از تاریکی به روشنایی

چرا   مارک   کارنی   پاسخی   قدرتمند   به   سال‌های  خاکستری ترودو است؟     در طول تاریخ سیاسی، رهبرانی بوده‌اند که با چهره‌های آرام و صداهای نرم به قدرت رسیده‌اند. آنها امید را گسترش دادند و از وحدت وبرابری سخن گفتند. با این حال، در عمل، اغلب میراثی خاکستری و گاه مخرب از خود به جا گذاشتند. جاستین ترودو، نخست وزیر سابق کانادا، یکی از این رهبران بود. او در زمانی به قدرت رسید که  کانادایی‌ها مشتاق تغییر، عدالت وحکومتداری خوب بودند. او با لبخند وارد  شد، اما آنچه از خود به جا گذاشت،  اقتصادی در حال فروپاشی، بحران مسکن، بدهی‌های سرسام‌آور و جامعه‌ای خسته و ناامن بود. در ابتدا، ترودو به عنوان چهره‌ای امیدوارکننده دیده می‌شد: جوان، مدرن و مردی با شعارهای جسورانه در مورد حقوق بشر، محیط زیستو آشتی با مردم بومی. اما سیاست با لبخند پیش نمی‌رود.  اقتصاد با جذابیت رشد نمی‌کند. جوانان از طریق سخنرانی خانه نمی‌خرند. در دوران تصدی او، قیمت مسکن در شهرهای بزرگ دو برابر شد. کانادا به یکی از بدهکارترین کشورهای صنعتی تبدیل شد. سیاست مهاجرتی ...

نسل‌کشی روهینگیا در میانمار: یک تراژدی خاموش و فراموش‌شده،  قسمت ١ نسل ‌کشی مسلمانان روهینگیا در ایالت راخین میانمار یکی از دردناک‌ترین تراژدی‌های حقوق بشری قرن بیست و یکم است. این اقلیت مسلمان در درجه اول به زبان روهینگیا صحبت می‌کنند، زبانی با ریشه‌های هند و اروپایی و شباهت‌هایی با بنگالی و چاکما. به دلیل ظلم و ستم فرهنگی گسترده، این زبان به طور گسترده صحبت می‌شود اما به ندرت نوشته یا رسماً به رسمیت شناخته می‌شود. در میانمار، دولت نظامی نه تنها زبان روهینگیا را به رسمیت نمی‌شناسد، بلکه این اقلیت را از هویت ملی و همچنین حقوق زبانی و فرهنگی خود نیز محروم کرده است. روهینگیا قرن‌هاست که در میانمار زندگی می‌کند، اما در سال‌های اخیر هدف خشونت، تبعیض و پاکسازی قومی گسترده قرار گرفته است. گروه‌های افراطی بودایی و ارتش میانمار در درجه اول مسئول این نسل‌کشی هستند. نفوذ سیاسی و نظامی آنها موجی از ترور، آوارگی و ویرانی علیه روهینگیا را به راه انداخته است. در سال ۲۰۱۷، حملات ارتش و شبه‌نظامیان بودایی به روستاهای روهینگیا شدت گرفت. هزاران نفر کشته شدند، صدها روستا به آتش کشیده شد و بیش از ۷۰۰۰...

احساسات ضد مهاجرت؛ زخمی جهانی که غرب نیز در حال تعمیقق آن است (  در جهانی که به طور فزاینده‌ای از «کرامت انسانی» سخن گفته می‌شود، پدیده‌ای به نام احساسات ضد مهاجرت بی‌سروصدا در حال گسترش است. پدیده‌ای که نه تنها حقوق بشر را پایمال می‌کند، بلکه چهره ریاکارانه بسیاری از دولت‌ها، نهادها و حتی جوامع مدرن را نیز آشکار می‌کند.. سال‌هاست که رسانه‌ها و دولت‌های غربی از اروپا گرفته تا ایالات متحده و بسیاری از کشورهای دیگر خود را به عنوان قاضی و ناظر بر رفتار سایر کشورها معرفی می‌کنند. و با ژست‌های حقوق بشری، از کشورهایی مانند ایران به دلیل تبعیض علیه مهاجران، به ویژه افغان‌ها، انتقاد می‌کنند.  انتقادی که البته به جا و در بسیاری از موارد ضروری بود.  اما اکنون، احساسات ضد مهاجرتی در حال نهادینه شدن، قانونی شدن و حتی مشروعیت یافتن فراتر از مرزهای ما، در اروپا و ایالات متحده است. از برخی جهات، آنچه امروز در غرب اتفاق می‌افتد، آشکارتر و وحشیانه‌تر از سرکوب مهاجران در کشورهای غیردموکراتیک است.  ایالات متحده که زمانی نماد مهاجرت، تنوع فرهنگی و رویای زندگی بهتر بود، به کشوری تبدیل شد...

مرگ عدالت در جهان قدرت‌ها هر روز، جهان از مردم می‌خواهد که به قانون احترام بگذارند. دولت‌ها درباره حقوق بشر صحبت می‌کنند، سازمان‌های بین‌المللی از عدالت حمایت می‌کنند و رهبران جهان بارها تأکید می‌کنند که هیچ‌کس بالاتر از قانون نیست. اما آیا این اصل برای همه به طور یکسان اعمال می‌شود؟ البته که نه. در نوامبر ۲۰۲۴، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، را به اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت صادر کرد. این اتهامات مربوط به جنگ غزه است که به گفته سازمان ملل و سازمان‌های حقوق بشر، منجر به صدها هزار کشته، تخریب بخش‌های بزرگی از غزه، آسیب‌های مکرر به بیمارستان‌ها، مدارس و اردوگاه‌های پناهندگان و میلیون‌ها نفر با گرسنگی، بی‌خانمانی و عدم دسترسی به آب، غذا و دارو شده است. برای هزاران کودکی که زیر آوار جان باختند، برای مادرانی که اجساد فرزندانشان را در آغوش گرفتند و برای کسانی که در عرض چند دقیقه جان خود را از دست دادند، اینها فقط آمار نبودند؛ بلکه یک فاجعه انسانی بودند که وجدان جهان را تکان داد. دادگاه کیفری بین‌المللی این اتهامات را به اندازه کافی جدی دانس...

  ر یاکاری   چین :  اشک   تمساح  برای   فلسطین،   شکنجه   برای   اویغورها ) در جهانی که حقیقت زیر خاکستر سیاست دفن شده است، چین یکی از بزرگترین ریاکاری‌های دوران مدرن را به نمایش گذاشته است. تصاویر کمک‌های بشردوستانه آن به فلسطین را می‌توان امروز در تلویزیون دید. بسته‌هایی با پرچم چین، لوازم پزشکی و وعده‌هایی برای بازسازی غزه... اما در پشت این حرکت بشردوستانه، لکه‌ای تاریک و دردناک نهفته است: شکنجه و اردوگاه‌های غیرانسانی در سین کیانگ، جایی که میلیون‌ها مسلمان اویغور در سکوت جهان سرکوب می‌شوند. چین کشوری است که حتی به مسلمانان خود نیز رحم نمی‌کند. در کشوری که اسلام با افراط‌گرایی برابر دانسته می‌شود، کودکان از خانواده‌هایشان جدا می‌شوند تا "بازآموزی" شوند. قرآن ممنوع است، روزه گرفتن جرم است و ریش بلند یا حجاب گناهی نابخشودنی است. مساجد به طرز خشونت‌آمیزی تخریب شده‌اند، گنبدهای آنها فرو ریخته است. دیگر صدای اذان در خیابان‌های اویغور شنیده نمی‌شود. در عوض، دوربین‌های مداربسته، اردوگاه‌های کار اجباری و شکنجه‌گاه‌های مخفی، صدای خاموش میلیون‌ها نف...

دست دوستی به کسی نمی‌دهم که دشمنِ دوستم است دوستی چیزی بیش از فقط  خنده‌های مشترک یا چند کلمه محبت‌آمیز است. دوستی به معنای همبستگی است؛ یعنی وقتی همه کنار می کشند، شما در کنار کسی می‌مانید که او را "دوست"می‌نامید.  بنابراین اگر دوستی را از این معنا تهی کنیم، فقط به یک آشنایی موقت و منفعت‌طلبانه تبدیل می‌شود. البته، برخی افراد معتقدند که وفاداری و دوستی مفاهیمی منسوخ هستند و دیگر در دنیای امروز ارزشی ندارند.  این امر به ویژه در سیاست نیز صادق است، جایی که منافع شخصی بر شرافت غلبه می‌کند، لبخند زدن اجباری است و بسیاری حاضرند حتی نزدیکترین دوستان خود را برای موقعیت‌ها، معاملات یا شهرت زودگذر فدا کنند.  اما من معتقدم دوستی حد و مرزی دارد. دشمن یک دوست ممکن است هرگز به من آسیبی نرسانده باشد، اما اگر کسی عمداً به کسی که برایم عزیز است آسیب برساند، نمی‌توانم وانمود کنم که هیچ اتفاقی نیفتاده است.  به همین جهت؛ گاهی سکوت به عنوان خیانت تلقی می‌شود. گاهی یک لبخند بیشتر از یک توهین درد دارد. و حتی یک دست دادن می‌تواند این پیام را منتقل کند: "درد تو برایم مهم نیست." و...

سکوتی که بوی خون می دهد  ) در جهانی که هر روزش با خونریزی و آوارگی آغاز می‌شود، سکوت نهادهای بین‌المللی نه تنها کرکننده، بلکه شرم‌آور است. نهادهایی مانند سازمان ملل، یونیسف، دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل ظاهراً وظیفه دفاع از کرامت انسانی را بر عهده دارند؛ اما آیا این دفاع گزینشی نیست؟ آیا رنگ پوست، مذهب یا موقعیت جغرافیایی به معیارهایی برای ارزیابی «حق انسانیت» تبدیل شده‌اند؟ وقتی جنگ در اوکراین آغاز شد، جهان به پا خاست. سیاستمداران خود را مسلح کردند، رسانه‌ها شب و روز گزارش می‌دادند و نهادهای حقوق بشری بیانیه‌های پرشوری صادر کردند. با این حال، همین جهان در مواجهه با جنایات آشکار علیه مردم فلسطین، یمن، سوریه و سودان و همچنین علیه مهاجران افغان، آفریقایی و روهینگیا سکوت کرده است. گویی خون قربانی اگر سفید نباشد بی‌ارزش است؛ گویی اگر نامش «فاطمه» یا «علی» باشد، صدایش خاموش می‌شود. یونیسف در گزارش جهانی ۲۰۲۲ خود، صراحتاً هشدار داد که کودکان در مناطق جنگی مانند فلسطین، یمن، سودان و سوریه به طور جدی در معرض خطر مرگ، آوارگی، سوء تغذیه، بردگی و سربازگیری هستند. با این حال، همین گزارش ت...

تبعیضی دردناک و یک جرم انسانی  در  جهان ) در جهانی که مدام از حقوق بشر، عدالت و برابری صحبت می‌شود، تبعیض مانند زخمی باز بر بدن انسان باقی می‌ماند، گویی رنگ پوست، نژاد یا قومیت فرد، ارزیابی او را تعیین می‌کند؛ و درد برخی توجه رسانه‌ها و جهان را به خود جلب می‌کند، در حالی که فریادهای برخی دیگر در سکوت دفن می‌شود. این مقاله نگاهی اجمالی به این تبعیض دردناک ارائه می‌دهد. تبعیضی که نه تنها ناعادلانه است، بلکه جنایتی آشکار علیه بشریت نیز هست. به عنوان مثال: چرا رسانه‌ها وقتی یک آمریکایی، کانادایی یا اروپایی سفیدپوست در جایی از جهان به قتل می‌رسد، اینقدر سریع واکنش نشان می‌دهند و فریادی جهانی ایجاد می‌کنند؟ اما وقتی میلیون‌ها مسلمان به دلایل مختلف، از جمله جنگ، بمباران و خشونت سیستماتیک، جان خود را از دست می‌دهند، معمولاً صدای آنها در هیاهوی جهانی خفه می‌شود و تنها سکوتی سنگین این فاجعه را احاطه می‌کند؟ این تفاوت در دیدگاه و واکنش، نه تنها یک بی‌عدالتی ساده نیست، بلکه یک جنایت جدی علیه وجدان انسانی و حقوق بشر است. مطالعات سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر ...

  دعای صلح و امید برای کودکان فلسطین . ای خداوند مهربان، تو که از رحمتت بهشت را آفریدی و از خشمت جهنم را بر پا کردی... در این شب‌های تیره و لبریز از اندوه، دست‌های کوچک کودکان فلسطین را بگیر؛ کودکانی که بی‌پناه، خاموش و خسته، زیر آوار و آسمانی آکنده از آتش هستند. ای پناهِ بی‌پناهان، به آن‌ها آرامش عطا کن، تن‌های لرزان و روح‌های شکسته‌شان را نگاه دار. ای خدای عشق، شعلهٔ امید را در دل‌هایشان برافروز؛ تا در میانهٔ تاریکی، نور را بیابند و باور کنند که هنوز جایی برای عدالت و مهربانی در این جهان باقی‌ست. ما با قلب‌هایی شکسته و چشمانی اشک‌بار دعا می‌کنیم برای فردایی که هیچ کودکی به جای لالایی، صدای بمب نشنود و به جای خواب، ترس را تجربه نکند آمین  

خدایا بگذار ببارد از رحمت تو   ای خدای صبور ستمدیدگان ، دعا می‌کنم  که  باران نه از ابرها، بلکه از عدالت، از صلح، از نور ببارد. بر زمینی که خون کودکان را نوشیده است، بر قلب‌هایی که در سکوت شکسته‌اند، بر سرهایی که بی‌دلیل خم شده‌اند. برای اشک‌هایی که خاموشند. برای دست‌هایی که دیگر جانی برای بالا بردن ندارند، برای کودکانی که هرگز کودکی را تجربه نکرده‌اند، برای زنان بارداری که صرفاً به دلیل ملیتشان شکنجه شده‌اند، برای مردانی که بغض هایشان را در خود را دفن کردند، برای کسانی که فقط می‌خواستند زندگی کنند اما به مرگ محکوم شدند... خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از رحمت تو ببارد... نه فقط باران، بلکه آرامشی بر قلب‌های ستمدیدگان،  انتقام از ستمگران، از کسانی که خندیدند در حالی که ما گریه می‌کردیم، از کسانی که نان را از دهان گرسنگان دزدیدند، از  کسانی که آتش  را در گهواره‌ها انداختند از کسانی  که  انسان‌ها را در حال گشنگی  را به رگبار بستند... باشد که آنها نیز طعم آتشی را که خود افروخته‌اند، بی‌بازگشت بچشند. خدایا، بگذار از عدالت تو، از نور تو، از...