آن‌ها که از دور، آتش می‌افروزند نویسنده: گویا روشن

 آن‌ها که از دور، آتش می‌افروزند

ا من از کسانی که در کشورهای غربی، آمریکا یا دیگر گوشه‌های امن جهان برای خود جا باز کرده‌اند و مردم ایران را به قیام، مبارزه و تحمل هزینه‌هایی که خودشان هرگز حاضر به تحمل آنها نیستند، فرا می‌خوانند، متنفرم.

شجاعت در پشت صحنه بی‌معنی است. شجاعت به معنای مجبور کردن دیگران به جنگ از هزاران مایل دورتر نیست. شجاعت واقعی، تمایل به تحمل هزینه، در صورت لزوم، است.

تاریخ به اندازه کافی نشان داده است که در هر بحران سیاسی، چند نفر در خارج از مرزهای کشور، مردم را با شعارهای رقت‌انگیز به خیابان‌ها فرا می‌خوانند. اما وقتی گلوله‌ای شلیک می‌شود، زندان‌ها پر می‌شوند، خانواده‌ها داغدار می‌شوند و آینده یک نسل نابود می‌شود، آنها در خانه‌های امن خود می‌مانند و به یک اعلامیه دیگر راضی می‌شوند.

هیچ ملتی هرگز با احساسات کوته‌بینانه نجات نیافته است. تغییر واقعی و پایدار نیازمند خرد، سازماندهی، پاسخگویی و شجاعت مواجهه با عواقب است.

این حق هر شهروندی است که از یک دولت انتقاد کند. طبیعی‌ترین حق هر فردی است که علیه سیاست‌های یک دولت صحبت کند. با این حال، تفاوت عمیق اخلاقی و انسانی بین انتقاد و تلاش برای مجبور کردن دیگران به پرداخت هزینه‌ای که فرد تمایلی به تحمل آن ندارد، وجود دارد.

بدترین نوع رهبری، رهبری از فاصله امن است. کسانی که خودشان در خطر نیستند، نباید دیگران را به خطر بیندازند. جان انسان‌ها ابزاری نیست که توسط افراد یا گروه‌ها برای دستیابی به اهداف سیاسی مورد سوءاستفاده قرار گیرد.

کسانی که واقعاً به مردم ایران اهمیت می‌دهند، باید راه‌حل‌هایی را در اولویت قرار دهند که کمترین هزینه انسانی را داشته باشند.

تغییر تنها زمانی ارزشمند است که مبتنی بر حقیقت، پاسخگویی و صداقت باشد؛ نه اگر بر دوش کسانی باشد که مجبورند هزینه تصمیمات دیگران را بپردازند.

من از آزادی متنفر نیستم؛ و از مطالبه عدالت متنفر نیستم. چیزی که من از آن متنفرم کسانی هستند که آزادی را به قیمت جان دیگران مطالبه می‌کنند در حالی که از امنیت خود محافظت می‌کنند. کسی که آتش را از دور روشن می‌کند، اغلب آخرین کسی است که دود آن را استنشاق می‌کند.