را ترسیم می‌کنند. بخش ۱: لیبی در دوران قذافی؛ رفاه غیرقابل تحمل برای غرب لیبی در دوران قذافی، در مقایسه با همسایگانش در شمال آفریقا و جهان عرب، از نظر رفاه و ثبات سیاسی یک استثنا بود:   آموزش و مراقبت‌های بهداشتی کاملاً رایگان بود. زنان حق تحصیل و مشارکت اجتماعی داشتند. سود نفت مستقیماً به نفع مردم بود. یارانه‌های برق، سوخت و غذا زندگی را قابل تحمل می‌کرد. پروژه بزرگ آب در سراسر صحرا یکی از شگفتی‌های  مهندسی مدرن بود. با این حال، همه این دستاوردها جنبه‌های منفی خود را نیز داشتند: قذافی برای استقلال سیاسی کامل تلاش می‌کرد.او اغلب آشکارا در مورد «استعمار نو»، «دروغ دموکراسی غربی» و «لزوم وحدت آفریقا» صحبت می‌کرد. طرح معرفی  یک ارز واحد باپشتوانه طلا (دینار طلا) در آفریقا  نگرانی ‌هایی را در غرب ایجاد کرد، زیرا تهدیدی جدی برای دلار محسوب می‌شد. ب خش ۲: دموکراسی به سبک ناتو؛ خون، بردگی و ویرانی پس از اعتراضات محدود و ...

چرا بعضی‌ها هرگز تغییر نمی‌کنند اگر از مردم در مورد بزرگترین مانع پیشرفتشان بپرسید، پاسخ‌های بسیار متنوعی خواهید شنید: فقر، کمبود فرصت، تبعیض، کمبود آموزش یا صرفاً بدشانسی. اما شاید مانع عمیق‌تری وجود داشته باشد، مانعی که کمتر دیده می‌شود و در درون خودمان نهفته است: عدم انعطاف. ما انسان‌ها موجودات عجیبی هستیم. برخی    از ما    خانه، شغل، شهر و حتی کشور خود را تغییر میدهیم، اما گاهی اوقات از رها کردن یک باور غلط خودداری می‌کنیم. سال‌ها با همان افکار زندگی می‌کنیم، همان اشتباهات را تکرار می‌کنیم و از همان نتایج تاسف می‌خوریم بدون اینکه از خود بپرسیم: "آیا ممکن است مشکل در طرز فکر من باشد؟" بیشتر ما معتقدیم که تغییر به معنای از دست دادن هویت است، اما تغییر نشانه‌ی سرزندگی است. همانطور که طبیعت با هر فصل رنگ‌های خود را تغییر می‌دهد، ما انسان‌ها نیز باید برای رشد و شکوفایی با شرایط جدید سازگار شویم. درختی که به راحتی در باد خم می‌شود، معمولاً زنده می‌ماند؛ از سوی دیگر، شاخه‌ای انعطاف‌ناپذیر در اولین طوفان می‌شکند. زندگی نیز از همین اصل پیروی می‌کند. کسانی که حاضر نیستند ب...

اگر شیطان وجود نداشت، آیا انسان‌ها هنوز گناه می‌کردند ؟ وقتی مردم درباره گناه صحبت می‌کنند، اغلب به طور غریزی به شیطان فکر می‌کنند، گویی هر خطایی که توسط یک شخص انجام می‌شود، نشان او را دارد. اما فرض کنید شیطان هرگز خلق نشده بود. آیا جهان به مکانی پاک و بی‌گناه تبدیل می‌شد؟ یا حتی بدون شیطان، بشریت هنوز راه خود را به گناه پیدا می‌کرد؟ در اسلام، شیطان هیچ قدرتی برای مجبور کردن کسی به گناه ندارد. او فقط می‌تواند وسوسه‌هایی را زمزمه کند، در حالی که تصمیم نهایی همیشه متعلق به فرد است. قرآن بارها تأکید می‌کند که شیطان نمی‌تواند کسی را به انجام کار اشتباه مجبور کند. او صرفاً دعوت می‌کند و این فرد است که انتخاب می‌کند آن دعوت را بپذیرد یا رد کند. اگر این درست باشد، پس ریشه گناه را باید در جای دیگری جستجو کرد. قبل از اینکه شخصی توسط شیطان وسوسه شود، از قبل با خواسته‌های درونی خود روبرو می‌شود: غرور، حسادت، حرص و طمع، خشم، شهوت، خودخواهی و عطش قدرت. اگر کنترل نشود، این نیروها به تنهایی برای گمراه کردن فرد کافی هستند، حتی بدون هیچ وسوسه بیرونی. شاید شیطان صرفاً صدایی باشد که آنچه را که از قبل در...

. .دین آینه‌ای از حقیقت است؛ اما جهل  آن را وارونه می‌کند در جهانی که به نام دین جنگ‌ها در می‌گیرد، به نام خدا خون ریخته می‌شود و به نام پیامبران مردم از خانه‌هایشان رانده می‌شوند، باید از خود بپرسیم: آیا مشکل از دین است؟ یا از تفسیرهای نادرست و جاهلانه آن؟ بسیاری، وقتی ظلم و ستم دولت یا یک گروه مذهبی را می‌بینند، به دین روی می‌آورند و آن را سرزنش می‌کنند. اما حقیقت، همانطور که مؤمنان، روشن و آگاه می‌دانند، این است: مشکل از دین نیست؛ از جهل است. ایمان واقعی به یک دین محدود نمی‌شود. من خودم هرگز یک مسلمان را در کنار یک مؤمن قرار نمی‌دهم. زیرا یک مؤمن، فراتر از نام‌ها و ادیان، در قلب هر انسانی که به حقیقت، عدالت، صداقت و رحمت ایمان دارد، می‌تپد. یک مؤمن می‌تواند مسلمان، مسیحی، یهودی، زرتشتی یا حتی فردی ناشناس در یک قبیله دورافتاده باشد، اما اگر قلبش پاک، اعمالش نیک و نیتش درست باشد، در نزد خداوند عزیز و محترم است..  قرآن نیز می‌فرماید: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالنَّصَارَىٰ وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا... بی‌گمان...