بعضی ها گوش شان انبار اطلاعات است- نویسندە: گویا روشن

 بعضی ها گوش شان انبار اطلاعات است

بعضی آدم‌ها گوش دارند، اما گوش‌شان خانه‌ی فهم نیست؛ انبار اطلاعات است . انها برای استفاده.
می‌شنوند، نه برای اینکه بفهمند؛ نگه دارند، بچرخانند، و روزی علیه خودت خرجش کنند.

این‌ها همان‌هایی‌اند که در ظاهر آرام‌اند، سر تکان می‌دهند، حتی گاهی لبخند می‌زنند.
اما در درونشان، تو را «گفتنی» نمی‌بینند؛ تو را «ابزار گفتن» می‌بینند.

‏‎تو درد دلت را می‌گویی، فکر می‌کنی در امن‌ترین نقطه‌ هستی، اما خبر نداری که همین حرف‌ها، فردا در دهان دیگری با رنگ و لعاب جدید برمی‌گردد؛
 نه برای کمک، نه برای همدردی، بلکه برای کنترل، برای قدرت، برای کوچک کردن تو. 

‏‎این نوع شنونده‌ها خطرناک‌ترین نوع انسان‌اند؛
چون فریاد نمی‌زنند، بلکه  ساکت می‌مانند تا همه‌چیز را جمع کنند.

‏‎درد تو برایشان مقدس نیست؛ منبع است.
اشتباهت را ذخیره می‌کنند، ضعف‌هایت را علامت‌گذاری می‌کنند، و در زمان مناسب، همان‌ها را به شکل «حقیقت درباره‌ی تو» پخش می‌کنند.

‏‎و تلخ‌تر از همه این است:
تو فکر می‌کنی رابطه ساخته‌ای، اما در واقع فقط اطلاعات تحویل داده‌ای.

‏‎این انسان ها وفادار نیستند؛ کارآمدند. 
تا وقتی حرف‌هایت به دردشان بخورد، کنارت می‌مانند.
و روزی که دیگر چیزی برای برداشت نباشد، یا بدتر از آن، چیزی برای استفاده علیه تو پیدا کنند، همان سکوتشان تبدیل به سلاح می‌شود.

‏‎اعتماد، وقتی بی‌فکر دادە  شود، تبدیل به ساده‌لوحی نمی‌شود؛ تبدیل به مدرک علیه خودت می‌شود.

‏‎پس مسئله این نیست که کم حرف بزنی.
مسئله این است که بدانی با چه کسی حرف می‌زنی.

‏‎ چون بعضی آدم‌ها گوش دارند اما وجدان یا قلب ندارند؛ و در دنیایی از بی‌رحمی و بی‌وجدانی، هر کلمه‌ای که می‌گویی می‌تواند روزی به عنوان مدرکی علیه خودت استفاده شود..