از تاریکی به روشنایی

  چرا جهان فقط به بعضی قربانیان اهمیت می‌دهد؟ هر زمان که جنگ درمی‌گیرد، هر زمان که کودکان می‌میرند یا شهرها ویران می‌شوند، واکنش جهان به شدت متفاوت است. گویی جان انسان‌ها ارزش یکسانی ندارد. مرگ چند نفر به تیتر اخبار در سراسر جهان تبدیل می‌شود، در حالی که مرگ ده‌ها هزار نفر به اعداد سرد و بی‌روح در اخبار تقلیل می‌یابد و چند ساعت بعد فراموش می‌شود. این ظالمانه‌ترین واقعیت زمان ماست؛ شاید دلخراش‌تر از خود جنگ. جهان دائماً درباره حقوق بشر، آزادی، کرامت انسانی و عدالت صحبت می‌کند، اما وقتی نوبت به اقدام عملی می‌رسد، این ارزش‌ها اغلب توسط سیاست، قدرت و منافع اقتصادی پنهان می‌شوند. در چنین جهانی، صرفاً قربانی بودن کافی نیست؛ گاهی اوقات، برای اینکه قربانی محسوب شوید، باید به یک ملیت، مذهب، قومیت یا منطقه جغرافیایی خاص تعلق داشته باشید. وقتی انفجاری در یک کشور ثروتمند رخ می‌دهد، میلیون‌ها نفر از سراسر جهان برای قربانیان سوگواری می‌کنند. پرچم‌ها به حالت نیمه‌افراشته درمی‌آیند، ساختمان‌ها به رنگ پرچم ملی روشن می‌شوند و رسانه‌ها روز و شب درباره آن گزارش می‌دهند. اما در عین حال، در جاهای دیگر ج...

بدترین نوع آلزایمر بدترین نوع آلزایمر آن نیست که انسان بر اثر بیماری،عزیزانش را فراموش کند. بدترین نوع آلزایمر زمانی است که انسان، آگاهانه و با اراده، کسانی را فراموش می‌کند که روزی برای نجاتش جنگیدند، دستش را گرفتند و در سخت‌ترین روزهای زندگی کنارش ایستادند. آلزایمرِ مغز یک بیماری است؛ اما آلزایمرِ وجدان یک انتخاب است. چه بسیار انسان‌هایی که تا زمانی که نیازمند بودند، نام همه را به خاطر داشتند؛ اما همین که به پول، مقام یا اندکی قدرت رسیدند، گذشته را دفن کردند. گویی پدر و مادری وجود نداشته‌اند، گویی خواهرش    هرگز فداکاری نکرده، گویی هیچ دستی در روزهای سقوط به سویشان دراز نشده است. این افراد چیزی را فراموش نکرده‌اند؛ آنها تصمیم گرفته‌اند فراموش کنند. فراموش کردن خوبی‌ها، اتفاقی نیست. نادیده گرفتن فداکاری‌ها، اشتباه نیست. پشت کردن به کسانی که روزی پشت و پناهت بودند، بیماری نیست. این‌ها نشانه‌های فقر حافظه نیست؛ نشانه‌های فقر شخصیت است. جامعه معمولاً برای مبتلایان به آلزایمر دل می‌سوزاند، و حق هم دارد. اما برای کسانی که عمداً گذشته خود را انکار می‌کنند چه نامی باید انتخاب کرد؟ ک...