از تاریکی به روشنایی

  کفشی که یک سال دوام می‌آورد انسان‌ها موجوداتی هستند که برنامه و ترتیب دارند. زندگی روزمره ما پر از «بعداً»، «سال بعد»، «وقتی زمانش برسد» و «برای احتیاط» است. ما آینده را بدیهی می‌دانیم؛ در واقع، آنقدر مطمئن که برای آن خانه می‌سازیم، بیمه نامه می‌گیریم و قول و قرار می‌گذاریم. با این حال، در لبه همه این قطعیت‌ها، مرگ نه به عنوان یک اتفاق خارق‌العاده، بلکه به عنوان یک حقیقت ثابت که با لبخندی سرد به صحنه نگاه می‌کند، پدیدار می‌شود. تصویر مردی که کفشش را به کفاش می‌دهد و می‌گوید: «آن را طوری تعمیر کن که یک سال دوام بیاورد» ساده اما عمیق است. این عبارت جوهره ذهن انسان را به تصویر می‌کشد، ذهنی که بقا را بدیهی می‌داند. این جمله نه از روی غرور، بلکه از روی عادت گفته می‌شود. ما عادت داریم زندگی را بدیهی بدانیم. ما عادت داریم بدن خود را بادوام‌تر از چیزهایی که می‌پوشیم بدانیم. با این حال، طنز تلخ زندگی در اینجا نهفته است: یک کفش یک سال دوام می‌آورد، اما صاحب آن حتی یک روز هم دوام نمی‌آورد. در این روایت، مرگ فریاد نمی‌زند، تهدید نمی‌کند، هشدار نمی‌دهد. به سادگی «می‌آید». و این بی‌تفاوتی از ه...

وقتی   کودکی   برای   سیر   کردن   شکم   خانواده   فروخته   شود،تمام   شعارها   بی‌معنی   می‌مانند ! افغانستان، کشوری با تاریخ پرتلاطم، اکنون در چرخه‌ای مرگبار از فقر، بی‌ثباتی و افراط‌گرایی گرفتار شده است. در همین حال، کودکان بی‌صدا و درمانده به کالاهایی در بازارهای تاریک قاچاق انسان تبدیل شده‌اند. فقر دیگر فقط یک بحران اقتصادی نیست؛ بلکه به هیولایی تبدیل شده است که جسم و روح یک ملت را می‌بلعد. وقتی دولتی وجود ندارد، نهادهای بین‌المللی ساکت می‌مانند و مرزها به دیوارهای بی‌تفاوتی تبدیل می‌شوند، تنها چیزی که باقی می‌ماند رنج خاموش یک ملت است. این مقاله روایتی از چیزی است که جهان نمی‌بیند یا نمی‌خواهد ببیند. پس از بازگشت طالبان، افغانستان به سرعت در گرسنگی و بیکاری فرو رفت. در بسیاری از استان‌ها، خانواده‌ها حتی نمی‌توانند شام بخورند. اما وقتی نان در خانه نیست، مادری مجبور می‌شود دختر هشت ساله خود را به ازای چند میلیون افغانی به یک مرد پنجاه ساله بدهد؛ نه از روی ظلم، بلکه از روی گرسنگی. فروش کودکان در افغانستان دیگر خبر تکان‌دهنده‌ای ن...

چه سخت است وقتی خانواده همه با هم پیر می‌شوند پیری تنها سفیدی موها یا لرزش دست‌ها نیست. پیری، زمانی آغاز می‌شود که خانه‌ای که روزی پر از خنده، دویدن و هیاهو بود، آرام‌آرام در سکوت فرو می‌رود. روزی می‌رسد که پدر دیگر آن توان همیشگی را ندارد، مادر آهسته‌تر از گذشته راه می‌رود، خواهر و برادرها هر کدام نشانی از گذر زمان بر چهره دارند، و حتی صدای خنده‌ها نیز رنگ دیگری به خود می‌گیرد. چه سخت است وقتی خانواده همه با هم پیر می‌شوند. در کودکی، گمان می‌کردیم پدر و مادر همیشه خواهند ماند؛ تصور می‌کردیم سفره‌ای که هر روز دور آن جمع‌ می‌شدیم، تا ابد گسترده خواهد بود. اما زمان، بی‌آنکه از کسی اجازه بگیرد، از میان همه ما عبور می‌کند. چین و چروک‌ها، موهای سپید، عصا، عینک و دارو، آرام‌آرام مهمان همیشگی خانه می‌شوند. سخت‌تر از پیر شدن خودمان، تماشای پیر شدن عزیزانمان است. دیدن مادری که روزی برای همه ستون خانه بود و امروز برای برخاستن به کمک نیاز دارد. دیدن پدری که زمانی تکیه‌گاه خانواده بود، اما اکنون گاهی خودش به شانه‌ای برای تکیه کردن نیاز دارد. این تصویر، قلب هر فرزندی را می‌فشارد. وقتی همه با هم پیر...

 آیا  خدا واقعاً ساکت است؟   ما اغلب می‌شنویم که مردم، در غم و اندوه عمیق و ناامیدی، به آسمان نگاه می‌کنند و می‌پرسند: «خدایا، چرا ساکتی؟» این سوال قرن‌هاست که بر لبان مردم طنین‌انداز شده است: در میدان‌های نبرد، بر بستر بیماری، بر مزار عزیزان، در شب‌هایی که همه امیدها از بین رفته است. اما آیا واقعاً خدا ساکت است؟ یا ما آنقدر در سر و صدای زندگی غرق شده‌ایم که دیگر نمی‌توانیم صدای او را بشنویم؟ دنیای امروز پر سر و صداتر از همیشه است. رقابت، ثروت، شهرت، قدرت، تبلیغات، رسانه‌های اجتماعی و آرزوهای بی‌شمار و بی‌پایان، قلب‌های ما را فرا گرفته و فرصتی برای شنیدن آن صدای آرام و کوچک حقیقت درونمان باقی نگذاشته است. اگر خدا واقعاً می‌خواست با مخلوقاتش ارتباط برقرار کند، مطمئناً با صدای بلند صحبت نمی‌کرد. شاید این معنا در سکوت سحر، در اشک‌های مادری که برای فرزندش دعا می‌کند، در دستی که فداکارانه به نیازمندان کمک می‌کند، در وجدانی که پس از یک اشتباه بی‌قرار است، یا در کودکی که با لبخندی ساده، مهربانی را فرا می‌خواند، نهفته باشد. با این حال، ما به دنبال معجزاتی هستیم که قوانین طبیعت را...