از تاریکی به روشنایی

موش توی سوراخ نمی‌رفت، جارو به دمش می‌بست ‎گاهی اوقات بعضی حرف‌ها آدم را یاد یک ضرب‌المثل قدیمی می‌اندازد: موش توی سوراخ نمی‌رفت، جارو به دمش می‌بست . یعنی بعضی‌ها هنوز مطمئن نیستند که از سوراخ رد می‌شوند یا نه، خودشان را به پرچم و بلندگو مجهز کرده‌اند! مثلاً می‌گویند رضا پهلوی از طرف مردم ایران صحبت می‌کند. این دقیقاً یکی از همین موارد است. من نمی‌فهمم؛ آیا او انقلابی شده و ما عقب‌مانده‌ایم، یا او پادشاه شده و ما هنوز خوابیم؟ منظورم این است: از طرف کدام مردم؟ از طرف من، به عنوان یک ایرانی؟ از طرف میلیون‌ها ایرانی که او را نمی‌خواهند؟ از طرف کسانی که مخالف سلطنت هستند؟ از طرف کسانی که جمهوری اسلامی می‌خواهند؟ یا فقط از طرف بخش کوچکی از مردم خارج از ایران که از او حمایت می‌کنند؟ البته، او کاملاً مجاز است که بگوید: "این چیزی است که من و هوادارانم می‌خواهیم." هیچ اشکالی در این نیست. اما اینکه یک نفر دهانش را باز کند و از طرف کل یک ملت صحبت کند، واقعاً برای من غیرقابل قبول است. مردم ایران چنین اختیاری به او نداده‌اند. نه من به او چنین اختیاری داده‌ام و نه میلیون‌ها ایرانی که دقیق...

  وقتی درد دیگران را حس می‌کنیم قلبم درد می‌کند. چشمانم پر از اشک است و در دنیایی تنگ و تاریک گرفتار شده‌ام. گاهی چنین احساس می‌کنم که امید به پایان ابدی جنگ، چیزی جز یک توهم نیست؛ رؤیایی که انسان‌ها دوست دارند به آن باور داشته باشند، اما واقعیت جهان بارها آن را در هم شکسته است. جنگ و کشتار مظلومان پدیده‌ای تازه نیست. تاریخ بشر پر از روایت‌هایی که در آن قدرت، بر انسانیت غلبه کرده و ‌انسانهای بی‌گناه قربانی شده‌اند. از گذشته‌های دور تا امروز، صحنه‌های درد و خون بارها تکرار شده‌اند؛ گویی بشر هنوز نتوانسته از سایه‌های تاریک درون خود عبور کند. اما شاید تلخ‌ترین حقیقت این باشد که ما انسان‌ها اغلب تا زمانی که رنج به در خانه‌مان نرسیده، آن را به‌درستی احساس نمی‌کنیم. درد دیگران برای ما تنها یک خبر، یک تصویر یا یک آمار باقی می‌ماند. ما زندگی روزمرهٔ خود را ادامه می‌دهیم و جهان را همان‌گونه که هست می‌پذیریم. انسان موجودی پیچیده است؛ هم قادر به بزرگ‌ترین مهربانی‌هاست و هم به عمیق‌ترین بی‌رحمی‌ها. اما خودخواهی و بی‌تفاوتی، دو نیروی خطرناکی هستند که اغلب وجدان جمعی ما را خاموش می‌کنند. تا زمان...

                            سیاست بین مردم دیوار کشید . وقتی کودکی در اروپا کشته می‌شود، جهان سوگوار می‌شود. رسانه‌ها روزها در مورد آن گزارش می‌دهند، سیاستمداران بیانیه صادر می‌کنند و افکار عمومی برانگیخته می‌شود. اما وقتی هزاران کودک در خاورمیانه، آفریقا یا سایر کشورهای عمدتاً مسلمان جان خود را در ویرانه‌های جنگ از دست می‌دهند، سکوتی ناامیدکننده در بخش‌های بزرگی از جهان حاکم می‌شود؛ گویی جان برخی افراد ارزش خبری بیشتری دارد. این اختلاف، پرسش عمیقی را در برابر وجدان بشریت قرار می‌دهد: آیا جان انسان‌ها ارزش یکسانی دارد یا سیاست قیمت آن را تعیین می‌کند؟ من باور ندارم که مردم عادی با یکدیگر دشمنی داشته باشند. دشمنی توسط سیاست و دولت‌ها دامن زده می‌شود. سال‌هاست که قدرت‌های سیاسی از زبان ترس، جنگ، تبلیغات و استانداردهای دوگانه برای ساختن دیوار بین ملت‌ها استفاده کرده‌اند. آنها بارها به مردم آموخته‌اند که به جای شناخت یکدیگر، از یکدیگر بترسند. وقتی کسی به نام اسلام مرتکب جنایتی می‌شود، میلیون‌ها مسلمان مجبور می‌شوند برای ک...