آنها که از دور، آتش میافروزند نویسنده: گویا روشن
از کسانی که در کشورهای غربی، آمریکا یا هر گوشه امنی از جهان به راحتی زندگی میکنند و مردم ایران را به شورش، مبارزه و پرداخت هزینههایی که خودشان هرگز حاضر به پرداخت آن نیستند، دعوت میکنند، متنفرم.
شجاعت پشت صحنه بیمعنی است. شجاعت به معنای کشاندن دیگران به مبارزه از هزاران کیلومتر دورتر نیست. شجاعت واقعی، آمادگی برای پرداخت هزینه توسط خودتان در صورت لزوم است.
تاریخ بارها نشان داده است که در هر بحران سیاسی، برخی از افراد ساکن در خارج از مرزهای کشور، مردم را با شعارهای آتشین به خیابانها فرا میخوانند. اما وقتی گلولهای شلیک میشود، زندانها پر میشوند، خانوادهها عزادار میشوند و آینده یک نسل نابود میشود، آنها همچنان در خانههای امن خود زندگی میکنند و صرفاً به صدور یک بیانیه جدید بسنده میکنند.
هیچ ملتی هرگز با احساسات لحظهای نجات نیافته است. تغییر پایدار و واقعی نیازمند عقل، سازماندهی، مسئولیتپذیری و شجاعت تحمل عواقب آن است. نه تحریک احساسی از فاصله امن.
این حق هر شهروندی است که از یک دولت انتقاد کند. همچنین طبیعیترین حق هر فرد است که با سیاستهای یک دولت مخالفت کند. با این حال، تفاوت عمیق اخلاقی و انسانی بین انتقاد کردن و تلاش برای وادار کردن دیگران به پرداخت هزینهای که خودتان حاضر به پرداخت آن نیستید، وجود دارد.
بدترین نوع رهبری، رهبری از پشت دیوارهای امن است. کسی که خود هیچ خطری را تجربه نمیکند، نباید دیگران را به مواجهه با خطر دعوت کند. زندگی انسان ابزاری نیست که توسط هر فرد یا گروهی برای دستیابی به اهداف سیاسی خود استفاده شود.
اگر کسی واقعاً به مردم ایران اهمیت میدهد، باید قبل از هر چیز از راهحلهایی صحبت کند که کمترین هزینه انسانی را داشته باشند.
تغییر تنها زمانی ارزشمند است که بر اساس حقیقت، مسئولیت و صداقت ساخته شود؛ نه زمانی که بر دوش افرادی ساخته شود که مجبور به پرداخت هزینه تصمیمات دیگران هستند.
من از آزادی متنفر نیستم؛ و از مطالبه عدالت هم متنفر نیستم. چیزی که از آن متنفرم کسانی هستند که آزادی را به قیمت جان دیگران مطالبه میکنند اما از امنیت خود محافظت میکنند. کسانی که از دور آتش روشن میکنند، اغلب آخرین کسانی هستند که دود آن را استنشاق میکنند
نظرات