افرادی که همیشه نقش قربانی را بازی می کنند. نویسنده گویا روشن

افرادی که همیشه نقش قربانی را بازی می‌کند، 

ما معمولاً به قربانی اعتبار می‌دهیم. برایشان دلسوزی می‌کنیم، آنها را باور می‌کنیم و در کنارشان می‌ایستیم. اما حقیقتی وجود دارد که به ندرت از آن صحبت می‌شود: همه کسانی که خود را قربانی می‌نامند، در واقع قربانی نیستند.

 برخی افراد سال‌ها پشت نقش قربانی پنهان می‌شوند.

 در هر اختلافی، وانمود به بی‌گناهی می‌کنند.

دیگران را برای هر رابطه‌ی از هم پاشیده‌ای سرزنش می‌کنند. و هر انتقادی را که می‌شنوند، بی‌عدالتی می‌نامند. آنها همیشه آسیب دیده‌اند، پیوسته حق با آنهاست و مدام شخص دیگری مقصر است.

آیا ممکن است تمام عمر قربانی باشید و هرگز اشتباه نکنید؟

کسانی که هرگز اشتباهات خود را نمی‌پذیرند، موذیانه به دیگران آسیب می‌رسانند. آنها تقصیر اعمال خود را به گردن اطرافیانشان می‌اندازند. و با گریه از احساسات دیگران سوءاستفاده می‌کنند؛ حقیقت را پشت شکایات پنهان می‌کنند؛ و با تظاهر به اینکه خودشان مقصر نیستند، از آشکار شدن ماهیت واقعی خود جلوگیری می‌کنند.

بدترین بی‌عدالتی‌ها همیشه با فریاد و خشونت انجام نمی‌شوند. گاهی اوقات بی‌عدالتی خود را در لباس بی‌گناهی پنهان می‌کند. گاهی اوقات کسی با زبانی نرم و چهره‌ای رنج‌کشیده به دیگران تهمت می‌زند. گاهی اوقات آنقدر در مورد زخم‌های خود صحبت می‌کنند که زخم‌هایی را که به دیگران وارد کرده‌اند را فراموش می‌کنند.

در حالی که؛ افراد صادق، حتی وقتی مورد ظلم قرار می‌گیرند، همچنان به دنبال جایگاه خود در داستان می‌گردند. آنها از خود می‌پرسند: «آیا من کار اشتباهی

 انجام داده‌ام؟» اما کسانی که خود را قربانی می‌دانند، هرگز این سوال را از خود نمی‌پرسند. آنها به آینه نگاه نمی‌کنند؛ در عوض، انگشت اتهام را فقط به سمت دیگران نشانه می‌گیرند.

تراژدی در این واقعیت نهفته است که اینها دقیقاً افرادی هستند که معمولاً بیشترین همدردی را دریافت می‌کنند. مردم اشک‌های آنها را می‌بینند، اما نه اشک‌هایی که باعث شده‌اند. آنها داستان آنها را می‌شنوند، اما نه آن چیزی که پنهان می‌کنند.

حقیقت همیشه دو چهره دارد. برای درک یک داستان، نباید فقط به بلندترین صدا گوش داد. گاهی اوقات قربانی واقعی کسی است که ساکت می‌ماند. کسی که از دفاع، توضیح و مبارزه برای حقیقت خسته شده است.

کسانی که دائماً خود را قربانی جلوه می‌دهد، ممکن است بی‌گناه به نظر برسد، اما اگر حقیقت را تحریف کند، اشتباهات خود را بپوشاند و دیگران را به خاطر همه چیز سرزنش کند تا همدردی دیگران را برانگیزد، دیگر قربانی نیستند. آنها صرفاً یک ظالم هستند که خود را به شکل یک قربانی درآورده اند.