لطفا ما را نجات ندهید.

لطفا ما را نجات ندهید.


‏‎گاهی واقعاً نمی‌دانم باید به سیاستمداران جهان بخندم یا نفرینشان کنم!

‏‎هر روز یک نفر با کت‌وشلوار اتوکشیده، پشت تریبون می‌ایستد و با قیافه‌ای که انگار تازه عقل کل جهان شده، می‌گوید:

‏‎«ما برای امنیت مردم وارد جنگ شدیم.»

‏‎عالی است!

فقط از روی کنجکاوی: مردم دقیقاً کجا هستند؟

‏‎چون عجیب است؛ هر بار که جنگ شروع می‌شود، موشک‌ها به سمت خانه مردم می‌روند، اما خودِ کسانی که جنگ را شروع کرده‌اند، معمولاً جای بسیار امنی تشریف دارند!

‏‎آن‌ها جنگ را روی نقشه می‌بینند؛ مردم، جنگ را از پنجره خانه‌شان مشاهده می کنند.

‏‎آن‌ها از «پیروزی» حرف می‌زنند؛ مردم دنبال یک جای امن برای ماندن هستند

‏‎آن‌ها می‌گویند: «تلفات اجتناب‌ناپذیر است.»

‏‎بله، البته!

‏‎فقط یک نکته:

‏‎تلفات اجتناب‌ناپذیر، معمولاً خانواده شما نیستند!

‏‎و چه جالب که در فرهنگ سیاسی امروز، بمبِ خودی همیشه «دفاع» است و بمبِ دشمن همیشه «تروریسم».

‏‎موشک انها اگر به خانه شما بخورد، جنایت است؛ اگر به خانه آنها بخورد، «عملیات دقیق نظامی»!

‏‎احتمالاً موشک‌ها هم تابع ملیت هستند و قبل از انفجار پاسپورتشان را نشان می‌دهند!

‏‎بعد هم عده‌ای می‌نشینند و با جدیت اعلام می‌کنند:

‏‎«ما نمی‌خواهیم جنگ گسترش یابد.»

‏‎برادر عزیز، اگر واقعاً نمی‌خواهی جنگ گسترده شود، شاید بهتر باشد دیگر چیزی به آن اضافه نکنی!

‏‎این دقیقاً شبیه کسی است که وسط خانه بنزین می‌ریزد و بعد با نگرانی می‌پرسد:

‏‎«بچه‌ها، کسی کبریت ندارد؟»

‏‎دنیا از این نمایش خسته شده است.

‏‎مردم دیگر نمی‌خواهند بدانند چه کسی قوی‌تر است.

‏‎نمی‌خواهند بدانند کدام رهبر سخنرانی بهتری دارد.

‏‎نمی‌خواهند پرچم بیشتری ببینند.

‏‎فقط می‌خواهند زنده بمانند.

‏‎کودکی که زیر صدای انفجار می‌خوابد، به تحلیل ژئوپلیتیک شما علاقه‌ای ندارد.

‏‎مادری که نمی‌داند فرزندش زنده است یا نه، برای «اعتبار بین‌المللی» شما کف نمی‌زند.

‏‎پدری که خانه‌اش ویران شده، با شنیدن عبارت «پیروزی استراتژیک» خانه‌اش دوباره ساخته نمی‌شود.

‏‎پس آقایان، لطفاً یک لطف تاریخی به بشریت بکنید:

‏‎دنیا را نجات ندهید!

‏‎ما خودمان ‏ به نحوی زنده می‌مانیم.

‏‎شما فقط اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید، از پشت تریبون پایین بیایید و اجازه بدهید مردم بدون صدای انفجار زندگی کنند.

‏‎چون اگر قرار باشد هر بار شما برای صلح بجنگید، برای امنیت بمباران کنید و برای نجات مردم، مردم را قربانی کنید...

‏‎شاید بشریت واقعاً به یک دشمن جدید احتیاج ندارد؛ شما برایش کافی هستید!

‏‎این تنها «عملیات صلحی» است که واقعاً به نفع مردم تمام می‌شود.


گویا روشن—تمامی حقوق محفوظ است.





نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

پروژه‌های تفرقه‌افکنانه ترامپ در خاورمیانه— نویسنده گویا روشن

تعداد ‌بودنِ آدم‌ها مهم نیست، آدم‌بودنشان مهم است.

به رسمیت شناختن یا شستن دست‌های خون‌آلود؟ نویسنده: گویا روشن -