بدترین نوع آلزایمر- نویسندە: گویا روشن

بدترین نوع آلزایمر

بدترین نوع آلزایمر آن نیست که انسان بر اثر بیماری،عزیزانش را فراموش کند.

بدترین نوع آلزایمر زمانی است که انسان، آگاهانه و با اراده، کسانی را فراموش می‌کند که روزی برای نجاتش جنگیدند، دستش را گرفتند و در سخت‌ترین روزهای زندگی کنارش ایستادند.

آلزایمرِ مغز یک بیماری است؛ اما آلزایمرِ وجدان یک انتخاب است.

چه بسیار انسان‌هایی که تا زمانی که نیازمند بودند، نام همه را به خاطر داشتند؛ اما همین که به پول، مقام یا اندکی قدرت رسیدند، گذشته را دفن کردند. گویی پدر و مادری وجود نداشته‌اند، گویی خواهرش  هرگز فداکاری نکرده، گویی هیچ دستی در روزهای سقوط به سویشان دراز نشده است.

این افراد چیزی را فراموش نکرده‌اند؛ آنها تصمیم گرفته‌اند فراموش کنند.

فراموش کردن خوبی‌ها، اتفاقی نیست.

نادیده گرفتن فداکاری‌ها، اشتباه نیست.

پشت کردن به کسانی که روزی پشت و پناهت بودند، بیماری نیست.

این‌ها نشانه‌های فقر حافظه نیست؛ نشانه‌های فقر شخصیت است.

جامعه معمولاً برای مبتلایان به آلزایمر دل می‌سوزاند، و حق هم دارد. اما برای کسانی که عمداً گذشته خود را انکار می‌کنند چه نامی باید انتخاب کرد؟ کسانی که از نردبان محبت دیگران بالا می‌روند و پس از رسیدن به بام، همان نردبان را به پایین پرتاب می‌کنند؟

تلخ‌ترین فراموشی این نیست که نام مادرت را به یاد نیاوری؛ تلخ‌ترین فراموشی این است که رنج‌های او را به یاد نیاوری.

تلخ‌ترین فراموشی این نیست که چهره خواهرت را از یاد ببری؛ تلخ‌ترین فراموشی این است که وفاداری او را انکار کنی.

برخی انسان‌ها به آلزایمر مبتلا نمی‌شوند؛ آنها وجدان خود را به خاک می‌سپارند و نامش را موفقیت می‌گذارند.

و به باور من، بدترین نوع آلزایمر، بیماری مغز نیست؛ بیماری وجدان است. بیماری‌ای که انسان را از ریشه‌هایش جدا می‌کند و او را به غریبه‌ای برای کسانی تبدیل می‌کند که روزی همه زندگی‌اش بودند.