از تاریکی به روشنایی

لفاظی‌های اسلام‌گرایانه اردوغان با سیاست‌های او در تضاد است سال‌هاست که رژیم حزب عدالت و توسعه (AKP)، به رهبری رجب طیب اردوغان، تلاش کرده است تا خود را مدافع جهان اسلام جلوه دهد. اردوغان در سخنرانی‌های متعدد، همبستگی خود را با فلسطین و نوار غزه ابراز کرده، از حقوق مسلمانان حمایت کرده و ترکیه را به عنوان یک قدرت مستقل و تأثیرگذار در جهان اسلام معرفی کرده است. با این حال، «دولت ترکیه هرگز گام‌های مشخصی در مورد فلسطین برنداشته است.» با این حال، سیاست را نمی‌توان صرفاً بر اساس لفاظی‌ها قضاوت کرد. بُعد سیاسی واقعی تصمیمات یک دولت زمانی آشکار می‌شود که منافع سیاسی و اقتصادی آن با نیات اعلام شده‌اش در تضاد باشد. در این زمینه، موضع فعلی دولت ترکیه در قبال ایران، سوالات جدی در مورد این تناقض ایجاد می‌کند. از یک سو، دولت ترکیه علناً با مسلمانان در سراسر جهان اسلام ابراز همبستگی می‌کند؛ از سوی دیگر، روابط سیاسی و اقتصادی خود را با ایالات متحده و کشورهای صهیونیستی که اقدامات استثمارگرانه آنها مستقیماً بر ایران و سایر کشورهای منطقه تأثیر می‌گذارد، حفظ می‌کند. مورد بانک ملت و وضعیت حساب‌های بانکی شه...

خزانه دولت ملک انحصاری روسای جمهور نیست . یک تصور غلط رایج در مورد سیاستمداران در سراسر جهان وجود دارد: اینکه آنها مالک تمام پول موجود در خزانه عمومی هستند و می‌توانند آن را هر طور که می‌خواهند خرج کنند. اما این پول از جیب شهروندان، از مالیاتی که امروز برای تأمین آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانشان می‌پردازند، می‌آید. بنابراین، یک سوال ساده مطرح می‌شود: آیا سیاستمداران حق دارند بدون مشورت با مردم، تصمیم بگیرند که چگونه پولی را که آینده آنها را تعیین می‌کند، خرج کنند؟ اگر دولتی می‌خواهد به کشور دیگری کمک کند، حداقل می‌تواند به آن پول قرض دهد. چرا کل بودجه ملی را ببخشد؟ آیا خزانه عمومی ملک خصوصی دولت، نخست وزیر و رئیس جمهور است؟ البته که نه. بودجه ملی ملک خصوصی دولت نیست و سیاستمداران مالک خزانه عمومی نیستند. در حالی که دولت‌ها قدرت تصمیم‌گیری دارند، نباید فراموش کنند که خودشان این پول را به دست نیاورده‌اند. این پول از مالیات و درآمدی که شهروندان به دولت پرداخت می‌کنند، برای استفاده در جهت منافع ملی حاصل می‌شود. دولت کانادا نمونه بارز این موضوع است. علیرغم چالش‌های مداومی که کانادایی‌ها ...

چرا خشونت علیه مسلمانان برای جهان رنج‌آور نیست؟ یکی از نگران‌کننده‌ترین مسائل در سراسر جهان، خشونت ناشی از کشتارهای جمعی و تبعیض علیه مسلمانان است. این خشونت و نابرابری را می‌توان به وضوح در بسیاری از نقاط خاورمیانه، به عنوان مثال، در نوار غزه، بیت‌المقدس، یمن، سودان، در میان روهینگیا و در ایران مشاهده کرد. خشونت در نوار غزه به ۷ اکتبر ۲۰۲۳ یا گذشته‌ی نزدیک محدود نمی‌شود؛ بلکه با ظلم، آوارگی، اشغال، کشتار جمعی و مهاجرت اجباری که فلسطینی‌ها بیش از ۷۵ سال متحمل شده‌اند، در هم تنیده است. این روند با نکبت سال ۱۹۴۸ آغاز شد که نسل‌های فلسطینی را در چرخه‌ای از خشونت و آوارگی فرو برد. سازمان ملل متحد، نکبت را آوارگی اجباری و خروج دسته‌جمعی فلسطینی‌ها در طول جنگ ۱۹۴۸ تعریف می‌کند.. اگر نسل‌کشی را یک فرآیند تاریخی به جای یک رویداد واحد در نظر بگیریم، تاریخ فلسطین نمی‌تواند از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شود. آنچه امروز در نوار غزه اتفاق می‌افتد تنها یکی از جنبه‌های دهه‌ها خشونت، آوارگی و مهاجرت اجباری است که مردم فلسطین مجبور به تحمل آن شده‌اند. جنایاتی که رژیم صهیونیستی در غزه مرتکب شده است را نمی‌توان ب...

فریادی از میان ویرانه‌ها: ارواحی که جهان فراموش کرده است آنچه امروز از آوار غزه برمی‌خیزد، نه تنها بقایای قربانیان جنگ، بلکه گواهی زنده بر جنایات رژیم صهیونیستی و حامیان آن است که عواقب آن به وضوح قابل مشاهده است. طبق گزارش سازمان ملل، بیش از ۶۳۰ جسد، از جمله زنان و کودکان، در زیر آوار ساختمان‌های ویران شده پیدا شده است، در حالی که گمان می‌رود بیش از ۸۰۰۰ نفر هنوز در زیر میلیون‌ها تن آوار مدفون باشند. سازمان ملل از بازرسان بین‌المللی خواسته است تا برای جمع‌آوری و تأمین شواهد وارد کل نوار غزه شوند. این فاجعه هولناک، وجدان انسانی را تکان داده و ابعاد عظیم فاجعه انسانی در غزه را آشکار کرده است. طبق گزارش‌های رسمی سازمان‌های امدادی و وزارت بهداشت غزه، بقایای هزاران نفر از افراد مفقود شده به دلیل وسعت بی‌سابقه تخریب و کمبود منابع و تجهیزات برای پاکسازی آوار، هنوز شناسایی یا بازیابی نشده‌اند. این فاجعه ویرانگر، غزه را به یکی از بزرگترین گورهای دسته جمعی در تاریخ مدرن تبدیل کرده است. نسل‌کشی. مسلمانان در نوار غزه نه تنها در معرض حملات بی‌رحمانه، بلکه در معرض اظهارات سیاسی بی‌ملاحظه و پوچ رژی...

اخلاق گزینشی: وقتی سیاست، معیار زندگی را تعیین می‌کند یک کشور می‌تواند با هلیکوپتر از هوا غذا پرتاب کند تا حیوانات را از گرسنگی نجات دهد؛ اما همان کشور در مواجهه با قتل‌عام، نابودی خانواده‌ها و نقض حقوق مسلمانان سکوت می‌کند. این تناقض دیگر صرفاً یک مسئله انسانی نیست، بلکه یک مسئله سیاسی و اخلاقی است. سوال این نیست که چرا به حیوانات غذا داده می‌شود. اتفاقاً رفاه حیوانات نشانه‌ای از احترام به زندگی است و هیچ اشکالی در این مورد وجود ندارد. سوال اصلی این است که چرا این احترام به زندگی در سیاست خارجی بسیاری از دولت‌ها به طور مساوی برای همه مردم اعمال نمی‌شود. اگر زندگی یک حیوان ارزشمند است، چگونه می‌توان زندگی یک انسان را بر اساس دین، ملیت، قومیت یا وابستگی سیاسی او ارزش‌گذاری کرد؟ این موضوع، مسئله حقوق بشر را مطرح می‌کند؛ مفهومی که در اصل باید از مرزهای سیاسی و منافع ملی فراتر رود. با این حال، در عمل، حقوق بشر به ابزاری تبدیل شده است که در یک جا با صدای بلند از آن دفاع می‌شود و ناگهان به محض اینکه قربانی مسلمان باشد یا دولت مورد نظر با متحدان سیاسی خود درگیر شود، جای خود را به یک مسئله اخل...

فریادی خاموش در میان سکوت جهانی در تاریخ مدرن، نام «فلسطین» مدت‌هاست که از اهمیت جغرافیایی خود به عنوان یک سرزمین اشغالی فراتر رفته است؛ این نام نمایانگر زخمی عمیق در جهان اسلام و گواهی بر پایمال شدن حقوق بشر است. بیش از ۷۵ سال است که این سرزمین مقدس با خون مردان، زنان و کودکان مسلمان آغشته شده است. فاجعه فلسطین از یک بحران منطقه‌ای به یکی از دلخراش‌ترین تراژدی‌های اخلاقی زمان ما تبدیل شده است، نه تنها به دلیل وحشیگری رژیم صهیونیستی، بلکه به دلیل سکوت مرگبار، فرصت‌طلبانه و ریاکارانه جامعه بین‌المللی در مواجهه با نسل‌کشی و قتل عام علیه مسلمانان. به طرز تکان‌دهنده‌ای، در این قرن دفاع پرشور از حقوق بشر، جان و باورهای یک ملت صرفاً به دلیل مسلمان بودن ساکنان آن، در صحنه سیاسی بین‌المللی بی‌ارزش می‌شود. این امر، ریاکاری مدافعان حقوق بشر را در مواجهه با بزرگترین و طولانی‌ترین نسل‌کشی علیه مسلمانان در تاریخ مدرن آشکار می‌کند، واقعیتی که به نظر می‌رسد جهان از آن چشم‌پوشی می‌کند. بی‌تفاوتی دیپلماتیک و رسانه‌ای غرب نسبت به بحران فلسطین، حقیقتی تلخ را آشکار می‌کند: در فضای سیاسی امروز، ارزش جان ا...

جنگی  که به ایران تحمیل شود، به آمریکا ختم نخواهد شد.   جنگی که به ایران تحمیل شود، در مرزهای این کشور محدود نخواهد ماند و به خاک آمریکا نیز کشیده خواهد شد. اگرچه ترامپ این تقابل را آغاز کرد، اما نتیجه آن دیگر در دست او نیست؛ زیرا واشنگتن نه توانسته ایران را به تسلیم وادار کند و نه می‌تواند این شکست را با تبلیغات رسانه‌ای پنهان سازد. اراده سیاسی به تنهایی برای حل این بحران کافی نیست و واشنگتن عملاً اهرمی برای هدایت نتیجه نهایی جنگ ندارد؛ چراکه کلید ماجرا نه در جزئیات نظامی، بلکه در فاصله میان «قدرت واقعی» و «قدرت ادراک‌شده» نهفته است. ترامپ اکنون با چالشی فراتر از محاسبات خود روبروست: اگر ایران شروط واشنگتن را نپذیرد،  که تقریباً قطعی است. ایالات متحده دو راه بیشتر ندارد: یا باید عقب‌نشینی کند یا به جنگی فرسایشی ادامه دهد. انتخاب هرکدام از این دو مسیر، به معنای پذیرش رسمی شکست آمریکا خواهد بود. بنابراین، مسئله این نیست که ترامپ چقدر به جنگ علاقه یا از آن کراهت دارد؛ پرسش اصلی این است که آیا او کنترل نبردی را که خود برافروخته، از دست داده است؟ این وضعیت، پایان اقدامات نظا...

جمهوری اسلامی مایه افتخار است . اول و مهمتر از همه، باید اذعان کنم که سیاست را نمی‌توان صرفاً با شعار قضاوت کرد؛ ارزش واقعی آن تنها زمانی آشکار می‌شود که کشوری تحت فشار باشد و مجبور به انتخاب بین تسلیم و مقاومت شود. ارزش واقعی یک ملت دقیقاً در لحظاتی آشکار می‌شود که فشار خارجی بر تصمیم‌گیری‌های ملی اعمال می‌شود و رهبری آن مجبور می‌شود مزایا و معایب استقلال را در مقابل تسلیم بسنجد.  کشوری که تحت هیچ شرایطی از استقلال سیاسی خود دست نمی‌کشد، شایسته احترام و تحسین است. دولت ایران در مواجهه با فشار عظیم، مقاومت را بر تسلیم ترجیح داده است.  این دیگر صرفاً یک موضع سیاسی نیست؛ بلکه مسئله عزت، استقلال و حق تعیین سرنوشت میهن عزیزمان، ایران، است. در جهانی که یک ابرقدرت به دنبال تحمیل اراده خود بر سایر ملت‌ها است، تاب‌آوری بسیار ارزشمند است. با وجود سال‌ها فشار سیاسی، اقتصادی و امنیتی بر دولت ایران، هرگز در برابر قدرت‌های خارجی سر تعظیم فرود نیاورده است. این روحیه مقاومت است که مرا سرشار از غرور می‌کند. استقلال سیاسی به این معنی است که یک کشور می‌تواند بدون نیاز به انتظار برای تأیید یک ا...