از تاریکی به روشنایی

دنیایی با قضاوت کمتر و فهم بیشتر . در طول تاریخ، انسان‌ها همیشه به دنبال تمایز خود از سایر موجودات زنده بوده‌اند؛ با این حال، این تفاوت هرگز بر اساس قدرت بدنی، ثروت یا توانایی تسلط بر دیگران نبوده است. تفاوت واقعی بین افراد در چیزی عمیق‌تر نهفته است: در انتخاب‌های اخلاقی، در نحوه برخورد ما با افراد آسیب‌پذیر، در ظرفیت بخشش، درک و احساس درد دیگران. یک فرد را نمی‌توان بر اساس ظاهر، لباس، ملیت، اعتقادات یا جایگاه اجتماعی‌اش قضاوت کرد. شخصیت واقعی یک فرد زمانی آشکار می‌شود که هیچ مزیتی در معرض خطر نباشد؛ زمانی که بتواند بی‌تفاوت بماند، یا زمانی که بتواند قضاوت کند اما انتخاب کند که بفهمد. بزرگترین مشکل در بسیاری از جوامع امروزی کمبود اطلاعات نیست، بلکه کمبود دیدگاه انسانی است. ما بر اساس چند عکس، چند جمله یا چند تفاوت جزئی، قضاوت‌های گسترده‌ای در مورد زندگی دیگران انجام می‌دهیم. گاهی اوقات فراموش می‌کنیم که پشت هر چهره، داستانی پنهان از ما نهفته است. من به انسانیت اعتقاد دارم زیرا مهربانی، فداکاری و عشق هنوز در بین مردم وجود دارد. رویای من جهانی است که در آن هیچ‌کس مجبور نباشد برای بقا بجن...

در جستجوی خود در   میان دلتنگی‌ها     دلتنگی مانند سکوتی بی‌پایان است که در میان هر لحظه از زندگی لانه می‌کند. گاهی این حس از اعماق قلب برمی‌خیزد، مانند نسیمی ملایم که بی‌صدا از کنار قلب می‌گذرد و ما را به دنیای خاطرات و یادگاری‌هایی می‌برد که در آن بخشی از خود را جا گذاشته‌ایم. دلتنگی نه تنها از نبود دیگری یا فاصله‌های فیزیکی ناشی می‌شود، بلکه از شکاف‌هایی نیز ناشی می‌شود که تنها با حضور آنچه از دست رفته پر می‌شوند. در این بی‌کرانگی که آن را «دلتنگی» می‌نامند، هر فکر، هر خاطره و هر لحظه از زمان می‌تواند عمیق‌تر شود و احساس تنهایی را در میان شلوغی و هیاهوی زندگی روزمره تشدید کند. دلتنگی واقعاً یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال زیباترین احساسات انسانی است. حتی اگر رابطه با خانواده دردناک باشد، قطع ریشه‌ها همیشه بخشی از قلب را می‌سوزاند. این حس طبیعی است، واقعی است و نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه انسان بودن است. من از رابطه‌ای که آسیب‌زا بود، جدا شدم، اما هیچ‌کس نمی‌تواند به قلبش بگوید که دلتنگ نشود. دلتنگی همیشه برای عشقی است که نیافته‌اند، نه برای آسیبی که دیده‌اند. گاهی دلتنگ...

دنیا بی‌تفاوت نسبت به قانون در دنیای امروز، تقریباً همه درباره قانون صحبت می‌کنند؛ با این حال، مشکل جهان فقدان قانون نیست. بلکه مشکل این است که قانون اغلب در مقایسه با قدرت اهمیت خود را از دست می‌دهد. دولت‌ها قانون اساسی دارند، معاهدات بین‌المللی امضا می‌کنند، دادگاه‌های ملی و بین‌المللی تأسیس می‌کنند و در اعلامیه‌های رسمی از عدالت و حقوق بشر دفاع می‌کنند. با این حال، هنگامی که اجرای قانون با منافع سیاسی یا امنیتی یک قدرت بزرگ در تضاد باشد، گفتمان سیاسی به طور ناگهانی تغییر می‌کند. آنچه یک نفر «نقض قانون» می‌داند، ممکن است برای دیگری «ضرورت»، «امنیت ملی» یا «شرایط استثنایی» باشد. این سوال اصلی را مطرح می‌کند: اگر قانون برای همه یکسان نیست، چه چیزی مرز بین قانون و قدرت را تعیین می‌کند؟ قانون، تا زمانی که به قدرت تجاوز نکند. در روابط بین کشورها، قانون همیشه با یک مشکل اساسی روبرو بوده است: اجرای آن به اندازه‌ای که باید مستقل از قدرت نیست. یک کشور ممکن است به دلیل نقض قوانین بین‌المللی با تحریم، محکومیت سیاسی یا فشار گسترده مواجه شود؛ در حالی که کشور دیگری که رفتار مشابهی دارد، ممکن است ...

سر جایتان بتمکید در یک نظام سیاسی، مصونیت می‌تواند برای تضمین جایگاه و تداوم حکومت ضروری باشد. با این حال، وقتی به سپری در برابر پاسخگویی تبدیل می‌شود، معنای آن تغییر می‌کند. دیگر صرفاً به معنای محافظت از یک جایگاه نیست؛ بلکه به معنای ایجاد فاصله بین یک تصمیم و پیامدهای آن است. هرچه این فاصله بیشتر شود، مسئولیت سیاسی بیشتر تضعیف می‌شود. کسانی که تصمیم می‌گیرند اما پیامدهای آن را مستقیماً تجربه نمی‌کنند، ممکن است به تدریج جنگ را به عنوان یک فاجعه انسانی نبینند و در عوض آن را به عنوان ابزاری برای سیاست خارجی، یک گزینه نظامی یا یک ابزار چانه‌زنی ببینند. در این مرحله، فرد از «تصمیم‌گیرنده» بودن به کسی تبدیل می‌شود که «هزینه تصمیم را متحمل می‌شود». مصونیت یک شبه مسئولیت را از بین نمی‌برد؛ بلکه به تدریج آن را در قلمرو قدرت از بین می‌برد. وقتی یک رهبر می‌تواند بارها و بارها تصمیم بگیرد و بار پیامدهای آن را بر دوش دیگران بگذارد، پاسخگویی به تدریج از یک اصل سیاسی به یک عبارت پوچ تبدیل می‌شود. اشتباهات «محاسبات اشتباه» نامیده می‌شوند. شکست به عنوان پیامد «شرایط پیچیده» به تصویر کشیده می‌شود و مر...

فرق بین یهودیت و‌صهیونیسم   باید گفت که تفاوت بین یهودیت و صهیونیسم بسیار متفاوت است و حقیقت چیز دیگری است: زیرا؛ یهودیت یک دین الهی است، در حالی که صهیونیسم یک پروژه سیاسی و توسعه‌طلبانه است که هیچ ارتباطی با دین یهود ندارد. زیرا یهودیت: یک دین الهی است. یهودیت دین پیامبر بزرگ حضرت موسی (ع) است که به همراه برادرش هارون برای هدایت بشریت به راه راست فرستاده شد. موسی (ع) مانند عیسی (ع) و محمد (ص) در نزد خداوند بسیار محترم است. قرآن کریم عظمت حضرت موسی (ع) بارها در قرآن ذکر شده است. بنابراین، یهودیت، مانند اسلام و مسیحیت، یک دین توحیدی است که مورد توجه خداوند است. همچنین در طول تاریخ، یهودیان نه تنها در سرزمین مقدس، بلکه در کشورهای مختلف نیز زندگی کرده‌اند: اما هرگز باعث آزار و اذیت مسلمانان نشده‌اند. ایران: یهودیان هزاران سال در کنار مسلمانان و سایر ادیان زندگی کرده‌اند و هنوز بخشی از فرهنگ ایرانی هستند. عراق و جهان عرب: یهودیان قرن‌ها در بغداد، دمشق و قاهره زندگی کرده‌اند و به اقتصاد و فرهنگ آنها کمک کرده‌اند. اروپا: با وجود سختی‌ها و تبعیض‌ها، یهودیان نقش‌های مهمی در علم، هنر و تجا...

لطفا ما را نجات ندهید. ‏‎گاهی واقعاً نمی‌دانم باید به سیاستمداران جهان بخندم یا نفرینشان کنم! ‏‎هر روز یک نفر با کت‌وشلوار اتوکشیده، پشت تریبون می‌ایستد و با قیافه‌ای که انگار تازه عقل کل جهان شده، می‌گوید: ‏‎«ما برای امنیت مردم وارد جنگ شدیم.» ‏‎عالی است! فقط از روی کنجکاوی: مردم دقیقاً کجا هستند؟ ‏‎چون عجیب است؛ هر بار که جنگ شروع می‌شود، موشک‌ها به سمت خانه مردم می‌روند، اما خودِ کسانی که جنگ را شروع کرده‌اند، معمولاً جای بسیار امنی تشریف دارند! ‏‎آن‌ها جنگ را روی نقشه می‌بینند؛ مردم، جنگ را از پنجره خانه‌شان مشاهده می کنند. ‏‎آن‌ها از «پیروزی» حرف می‌زنند؛ مردم دنبال یک جای امن برای ماندن هستند ‏‎آن‌ها می‌گویند: «تلفات اجتناب‌ناپذیر است.» ‏‎بله، البته! ‏‎فقط یک نکته: ‏‎تلفات اجتناب‌ناپذیر، معمولاً خانواده شما نیستند! ‏‎و چه جالب که در فرهنگ سیاسی امروز، بمبِ خودی همیشه «دفاع» است و بمبِ دشمن همیشه «تروریسم». ‏‎موشک انها اگر به خانه شما بخورد، جنایت است؛ اگر به خانه آنها بخورد، «عملیات دقیق نظامی»! ‏‎احتمالاً موشک‌ها هم تابع ملیت هستند و قبل از انفجار پاسپورتشان را نشان می‌دهند! ‏‎ب...

کرامت انسانی فراتر از نژاد، فرهنگ و فناوری                   یکی از دردناک‌ترین چیزها در دنیا تبعیض نژادی میباشد که هم غیرمنطقی و هم غیرانسانی است. زیرا رنگ پوست صرفاً نتیجه تفاوت‌های ژنتیکی و سازگاری با محیط‌های مختلف است؛ این رنگ هیچ چیزی در مورد ارزش، هوش، اخلاق یا انسانیت .نمی‌گوید. از دیدگاه انسانی، اخلاقی و مذهبی، کرامت انسانی برای همه برابر است، زیرا همه ما بنده یک خالق هستیم. قضاوت بر اساس رنگ پوست، منعکس کننده ترس، جهل، تعصب تاریخی و گاهی اوقات میل به برتری است، نه حقیقت. اغلب، چنین قضاوت‌هایی در کودکی از طریق فرهنگ یا روایت‌های اجتماعی نادرست آموخته می‌شوند و متأسفانه بدون پرسش باقی می‌مانند. پرسشگری و همدلی اولین گام‌ها برای شکستن این چرخه هستند. در بسیاری از جوامع غربی، مانند ایالات متحده، کانادا و کشورهای اروپایی، افرادی هستند که خود را "مدرن" یا "مترقی" می‌دانند و این برداشت اغلب با تعصب و تفاوت‌های فرهنگی دخیل هستند.   البته، چه از منظر منطقی و چه از منظر انسانی، آنچه من تجربه کرده ام ، این است که تحصیلات و دانش مترادف با ...