از تاریکی به روشنایی

وقتی همه صلح می‌خواهند، اما  جنگ ادامه دارد همه از صلح و عدالت صحبت می‌کنند. با این حال حملات موشکی ادامه دارد، تهدیدها پابرجاست و غیرنظامیان قربانی تصمیمات ابرقدرت‌ها    می‌شوند. متجاوزان نمی‌توانند با یک دست بمب پرتاب کنند و با دست دیگر پرچم صلح را برافراشته نگه دارند. بنابراین، برای درک یک جنگ، باید اقدامات رهبران آن را بررسی کنیم. زیرا پاسخ در یک تمایز اساسی نهفته است: صلح و تسلیم دو چیز کاملاً متفاوت هستند. به همین دلیل است که جنگ‌ها ادامه دارند. ایران نمونه بارز آن است. این جنگ توسط رژیم جنایتکار اسرائیل و ایالات متحده به آن تحمیل شد و ایران به درستی از خود دفاع کرد. البته محاسبات اشتباه صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها در مورد ایران اشتباه بود. آنها ساده‌لوحانه معتقد بودند که افزایش فشار، حمله نظامی و تضعیف ساختارهای آن، در صورت حمله، شانس کمی برای دفاع یا مقاومت ایران باقی می‌گذارد و فکر می‌کردند که این کشور در نهایت بدون اعتراض پای میز مذاکره خواهد نشست و شرایط طرف مقابل را خواهد پذیرفت. این چیزی بیش از یک توهم نبود. به عبارت دیگر، این تفاوت بین قدرت نظامی و سیاسی است. ...

آمریکا: شیری در برابر ضعیفان، ترسو در برابر قدرتمندان جهان سال‌ها، ایالات متحده خود را به عنوان یک قدرت جهانی که قادر به اعمال تحریم، تهدید، اعمال فشار و در صورت لزوم، جنگ است، معرفی می‌کرد. بسیاری از کشورها نیز می‌دانستند که مقاومت در برابر واشنگتن می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد. اما دنیای امروز دیگر مانند دنیای دیروز نیست. چین هر روز قوی‌تر می‌شود. روسیه نیز در حال شکل دادن به مسیر خود است. نه چین منتظر تأیید ایالات متحده می‌ماند و نه روسیه به دنبال تأیید واشنگتن برای تصمیمات خود است. این واقعیتی است که نمی‌توان آن را با تبلیغات سیاسی پنهان کرد. چین دیگر کشوری نیست که بتوان با چند تهدید و دستورالعمل سیاسی آن را به عقب راند. این کشور به سرعت در حال گسترش قدرت اقتصادی، صنعتی، فناوری و نظامی خود است و برای آینده‌ای آماده می‌شود که در آن هیچ کس برای آن تصمیم نمی‌گیرد. علیرغم فشارها و تحریم‌های گسترده، روسیه نیز مسیر خود را دنبال می‌کند. آنها اهداف خود را دنبال می‌کنند. و آمریکا نمی‌تواند با آنها همانطور که با کشورهای ضعیف‌تر رفتار می‌کند، رفتار کند. اینجاست که چهره واقعی قدرت نمایان می...

جمهوری با سلطان و ولیعهد ترکیه هنوز یک جمهوری است؛ نگران نباشید، تاج از موزه ناپدید نشده است! اما برخی رویه‌های سیاسی چنان یادآور سلطنت هستند که گویی تاریخ از درِ پشتی به داخل خزیده است. در یک جمهوری، قدرت باید به‌طور طبیعی از مردم سرچشمه بگیرد و در نهایت نیز به مردم بازگردد. اما وقتی یک سیاستمدار بیش از دو دهه در مرکز قدرت باقی می‌ماند و نام اعضای خانواده‌اش نیز مرتباً در همین حوزه نفوذ ظاهر می‌شود، دیگر فقط درباره یک سیاستمدار صحبت نمی‌کنیم؛ بلکه با یک فرهنگ قدرت روبه‌رو هستیم؛ فرهنگی که در آن قدرت، به‌تدریج خود را بازتولید می‌کند. زیرا وقتی قدرتی که بیش از دو دهه در دست یک نفر بوده، به خانواده او نزدیک می‌شود یا مسیر انتقالش به خانواده هموار می‌شود، این پرسش ناگزیر مطرح می‌شود: آیا هنوز با قدرت یک جمهوری روبه‌رو هستیم، یا قدرتی که تنها لباس جمهوری بر تن دارد؟ از همین‌جا سؤال دیگری پیش می‌آید: آیا انتخابات در تمام این سال‌ها صرفاً برای حفظ ظاهرِ انتخاب برگزار شده‌اند و مردم، بدون آنکه خود بدانند، از پیش به سمتی هدایت شده‌اند که در نهایت قرار بوده است به چه چیزی رأی بدهند؟ اگر چنین ار...

جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران جنگی که توسط آمریکا علیه ایران آغاز شده، بحرانی را به وجود آورده است که نظم بین‌المللی را به بوته آزمایش گذاشته است. این بحران نتیجه دهه‌ها اختلافات سیاسی، تحریم‌های اقتصادی و فشار امنیتی بر ایران است. طبیعتاً، جنگ فعلی باید در چارچوب وسیع‌تری بررسی شود. این چارچوب نه تنها خود جنگ، بلکه نحوه برخورد جامعه بین‌المللی با مفاهیم حاکمیت، حق دفاع از خود و مسئولیت دولت‌ها در قبال پیامدهای تصمیمات نظامی را نیز در بر می‌گیرد. با توجه به سوالات مهمی که این بحران و سابقه طولانی تحریم‌های اقتصادی مطرح کرده است، پیامدهای آنها فراتر از ساختار سیاسی است و بر زندگی مردم تأثیر می‌گذارد. بنابراین، ادعاهای مربوط به حمایت از حقوق بشر تنها زمانی اعتبار پیدا می‌کنند که استانداردهای آنها به طور مداوم در موقعیت‌های مختلف اعمال شود. اگر حقوق بشر یک اصل جهانی است، نباید فقط زمانی به آنها استناد شود که با اهداف سیاسی یک قدرت بزرگ همسو باشند. همین امر در مورد مخالفت با جنگ نیز صدق می‌کند. اگر دولت‌های غربی واقعاً مخالف تشدید جنگ‌ها بودند، انتظار می‌رفت که مخالفت خود را قبل از شروع درگ...

  دنیا آلوده‌تر شده است، یا ما آگاه‌تر شده‌ایم؟ گاهی اوقات احساس می‌کنیم دنیا کثیف‌تر، بی‌رحم‌تر و غیراخلاقی‌تر از همیشه است. فقط یک تیتر تکان‌دهنده، یک ویدیوی خشونت‌آمیز یا گزارشی درباره فساد و بی‌عدالتی کافی است تا احساس کنیم انسانیت در حال محو شدن است. اما آیا دنیای امروز واقعاً تاریک‌تر است یا پرده‌ها به سادگی کنار رفته‌اند؟ نگاهی به تاریخ نشان می‌دهد که خشونت، جنگ، برده‌داری، تبعیض و بی‌عدالتی چیز جدیدی نیستند. ما فقط باید صفحات تاریخ را ورق بزنیم: از جنگ‌های بین امپراتوری‌ها گرفته تا نسل‌کشی‌ها، از تفتیش عقاید گرفته تا قتل عام‌های قومی. فجایعی مانند عملیات انفال نیز مستند شده‌اند. جهان همیشه پتانسیل تاریکی را داشته است. پس چرا احساس می‌کنیم امروز "کثیف‌تر" است؟ پاسخ ممکن است در اطلاعات باشد. ما در عصری زندگی می‌کنیم که رویدادی از دورافتاده‌ترین گوشه جهان در عرض چند ثانیه روی صفحه گوشی‌های هوشمند ما ظاهر می‌شود. رسانه‌های اجتماعی، رسانه‌های مستقل و روزنامه‌نگاران شهروند، واقعیت‌هایی را آشکار می‌کنند که زمانی سانسور شده یا هرگز دیده نشده بودند. آنچه تغییر کرده است، طبیعت ...

حریم خصوصی داده‌ها در عصر دیجیتال ا  حریم خصوصی داده‌ها در عصر دیجیتال با استفاده گسترده از تلفن‌های هوشمند و رسانه‌های اجتماعی امروزه، تهدیدها برای حریم خصوصی داده‌ها بیش از هر زمان دیگری است. مردم به طور فزاینده‌ای نسبت به شأن و شخصیت دیگران بی‌تفاوت هستند. حتی در یک حادثه کوچک در خیابان، برخی افراد ترجیح می‌دهند تلفن‌های خود را بیرون بیاورند و به جای کمک کردن، عکس بگیرند. این عکس‌ها می‌توانند به سرعت در فضای آنلاین پخش شوند و گاهی اوقات زندگی یک فرد را برای همیشه تغییر دهند. سبک زندگی ما نیز با ظهور رسانه‌های اجتماعی تغییر کرده است. بسیاری از مردم فوراً آنچه را که در مهمانی‌ها می‌خورند، می‌پوشند یا تجربه می‌کنند، به اشتراک می‌گذارند. میزهای رنگارنگ، لباس‌های گران‌قیمت و جشن‌های پر زرق و برق بدون در نظر گرفتن تأثیری که بر دیگران دارند، به نمایش گذاشته می‌شوند. این رفتار می‌تواند منجر به مقایسه‌های دردناک، احساس حقارت و استرس روانی شود. مرز بین «به اشتراک گذاشتن» و «خودنمایی» به طور فزاینده‌ای مبهم می‌شود و عبور از این مرز می‌تواند مضر باشد. در گذشته، مردم حتی برای ساده‌ترین چیزها...

وقتی تقویم دست همسایه است تا همین اواخر، سیاست کانادا بیشتر شبیه یک بازی اسکیت روی یخ بود: پرتنش، اما با قوانین عمدتاً ثابت. مردم صورتحساب‌های خود را به موقع پرداخت می‌کردند، در مورد آب و هوا صحبت می‌کردند. و اگر از دولت ناراضی بودند، حداقل می‌دانستند که استراتژی آن چیست. تا اینکه ناگهان، از آن سوی مرز، هر روز نامی مانند پیش‌بینی آب و هوا ظاهر می‌شد: دونالد ترامپ.  هر روز صبح، قبل از دم کردن قهوه، هوا پر از بوی "برنامه‌های جدید" می‌شد؛ تا ظهر، برنامه‌ها دوباره تغییر کرده بودند؛ تا عصر، همه می‌پرسیدند: "چه اتفاقی قرار است بیفتد؟"  نکته جالب این است که سیاستمداران کانادایی متوجه شدند که با یک پدیده طبیعی روبرو هستند: ترکیبی از طوفان، رعد و برق و پوشش زنده تلویزیونی. هر چه بیشتر تجزیه و تحلیل می‌کردند، گیج‌تر می‌شدند: آیا باید از چتر استفاده کنند یا پاپ کورن بخورند؟  در همین حال، مارک کارنی از راه رسید، ظاهراً برای تسویه حساب‌های قدیمی، گرد و غبار را پاک کند و به همه اطمینان بدهد: "نگران نباشند، ساختمان‌ها هنوز سر جایشان هستند." از آنجایی که خانه کمی نامرتب ب...

  پرخاشگری و خودمحوری: مثلث شکست سیاستمداران مدرن سیاستمداران بزرگ، وقتی در قدرت هستند، دو انتخاب دارند: گوش دادن و صبر کردن، یا پرخاشگری و خودمحوری. تجربه امروز نشان می‌دهد کسانی که گزینه دوم را انتخاب می‌کنند، حتی اگر توانمند باشند، خود و کشورشان را به خطر می‌اندازند. نمونه‌های بارز این سبک را می‌توان در دونالد ترامپ و رجب طیب اردوغان مشاهده کرد. ترامپ با وجود آگاهی کامل از اهمیت روابط با متحدانش، بارها در عرصه بین‌المللی با سخنان تند و حملات کلامی به کانادا، مکزیک و حتی آلمان نشان داده است که اولویت او نمایش قدرت و جلب توجه رسانه‌ها است. در جریان تعرفه‌های تجاری، حتی زمانی که اقتصاد ایالات متحده به همکاری با کانادا و چین نیاز داشت، تصمیمات عجولانه او باعث نگرانی شرکت‌ها و از دست دادن حمایت از پایگاه رأی‌دهندگان میانه‌رو شد. این مثال نشان می‌دهد که پرخاشگری می‌تواند اعتبار و فرصت‌ها را هدر دهد. اردوغان نمونه دیگری است. او بارها نشان داده است که سبک او با توطئه با مخالفان داخلی و دخالت مستقیم در رسانه‌ها، پرتنش و خودمحور است. اگرچه این روش پایگاه وفاداری را تثبیت کرده است، اما کشو...

ا ز پشت پنجره‌های امن، فرمان انقلاب ندهید ! ساده‌ترین کار دنیا این است که پشت یک پنجره امن در اروپا، آمریکا یا کانادا بنشینید، قهوه‌تان را جرعه جرعه بنوشید، اینترنت پرسرعت خود را روشن کنید و برای مردمی که هزاران کیلومتر دورتر زندگی می‌کنند، نسخه‌ای از انقلاب تجویز کنید. قابل قبول نیست در حالی که شما جوانان را از هزاران کیلومتر دورتر به مقابله با نیروهای امنیتی فرا می‌خوانید، فرزند خودتان در آرامش به دانشگاه می‌رود، خانواده‌تان در امنیت زندگی می‌کند و شما با هیچ خطری روبرو نیستید. شجاعت واقعی به معنای صدور دستور از فاصله امن نیست؛ شجاعت به معنای پذیرش مسئولیت عواقب سخنان شماست. تاریخ بارها نشان داده است که بیشترین هزینه بسیاری از انقلاب‌ها و جنبش‌های سیاسی را نه رهبران، بلکه مردم عادی پرداخت می‌کنند. سیاستمداران، فعالان شناخته شده و چهره‌های رسانه‌ای اغلب راهی برای نجات خود پیدا می‌کنند. اما شهروندان عادی باید با سال‌ها زندان، بیکاری، مهاجرت اجباری، سوگواری و ویرانی دست و پنجه نرم کنند. به همین دلیل، هر کسی که از خارج از کشور مردم را به انجام اقدامات پرهزینه فرا می‌خواند، باید از خود یک...

  وقتی انسانیت فریاد  می‌زند انسانیت زمانی فرو می‌پاشد که از رنج مظلومان فقط «سخن گفته می‌شود»، اما به آن عمل نمی‌شود. و ترس موذیانه جایگزین عدالت می‌شود. و وقتی ترس ما را ساکت می‌کند، دیگر یک احساس شخصی نیست، بلکه نوعی بی‌عدالتی است. صدای مظلومان هیچ دین، نام و مرزی نمی‌شناسد، مظلومان صرفاً مظلوم هستند. انسان بودن به معنای گوش دادن به ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم، همدستی ناخواسته است. البته ما نمی‌توانیم نیات و افکار افراد را قضاوت کنیم؛ فقط خدا می‌داند چه کسی واقعاً خوب است و چه کسی نیست. اما وقتی می‌بینیم که چگونه مسیحیان، مسلمانان و سایر اقلیت‌های مذهبی در هند به طور سیستماتیک توسط گروه‌های افراطی سرکوب و به طرز وحشیانه‌ای مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست. سکوت خود یک بی‌عدالتی وحشتناک است. انسان بودن به معنای پیروی از ندای وجدان، کنار گذاشتن ترس و دانستن این است که سکوت در برابر ظلم به معنای همدستی غیرارادی است. به ویژه در این ایام کریسمس، قلب هر انسان آزاده‌ای از رنج مسیحیان به درد می‌آید. من به عنوان یک مسلمان، ...