از تاریکی به روشنایی

اگر اخلاق از پیشرفت عقب بماند .  من به چهار کتاب مقدس اعتقاد دارم: مزامیر، تورات، انجیل و قرآن کریم. من معتقدم که این کتاب‌های مقدس برای هدایت فرستاده شده‌اند و پیامبران الهی رقیب یکدیگر نبوده‌اند، بلکه راهنمای مردم زمان خود بوده‌اند. آنها همه مردم را به اخلاق، مسئولیت‌پذیری و حقیقت فرا می‌خوانند. بنابراین، من مردم را بر اساس دین یا قومیتشان قضاوت نمی‌کنم. زیرا در همه ادیان، انسانیت فراتر از همه دسته‌بندی‌ها است. ایمان واقعی ما را به عدالت، مهربانی و شفقت نزدیک‌تر می‌کند. با این حال، آنچه بیش از همه مرا آزار می‌دهد، تفاوت‌های بین افراد نیست، بلکه تغییر ارزش‌ها در بسیاری از جوامع "مدرن" امروزی است. گاهی اوقات احساس می‌کنم برخی از مرزهای اخلاقی که نسل‌های گذشته برای خانواده، نجابت و مسئولیت‌پذیری ضروری می‌دانستند، به سادگی کنار گذاشته شده‌اند و این کنار گذاشتن گاهی حتی به عنوان نشانه‌ای از پیشرفت ارائه می‌شود. بنابراین،من معتقدم که آزادی بدون مسئولیت‌پذیری می‌تواند فرد را از معنای واقعی زندگی گمراه کند. هر جامعه‌ای برای تکامل به چیزی بیش از فناوری، رشد اقتصادی و پیشرفت مادی نیا...

ترامپ: سیاستمداری بی‌ادب و متکبر ترامپ سیاستمداری بی‌رحم، متکبر و حتی مستبد است. او جهان را به میدان نبردی پر از تهدید و هرج و مرج تبدیل کرده است. تکبر و بی‌ملاحظگی او، به‌ویژه خاورمیانه را به آستانه نابودی و بی‌ثباتی کشانده است. این به یک اقدام یا تصمیم واحد اشاره ندارد، بلکه به مجموعه‌ای از اقدامات سیاسی اشاره دارد که اثرات آن در سال‌های اخیر، از یمن و فلسطین گرفته تا ایران، از خلیج فارس تا کانادا و از خاورمیانه تا روابط بین قدرت‌های بزرگ، به طور فزاینده‌ای آشکار شده است. ترامپ سیاست را به عنوان نمایش قدرت، نه به عنوان بستری برای گفتگو و حل اختلافات، بلکه به عنوان ابزاری برای تهدید، تحریم، فشار اقتصادی و نیروی نظامی برای وادار کردن طرف مقابل به تسلیم شدن می‌بیند. از این منظر، مذاکرات به معنای دستیابی به توافق بین دو طرف نیست، بلکه به معنای تحمیل خواسته‌های یک طرف بر طرف دیگر است. پیامدهای چنین سیاستی در خاورمیانه، منطقه‌ای که سال‌هاست درگیر جنگ‌های نیابتی، مداخلات خارجی و مبارزات قدرت بوده و اکنون از یک بحران به بحران دیگر کشیده می‌شود، مشهود است. یمن: کشوری که به میدان نبرد بازمی‌گر...

  آن‌ها که از دور، آتش می‌افروزند ا من از کسانی که در کشورهای غربی، آمریکا یا دیگر گوشه‌های امن جهان برای خود جا باز کرده‌اند و مردم ایران را به قیام، مبارزه و تحمل هزینه‌هایی که خودشان هرگز حاضر به تحمل آنها نیستند، فرا می‌خوانند، متنفرم. شجاعت در پشت صحنه بی‌معنی است. شجاعت به معنای مجبور کردن دیگران به جنگ از هزاران مایل دورتر نیست. شجاعت واقعی، تمایل به تحمل هزینه، در صورت لزوم، است. تاریخ به اندازه کافی نشان داده است که در هر بحران سیاسی، چند نفر در خارج از مرزهای کشور، مردم را با شعارهای رقت‌انگیز به خیابان‌ها فرا می‌خوانند. اما وقتی گلوله‌ای شلیک می‌شود، زندان‌ها پر می‌شوند، خانواده‌ها داغدار می‌شوند و آینده یک نسل نابود می‌شود، آنها در خانه‌های امن خود می‌مانند و به یک اعلامیه دیگر راضی می‌شوند. هیچ ملتی هرگز با احساسات کوته‌بینانه نجات نیافته است. تغییر واقعی و پایدار نیازمند خرد، سازماندهی، پاسخگویی و شجاعت مواجهه با عواقب است. این حق هر شهروندی است که از یک دولت انتقاد کند. طبیعی‌ترین حق هر فردی است که علیه سیاست‌های یک دولت صحبت کند. با این حال، تفاوت عمیق اخلاقی و انسا...

وقتی واژه «تروریسم» تبدیل به ابزار سیاسی می‌شود  در دنیای امروز، یکی از خطرناک‌ترین اتفاق‌ها این است که واژه‌های سنگین، قبل از آنکه تعریف شوند، قضاوت شوند. کلمه «تروریسم» از جمله واژه‌هایی است که بار اخلاقی و سیاسی بسیار بزرگی دارد. وقتی به یک فرد، گروه یا سازمانی این عنوان داده می‌شود، معنای آن فقط یک اختلاف سیاسی نیست؛ بلکه یک اتهام بسیار جدی درباره رفتار، اهداف و روش‌های آن مجموعه است. درباره سپاه پاسداران ایران نیز سال‌هاست بحث‌های گسترده‌ای وجود دارد. برخی دولت‌ها و مخالفان جمهوری اسلامی آن را یک سازمان تروریستی می‌دانند و به عملکرد آن در داخل ایران و منطقه، از جمله نقش نظامی و سیاسی‌اش، انتقادهای شدید وارد می‌کنند. در مقابل، گروهی دیگر معتقدند استفاده از این عنوان بیشتر یک تصمیم سیاسی است و باید بر اساس معیارهای یکسان برای همه جهان بررسی شود. اما مسئله اصلی اینجاست: آیا جهان در برابر همه کسانی که متهم به خشونت، کشتار غیرنظامیان، سرکوب یا ایجاد ناامنی شده‌اند، با یک معیار رفتار کرده است؟ اگر معیار عدالت باشد، نمی‌توان تنها به دشمنان سیاسی خود برچسب زد و از کنار رفتار دیگر قدرت...

اردوغان؛ میان ایمان شخصی و معماری قدرت سیاسی قدرت اشتهای سیری‌ناپذیری دارد. اگر کنترل نشود، حتی دین را نیز به خدمت خود درمی‌آورد. سال‌هاست که رجب طیب اردوغان خود را با کلماتی مانند ایمان، اسلام، ملت، مسجد و ارزش‌های دینی معرفی کرده است. برای میلیون‌ها نفر، او نماد بازگشت دین به سیاست است؛ اما برای منتقدانش، او نمونه‌ای از سیاستمداری است که پلی از دین به قدرت ساخته و پس از رسیدن به آن، آن پل را به دژی برای ماندن تبدیل کرده است. این مقاله درباره نفرت نیست؛ بلکه درباره شکستن یک بت است: بت سیاست اردوغان که از پرسش مصون است. اگر ایمان معیار حکومت است، پس چرا هر جا که منافع سیاسی ایجاب می‌کرد، مواضع تغییر کرده است؟ چرا دشمن دیروز به شریک امروز تبدیل شده است؟ چرا معاملاتی انجام شده است که با شعارهای پرشور دیروز مطابقت ندارد؟ اگر ایمان قطب‌نمای سیاست است، چرا ترکیه هنوز عضو ناتو است؟ چرا روابط اقتصادی با اسرائیل هرگز به طور کامل قطع نشده است، حتی در شدیدترین تنش‌های سیاسی؟ چرا هر زمان که منافع ملی یا بقای حکومت ایجاب می‌کرد، مواضع دیروز جای خود را به توافقات امروز داده است؟ واقعیت این است که د...

   افرادی که بدون شناسنامه یا هویت رسمی زندگی می‌کنند در جهانی که داشتن کارت شناسایی، شماره تولد یا سند هویت برای اکثر مردم امری عادی است، میلیون‌ها نفر وجود دارند که از نظر قانونی «وجود ندارند». آنها متولد شده‌اند، زندگی می‌کنند، کار می‌کنند و رویاپردازی می‌کنند، اما دولت‌ها آنها را رسماً ثبت نکرده‌اند. نداشتن شناسنامه فقط به معنای نداشتن یک تکه کاغذ نیست؛ بلکه به معنای عدم دسترسی آسان به مدرسه، مراقبت‌های بهداشتی، حساب بانکی، مالکیت خانه، سفر قانونی و حتی بسیاری از حقوق اجتماعی است. یک فرد می‌تواند سال‌ها بدون نام خود در سیستم‌های رسمی زندگی کند. یک نمونه شناخته شده، روهینگیا در میانمار است. بسیاری از آنها سال‌ها با نداشتن اسناد دولتی یا رسمی دست و پنجه نرم می‌کنند، بدون هویت قانونی، دسترسی آنها به آموزش، کار، مراقبت‌های بهداشتی و بسیاری از حقوق اساسی محدود است. اما این مشکل به یک منطقه محدود نمی‌شود. در جمهوری دومینیکن، بسیاری از افراد هائیتی تبار سال‌ها برای اثبات شهروندی خود تلاش کرده‌اند. برخی در این کشور متولد شده‌اند اما به دلیل مشکلات قانونی نتوانسته‌اند هویت رسمی خود...