از تاریکی به روشنایی

دلیل شب های بی خوابی ام.   اغلب از خودم می‌پرسم: «چرا تقریباً هر شب نمی‌توانم خوب بخوابم؟» مخصوصاً وقتی سکوت مطلق حکمفرما می‌شود و دنیا در تاریکی فرو می‌رود. آن وقت چیزی در اعماق وجودم بیدار می‌شود. انگار شب زمانی است که باید با خود واقعی‌ام، با خاطراتی که سال‌هاست در قلبم دفن کرده‌ام، روبرو شوم. اغلب از خودم می‌پرسم: آیا بی‌خوابی من نشانه‌ای از ترس از عدالت الهی است؟ آیا از روزی که باید برای هر لحظه از زندگی‌ام پاسخگو باشم، می‌ترسم؟ هرچه بیشتر به این سوال فکر می‌کنم، بیشتر متوجه می‌شوم که اینطور نیست... زیرا حضور خدا مرا نمی‌ترساند. آنچه واقعاً مرا شب‌ها بیدار نگه می‌دارد، کودک درونم است که هنوز زنده است. کودکی که یاد گرفت دردش را در چشمان دیگران پنهان کند، زیرا می‌دانست هیچ‌کس او را نخواهد فهمید. کودکی که اشک‌هایش را قورت میداد، زیرا مطمئن بود هیچ‌کس دلی برایش نمی‌سوزاند. کودکی که حتی قبل از بزرگ شدن، رنج، ترس و تنهایی را می‌شناخت. با گذشت زمان، موهایم کم‌کم سفید شد و تجربیات زندگی‌ام غنی‌ترشد.آدم‌های زیادی وارد زندگیم شدند و رفتند، اما کودک درونم آرام در گوشه‌ای ماند، همچنان سرک...

از آدم ربایی و شکنجه در دمشق تجربه‌ای آسیب‌زا و نقش سازمان ملل ‌ سفارت کانادا در نجات  جان انسان‌ها امروزه، بسیاری از مردم در سراسر جهان با بحران‌های انسانی و نقض گسترده حقوق بشر روبرو هستند. برخی از این افراد در شرایطی گرفتار شده‌اند که بدون کمک جامعه بین‌المللی، هیچ راهی برای فرار از ظلم و خشونت ندارند. در سال ۲۰۱۰، من یکی از قربانیان این وضعیت شدم. ربایش من در دمشق، پایتخت سوریه، نه تنها زندگی من، بلکه سرنوشت خانواده‌ام را برای همیشه تغییر داد. در این مقاله، تجربه تلخ خود را بازگو می‌کنم و نقش حیاتی ساز مان‌های بین‌المللی را در نجات جان خود و خانواده‌ام مورد بحث قرار می‌دهم. در آگوست ۲۰۱۰، من به عنوان یک مسافر معمولی در دمشق بودم. هیچ ارتباطی با رژیم بشار اسد یا گروه‌های مخالف نداشتم؛ من فقط یک بازدیدکننده بودم که در خیابان‌های شهر قدم می‌زدم و به ویترین مغازه‌ها نگاه می‌کردم. ناگهان، در یکی از خیابان‌های اصلی، توسط افراد ناشناس ربوده شدم. بدون هیچ توضیحی، به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتم و به یک ساختمان متروکه و ویرانه منتقل شدم.. یک شبانه روز در...

  دل، حق‌الناس است؛ با احتیاط بشکنید جمله‌ای کوتاه اما پرمعنا که می‌تواند یک اصل مهم انسانی را خلاصه کند. در دنیایی که روابط به سرعت شکل می‌گیرند و به همان سرعت نیز از بین می‌روند، کمتر کسی به مسئولیت اخلاقی دخالت دادن احساسات دیگران فکر می‌کند. این مقاله تلاشی است برای یادآوری این مسئولیت فراموش‌شده. اگرچه قلب، امانتی نامرئی است، اما قلب انسان چیزی نیست که بتوان به راحتی آن را به هر کسی داد. وقتی کسی به ما اعتماد می‌کند، حرف دلش را می‌زند یا از حضور ما خوشحال می‌شود، در واقع بخشی از امنیت روانی خود را به ما می‌دهد. این امانت، امانتی است که شکستن آن، حتی اگر قابل مشاهده نباشد، تأثیر عمیق و ماندگاری دارد. البته باید دانست که حق الناس بر قانون مقدم است. زیرا در فرهنگ اخلاقی و دینی ما، حق الناس جایگاه جدی‌تری نسبت به بسیاری از قوانین رسمی دارد. دلشکستگی را نمی‌توان با یک عذرخواهی ساده یا توجیه منطقی جبران کرد. زخمی که بر احساسات یک فرد وارد می‌شود، گاهی اوقات می‌تواند سال‌ها بر تصمیمات، ترس‌ها و روابط آینده او تأثیر بگذارد. اما شاید سازگاری و دلشکستگی به هنجاری در روابط امروزی تبدیل ش...

    خسته از دنیایی که قرار بود پناه من باشد.   دنیایی که در طول سال‌ها بیشتر شبیه سرزمین زخم‌ها شده تا مکانی برای عشق و آرامش. سرزمینی که مهربانی در آن کمیاب است و مردم گاهی اوقات، بدون اینکه حتی متوجه شوند، با کلمات تند یا نگاه‌های بی‌تفاوت خود به دیگران آسیب می‌رسانند. باید اعتراف کنم، من هم از این واقعیت خسته شده‌ام. هر بار که می‌خواهی در آغوش نزدیک‌ترین اعضای خانواده‌ات احساس امنیت و آرامش کنی، چیزی در درونت می‌لرزد، ساکت می‌شود یا می‌شکند. من. دقیقاً نمی‌دانم از کجا شروع شد. شاید در کودکی‌ام، وقتی نمی‌فهمیدم چرا باید اینقدر مراقب رفتارم باشم، وقتی کسی آنجا نبود که از احساساتم مراقبت کند. شاید در آن لحظاتی که قلبم باز می‌شد و بدون دریافت عشق به سمت کسی دست دراز می‌کردم و آغوشی که تصور می‌کردم به دیواری سرد تبدیل می‌شد. یا شاید وقتی فهمیدم که برای حفظ رابطه‌ای که به آن متعهد بودم، باید بجنگم، ساکت باشم، عقب‌نشینی کنم، احساس کنم حضورم همیشه "زیاد" است. هر بار که به عزیزانم نزدیک می‌شدم، احساس می‌کردم چیزی در اعماق وجودم ساکت می‌شود؛ انگار بخشی از آرامش من نمی‌توانست سر ...

اگر اشک‌ها تاریخ داشتند، کدام سال از زندگی ما خاطره‌انگیزترین سال می‌شد؟ انسان ها تاریخ تولد، تاریخ عروسی و موفقیت‌هایشان را به یاد می‌آورند؛ اما کمتر کسی سالی را که در آن چیزی در درونشان شکسته است بیاد دارد. اگر اشک‌ها تاریخ داشتند، شاید برخی از سال‌ها در تقویم زندگی ما با رنگ دیگری مشخص می‌شدند؛ سال خداحافظی، سال فقدان، سال سکوت، سال درک حقیقتی که کاش بعداً می‌فهمیدیم. شاید آنگاه عجیب‌ترین بایگانی جهان، بایگانی اشک‌های انسان بود؛ جایی که هر قطره داستانی داشت: اشکی که برای رفتن کسی ریخته شده، اشکی که پشت لبخند پنهان شده، اشکی که هیچ‌کس آن را ندید. این در حالیست، انسان‌ها سن خود را با تعداد سال‌های زندگی‌شان می‌شمارند، اما روحشان با تعداد سال‌های که در آن بیشتر از همیشه گریه کرده‌اند، پیر می‌شود.

  غم از همان کودکی دامن‌گیر من شد غم از همان کودکی دامن‌گیر من شد. آن روزها هنوز نمی‌دانستم زندگی چیست، اما اندوه را خوب می‌شناختم. هنوز برای فهمیدن بسیاری از چیزها کوچک بودم، اما برای تحمل بعضی دردها نه! کودکان هم‌سن من با اسباب‌بازی‌هایشان سرگرم بودند و برای فرداهایشان رؤیا می‌بافتند، اما من خیلی زود فهمیدم که دنیا همیشه مهربان نیست. خیلی زود فهمیدم که بعضی انسان‌ها پیش از آنکه بزرگ شوند، مجبورند بار سنگینی را بر دوش بکشند. غم آهسته وارد زندگی من نشد؛ گویی از همان آغاز آنجا بود. در گوشه‌ای از خاطراتم نشسته بود و همراه من رشد می‌کرد. هر سال که بزرگ‌تر می‌شدم، او نیز بزرگ‌تر می‌شد. گاهی در سکوت شب‌ها، گاهی در میان ازدحام آدم‌ها و گاهی در لحظه‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دانست در قلبم چه می‌گذرد. سال‌ها گذشت و من یاد گرفتم لبخند بزنم، با مردم بیشتر حرف بزنم و زندگی را ادامه دهم. اما بعضی غم‌ها هرگز نمی‌روند؛ فقط یاد می‌گیرند در اعماق قلب پنهان شوند. آن‌ها بخشی از وجود انسان می‌شوند؛ مانند زخمی قدیمی که دیگر خونریزی نمی‌کند، اما هرگز از یاد نمی‌رود. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، بیشترین تاسف...

تبعیض در خانواده و حس عدالت خانواده عموماً جایی است که ما انتظار امنیت و آرامش بی‌قید و شرط داریم؛ جایی که عشق و حمایت باید به طور مساوی به همه اعضا برسد. اما گاهی اوقات واقعیت از این انتظار کوتاه می‌آید و ما حتی در میان نزدیکان خود شاهد بی‌عدالتی هستیم. این تجربه می‌تواند برای هر کسی که حس عدالت دارد، دردناک و تکان‌دهنده باشد. من اغلب در خانواده و حلقه دوستانم مشاهده می‌کردم که برخی افراد به خاطر اشتباهات جزئی توبیخ می‌شدند، در حالی که با برخی دیگر، حتی وقتی با آشکارترین بی‌احترامی مواجه می‌شدند، طوری رفتار می‌شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. این رفتار نابرابر عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد؛ من هم شوکه شدم و هم غمگین. این باعث فاصله گرفتن من از برخی افراد شد و محبت سابق من ، حتی اگر مستقیماً متوجه من نبود، به مرور زمان کاهش یافت. این تجربه به من نشان داد که مشاهده نابرابری می‌تواند دلخراش باشد، حتی اگر مستقیماً قربانی بی‌عدالتی نباشیم. ما احساس می‌کنیم که استانداردها به طور یکسان برای همه اعمال نمی‌شوند و برخی افراد به سادگی بی‌عدالتی را می‌پذیرند و نادیده می‌گیرند. این امر وجدان و ...

  مهاباد، خانه قلب من مهاباد فقط شهری روی نقشه نیست؛ بلکه با ریتم ملایم قلبم می‌تپد. هر کوچه خاطره‌ای را در خود جای داده، هر صبح نوری تازه به ارمغان می‌آورد و هر عصر خاطرات شیرینی را زمزمه می‌کند. مهاباد برای من فقط یک نام نیست، بلکه یک حس است... حسی از خاک، از صدا، از عشق. این شهر با روح من گره خورده است. اگرچه خاطرات تلخی را نیز به همراه دارد، امازیبایی آن در ذهنم زنده‌تر از همیشه باقی مانده است. هنوز می‌توانم صدای مادرم را که در کوچه طنین‌انداز می‌شود، بوی غذایی که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند به همان شکل بپزد، صدای برادرانم، خنده کودکان و بازی‌های بی‌خیالشان را بشنوم. این مهاباد من است. هر خیابان و هر کوچه باریک پر از خاطرات ناب و ساده است: بازی‌هایی که تا پاسی از شب ادامه داشت، مادرم که مرا به خانه صدا می‌زد و دستی که به آرامی گرد و غبار را از روی صورتم پاک می‌کرد. حتی اکنون، وقتی چشمانم را می‌بندم، هنوز می‌توانم آن صدا را بشنوم، نرم، مهربان و پر از آرامش. با نزدیک شدن به عید، خانه زنده شد. خورشید هنوز طلوع نکرده بود، اما چراغ‌های آشپزخانه روشن بودند. مادرم غذای جشن را آماده می‌کرد....

خوشبختی چیست؟ خوشبختی واژه‌ای زیباست که در هر فرهنگ و ایدئولوژی، مفهومی ارزشمند و محبوب به شمار می‌آید؛ واژه‌ای که همه انسان‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند. ا این خوشبختی می‌تواند در دل یک روستای دورافتاده یا در مجلل‌ترین نقطه دنیا باشد. آنچه مهم است مکان نیست، بلکه احساسی است که فرد نسبت به زندگی خود در آن نقطه از جهان دارد. جایی که خود را خوشبخت می‌داند. زیرا هر کس از زاویه‌ای به شادی نگاه می‌کند و مسیرهای متفاوتی را برای رسیدن به آن طی می‌کند. با این حال، پیش‌بینی موفقیت در این مسیر دشوار و گاهی غیرممکن است، زیرا عوامل زیادی در شکل‌گیری شادی دخیل هستند که خارج از کنترل انسان هستند. برخی معتقدند که خوشبختی به توانایی فرد بستگی دارد. اما در جهانی که شکاف‌های طبقاتی عمیق است، آیا همه با حقوق و فرصت‌های برابر رشد می‌کنند؟ آیا شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی برای همه یکسان است؟ به عنوان مثال: کودکانی هستند که به دلیل فقر، رشد جسمی، عاطفی، روانی، اجتماعی و ذهنی مناسبی ندارند. حدود ۸۰ درصد از این کودکان با مشکلاتی مانند کم‌خونی، کاهش وزن، بیماری‌های چشمی، قلبی، پوستی و سوءتغذیه مواجه هس...

ت حلیل و بررسی حمله ارتش اسرائیل به کشتی حامل کمک‌های انسانی هیچ‌کس انتظار چنین فاجعه‌ای را نداشت؛ گرچه اسرائیل پیش‌تر هشدار داده بود که در صورت ورود کشتی‌ها واکنشی شدید نشان خواهد داد، اما کمتر کسی تصور می‌کرد این برخورد تا این اندازه خشونت‌بار و بی‌پروا باشد؛ تا جایی که اسرائیل آشکارا قوانین ناتو و کنوانسیون ژنو را زیر پا گذاشت: ۱. بُعد سیاسی این اتفاق برای نخستین‌بار صدای معترض یک مقام دولتی ترک علیه اسرائیل را به گوش مردم رساند و اردوغان را به چهره‌ای محبوب در جهان عرب و میان رأی‌دهندگان ترکیه تبدیل کرد. ۳. بُعد انسانی و تبلیغاتی دیگر این اردوغان بود که سخنرانی‌هایش با اشتیاق در جهان عرب دنبال می‌شد و نفوذ ایران در فلسطین، حداقل به‌طور موقت کاهش یافت. اسرائیل بار دیگر نشان داد که پایبند هیچ‌یک از قوانین بین‌المللی نیست. عملیات نظامی در آب‌های بین‌المللی، برخلاف اصول حقوق دریاها شلیک به افراد غیرمسلح مصادره‌ی دارایی‌های قانونی، به‌شیوه‌ای که یادآور دزدی دریایی است حمله به خبرنگاران و وارد آوردن خسارات چند میلیون دلاری به تجهیزات UP-Link و خودروهای پخش زنده قتل افراد بی‌گناه من ب...